VI SA/Wa 840/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 sierpnia 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2023 r., 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi J. J. (dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") z dnia [...] stycznia 2024 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organ z dnia [...] sierpnia 2023 r. znak [...] nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 1 500 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu 11 października 2022 r. o godzinie 11:09 System Poboru Opłaty Elektronicznej KAS (SPOE KAS) zarejestrował przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] (rodzaj: ciągnik samochodowy), przez: urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...], znajdujące się na odcinku drogi krajowej nr [...] (skrzyżowanie z drogą gminną nr [...]) - węzeł [...], co zostało odnotowane pod numerem ewidencyjnym [...]. W wyniku kontroli ustalono, że ww. pojazd samochodowy został zarejestrowany w [...]. Z aktywnym kontem użytkownika powiązano urządzenie służące do uiszczania opłat elektronicznych, które zgłaszało konieczność poboru opłaty dla ww. sekcji płatnej powiązanej z wykrytym przejazdem. Na koncie użytkownika typu przedpłaconego nie znajdowały się środki umożliwiające pokrycie należnej opłaty. Tym samym za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. Na podstawie danych uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów ustalono, iż dopuszczalna masa całkowita (DMC) kontrolowanego pojazdu przekraczała 12 000 kg. W dacie naruszenia jego właścicielem był Skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą J. J. Pismem z dnia 5 lipca 2023 r. organ zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest: naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej w dniu [...] października 2022 r. w trakcie przejazdu pojazdu samochodowego pojazdem samochodowym o nr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania, mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. GITD nałożył na Skarżącego, za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] października 2022 r. karę pieniężną w wysokości 1 500 zł. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 645, ze zm.) w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13l ww. ustawy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł Skarżący, domagając się odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Wskazał, że nieuiszczenie opłaty było konsekwencja zdarzