VI SA/Wa 836/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Protokolant apl. prok. Magdalena Morys po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi P. C. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] lutego 2006 r. (bez numeru) w przedmiocie odmowy uchylenia uchwały o odmowie wpisu na listę aplikantów adwokackich 1. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w W. z dnia [...] października 2005 r 2. stwierdza, że uchylone uchwały nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Naczelnej Rady Adwokackiej na rzecz skarżącego P. C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. C. uchwałą z dnia [...] lutego 2006 r. Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w W. (dalej ORA) z dnia [...] października 2005 r. dotyczącą odmowy wpisu na listę aplikantów adwokackich. Do podjęcia powyższych uchwał doszło w następujących okolicznościach faktycznych: ORA po przeprowadzeniu konkursu, uchwałą z [...] grudnia 2003 r. odmówiła P. C. wpisu na listę aplikantów adwokackich. W uzasadnieniu uchwały ORA podała, że kandydat otrzymał w postępowaniu kwalifikacyjnym 78 punktów, podczas gdy regulamin konkursu wymagał uzyskania co najmniej 85 punktów do zakwalifikowania się, do egzaminu ustnego. Uchwała ta uprawomocniła się. Pismem z dnia [...] kwietnia 2004 r. P. C. zwrócił się do ORA w W. o wznowienie postępowania o przyjęcie go na aplikację adwokacką. Powołał się na art. 145a KPA oraz wyrok Trybunał Konstytucyjnego z dnia 18 lutego 2004 r. sygn. akt P 21/02, w którym Trybunał orzekł o niezgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze ( Dz. U. Nr 123 z 2002 r. poz. 1058), dotyczących organizacji konkursów. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r., działając na podstawie art. 44 ustawy Prawo o adwokaturze i art. 149 § 1 kpa oraz powołując się na wskazany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego ORA w W. wznowiła postępowanie w sprawie wpisu P. C. na listę aplikantów adwokackich. Uchwałę tę doręczono wnioskodawcy [...] maja 2004 r. i nie została ona przez niego zaskarżona. Dnia [...] czerwca 2004 r. Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej działając z urzędu, na podstawie art. 60 ustawy Prawo o adwokaturze postanowiło uchylić uchwałę ORA w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. o wznowieniu postępowania w sprawie wpisu P. C. na listę aplikantów adwokackich. W uzasadnieniu uchwały Prezydium NRA wskazało, że w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego wyrażony został pogląd, że "pozbawienie mocy obowiązującej przepisów uznanych za niezgodne z Konstytucją nie powoduje automatycznie prawnej bezskuteczności aktów i czynności podjętych przed dniem ogłoszenia wyroku.(.....) konkursy na aplikację adwokacką i radcowską zachowują swoją skuteczność. Konkursy te nie podlegają procedurze wznowienia." Na powyższą uchwałę P. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, art. 145a kpa i art. 60 ustawy Prawo o adwokaturze. Wnosił o uchylenie zaskarżonej uchwały. Wyrokiem z dnia 9 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 lit. b i 145 § 2 p. p. s. a. uchylił zaskarżoną uchwałę stwierdzając, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu podniósł, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 lutego 2004 r. sygn. Akt P 21/02 orzekł o niezgodności art. 40 p. 4 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze z art. 2 i art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że wskutek niewskazania ustawowych przesłanek dla ustalania maksymalnej liczby aplikantów adwokackich dopuszcza dowolność w ograniczaniu konstytucyjnych wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy. Trybunał Konstytucyjny orzekł też, że art. 58 pkt 12 lit. j ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze jest niezgodny z art. 87ust.1 Konstytucji przez to, że dopuszcza co do osób niebędących jeszcze członkami korporacji samorządowej adwokatów, możliwość ograniczania tych osób w korzystaniu z konstytucyjnej wolności wyboru zawodu, bez ustawowego określenia przesłanek i zakresu ograniczania. Zasady Regulaminu wydanego na podstawie przepisu sprzecznego z Konstytucją miały zasadniczy wpływ na treść uchwały podjętej przez Okręgową Radę Adwokacką w W. o odmowie wpisu na listę aplikantów adwokackich. Regulamin, na podstawie którego przeprowadzono konkurs i w wyniku którego odmówiono skarżącemu wpisu na listę aplikantów adwokackich został wydany na podstawie niekonstytucyjnego upoważnienia ustawowego (bez ustawowego upoważnienia) i dlatego jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Uchwała ORA z dnia [...] grudnia 2003 r. o odmowie wpisu na listę aplikantów adwokackich, wydana została na podstawie konkursu przeprowadzonego na podstawie przepisów (regulaminu konkursu) wydanych na podstawie niekonstytucyjnego upoważnienia. W ocenie Sądu rację miał skarżący, że w takim wypadku znajduje zastosowanie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP stanowiący, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją przepisów będących podstawą prawomocnej decyzji stanowi podstawę wznowienia postępowania. W sprawie niniejszej uchwalenie regulaminu konkursu na podstawie niekonstytucyjnego upoważnienia stanowi podstawę do wznowienia postępowania konkursowego przeprowadzonego na podstawie tego regulaminu. Sąd podniósł ponadto, że nie jest dopuszczalne wzruszanie przez NRA, z urzędu, w oparciu o art. 60 ustawy Prawo o adwokaturze, prawomocnych uchwał okręgowych rad adwokackich, podjętych w postępowaniach dotyczących spraw indywidualnych i prowadzonych w trybie kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] października 2004 r. P. C. powołując się na prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego z dnia 9 maja 2005 r. wniósł o wpisanie go na listę aplikantów adwokackich. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż wznowione postępowanie przez ORA w dniu [...] kwietnia 2004 r. powinno toczyć się według przepisów obowiązujących w momencie wydania uchwały o wznowieniu postępowania. Zdaniem wnioskodawcy następstwem usunięcia z systemu prawa uchwały Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] września 2002 r. – Regulamin konkursu na aplikację adwokacką w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego był wtórny brak negatywnej przesłanki wpisu na listę aplikantów adwokackich jego osoby. Stan prawny wykreowany przez wyrok, a obowiązujący w momencie wydania postanowienia o wznowieniu postępowania tj. w dniu [...] kwietnia 2004 r. charakteryzował się brakiem jakichkolwiek przesłanek negatywnych wpisu na listę aplikantów adwokackich innych niż przesłanki ustawowe, a określonych w art. 65 pkt 1-3 oraz w art. 68 ust.1 ustawy Prawo o adwokaturze, które wnioskodawca spełnia. Tym samym rada prowadząc ponownie wskutek wniosku o wznowienie postępowania - postępowanie w sprawie wpisu na listę aplikantów adwokackich winna oprzeć nową decyzję na zmienionym wskutek ww. wyroku stanie prawnym. P. C. powołał się także na wyrażoną w art. 65 ust. 1 Konstytucji RP zasadę swobody wyboru zawodu. Uchwałą z dnia [...] października 2005 r. ORA działając na podstawie art. 44 ust.1, art. 65 ust. 1, art. 74 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze oraz art. 146 § 2 k.p.a., art. 151 § 2 k. p. a. odmówiła uchylenia uchwały z dnia [...] grudnia 2003 r. w przedmiocie odmowy wpisu P. C. na listę aplikantów adwokackich Izby Adwokackiej w W.. W uzasadnieniu wskazała, iż stosownie do powoływanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego za niekonstytucyjny uznany został sposób przeprowadzania konkursu na aplikację adwokacką w 2003 r. określony w Regulaminie. Niezależnie jednak od powyższego ORA uznała, że wnioskodawca nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków aplikanta adwokackiego, a wskazuje na to niewystarczający poziom wiedzy wynikający z ilości prawidłowo i nieprawidłowo udzielonych odpowiedzi w teście pisemnego konkursu na aplikację adwokacką, któremu poddał się wnioskodawca. Od powyższej uchwały w dniu [...] grudnia 2005 r. odwołał się P. C. wnosząc o uchylenie wskazanej uchwały oraz podjęcie decyzji co do istoty sprawy tj. wpisania go na listę aplikantów adwokackich. Zaskarżonej uchwale P. C. zarzucił niewłaściwą wykładnię prawa polegającą na przyjęciu, iż pojęcie rękojmi może być interpretowane w kategoriach merytorycznej wiedzy osoby ubiegającej się o wpis. Na poparcie swojego stanowiska P. C. powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie, z którym na rękojmię składają się dwa elementy tj.: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie osoby pragnącej zostać adwokatem. Uchwałą z dnia [...] lutego 2006 r. Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej po rozpoznaniu odwołania P. C. postanowiło jednomyślnie utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę. Uzasadniając uchwałę Prezydium powołało się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego zgodnie z którym przepisy na podstawie których został przeprowadzony konkurs na aplikację adwokacką straciły moc i brak zatem możliwości, aby w oparciu o wynik tamtego konkursu przeprowadzonego na podstawie niekonstytucyjnych przepisów dokonać wpisu zainteresowanego na listę aplikantów adwokackich. Zdaniem Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej obecnie starania o wpis na listę aplikantów adwokackich mogą się odbywać wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 163 poz. 1361). Jednocześnie Prezydium stwierdziło, iż być może z punktu widzenia poprawności proceduralnej należało uchylić uchwałę ORA w W. z dnia [...] grudnia 2003 r. i umorzyć postępowanie o wpis na listę aplikantów adwokackich na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. gdyż rozpoczęte wówczas postępowanie stało się wobec zmiany przepisów postępowania bezprzedmiotowe. W dniu [...] kwietnia 2006 r. P. C. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz uznanie uprawnienia skarżącego do wpisu na listę aplikantów adwokackich. W uzasadnieniu skargi skarżący ponowił zarzuty odnośnie niewłaściwej interpretacji pojęcia rękojmi dokonanej przez ORA. Podtrzymał również swoje stanowisko co do skutków jakie jego zdaniem wywołało orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego oraz przepisów, które powinny stanowić podstawę rozstrzygnięcia o wpisie skarżącego na listę aplikantów adwokackich. W odpowiedzi na skargę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i wniosło o oddalenie skargi P. C.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż zasługuje ona na uwzględnienie albowiem zarówno uchwała Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej, jak i Okręgowej Rady Adwokackiej w W. uchybiają w sposób istotny zasadom postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę, organy I jak II instancji dopuściły się w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Jednocześnie w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż uzasadnienia zaskarżonych uchwał nie odpowiadają wymogom stawianym przez art. 107 § 1 i § 3 KPA. Do podstawowych elementów decyzji należy bowiem jej uzasadnienie faktyczne i prawne, które spełnia prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta, daje podstawę kontroli poprawności decyzji i odpowiada procesowi podjęcia decyzji przez organ orzekający Zdaniem Sądu, skarżący P. C. miał prawo oczekiwać od organów samorządu adwokackiego przytoczenia w zaskarżonych uchwałach, stanowiska uzasadniającego wydane rozstrzygnięcia przy uwzględnieniu argumentacji i zarzutów podnoszonych przez stronę. P. C. zarówno w postępowaniu przed organem I instancji, jak i w odwołaniu od uchwały ORA podnosił konkretne zarzuty. Z jednej strony wskazywał na przepisy jakie w jego ocenie powinny mieć zastosowania do wznowionego przez ORA postępowania administracyjnego, z drugiej twierdził, iż stan prawny wykreowany przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego, a obowiązujący w momencie wydania postanowienia o wznowieniu postępowania tj. w dniu [...] kwietnia 2004 r. charakteryzował się brakiem jakichkolwiek przesłanek negatywnych wpisu na listę aplikantów adwokackich innych niż przesłanki ustawowe, a określonych w art. 65 pkt 1-3 oraz w art. 68 ust.1 ustawy Prawo o adwokaturze które wnioskodawca spełnia. Tym samym ORA prowadząc ponownie wskutek wniosku o wznowienie postępowania - postępowanie w sprawie wpisu na listę aplikantów adwokackich winna oprzeć nową decyzję na zmienionym wskutek ww. wyroku stanie prawnym. Jednak zarówno Okręgowa Rada Adwokacka, jak i Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w żadnych punkcie uzasadnień zaskarżonych uchwał nie ustosunkowały się do prezentowanego przez stronę skarżącą stanowiska. Okręgowa Rada Adwokacka jako podstawę odmowy uchylenia uchwały z dnia [...] grudnia 2003 r. powołała art. 75 ust.2, a więc przepis w brzmieniu obowiązującym dopiero od 10 września 2005 r. Jednocześnie nie uzasadniła dlaczego ten przepis znajduje zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym i co z tego zastosowania wynika. Uzasadnienie uchwały sprowadza się natomiast do przypomnienia treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz stwierdzenia, że wnioskodawca nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania obowiązków aplikanta adwokackiego z uwagi na niewystarczający poziom wiedzy wynikający z ilości prawidłowo i nieprawidłowo udzielonych odpowiedzi w teście pisemnego etapu konkursu na aplikację adwokacką któremu poddał się wnioskodawca. Uzasadnienie to trudno uznać za wystarczające zwłaszcza, gdy w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że na rękojmię w rozumieniu art. 65 ustawy Prawo o adwokaturze składają się dwa elementy. Z jednej strony cechy charakteru kandydata takie jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem, z drugiej dotychczasowe zachowanie osoby pragnącej zostać adwokatem, a więc postępowanie do czasu wpisania na listę - odpowiadające ocenom moralnym i etycznym. O posiadaniu tego rodzaju przymiotów mogą świadczyć opinie i okresy dotychczasowego zatrudnienia, aplikacji jak i wymagane rekomendacje adwokatów. Ocenie winno podlegać postępowanie i zachowanie danej osoby zarówno w sferze zawodowej, jak i prywatnej w dłuższym okresie czasu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2001.04.05 II SA 725/00 LEX nr 53476; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1999.02.23 II SA 1888/98 LEX nr 46707; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1994.08.18 II SA 860/93 Wokanda 1995/3/28). Z powyższych orzeczeń w sposób jednoznaczny wynika, iż przedmiotem zainteresowania organów rozpoznających wniosek o wpis na listę aplikantów i dokonujących oceny, czy kandydat spełnia przesłanki z art. 65 pkt 1 ustawy Prawo o adwokaturze, powinny być cechy charakteru kandydata określające jego postawę moralno - etyczną oraz dotychczasowe zachowanie ubiegającego się o wpis. Mimo kwestionowania przez skarżącego w odwołaniu powyższego stanowiska Okręgowej Rady Adwokackiej - Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej nie ustosunkowało się do argumentacji skarżącego, jak i stanowiska organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 listopada 1984 r., II SA 1208/84, niepublikowany, stwierdził, że: "Nie jest prawidłowe stanowisko, by utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, uzasadnić to nowymi okolicznościami faktycznymi, nie ustosunkowując się do motywów decyzji organu I instancji. Zarówno bowiem z zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a.), jak z treści art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wynika, że strona powinna wiedzieć, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wydano decyzję w sprawie". Jednocześnie utrzymując w mocy uchwałę odmawiającą uchylenia uchwały z dnia [...] grudnia 2003 r. Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej stwierdziło, iż być może punktu widzenia poprawności proceduralnej należało uchylić uchwałę z dnia [...] grudnia 2003 r. i postępowanie umorzyć. Takie stanowisko organu odwoławczego musi budzić wątpliwości. Rodzaje decyzji odwoławczej określa art. 138. § 1 k.p.a. zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. To do organu odwoławczego należy zatem wybór właściwego rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia tego stanowiska. Tym samym za sprzeczne z powołanym przepisem uznać należy rozważanie przez organ w uzasadnieniu decyzji II instancji alternatywnych rozwiązań dla tego samego stanu faktycznego. Jak podkreśla się w doktrynie uzasadnienie powinno stanowić logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem, ścisłość i dokładność wywodów oraz kompletność wywodów (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2004 , str.516 i cytowane tam piśmiennictwo). Dlatego też tak skonstruowane uchwały jak w sprawie niniejszej jako wydane z naruszeniem art. 107 § 1 i § 3 k. p. a. nie poddają się kontroli sądowej, a to stanowi uchybienie procesowe mogące mieć wpływ na wynik sprawy i powoduje konieczność jej uchylenia. Aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę. Tym samym stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż uchylone uchwały nie podlegają wykonaniu. Jednocześnie w oparciu art. 200 powołanej ustawy Sąd orzekł o kosztach postępowania zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego.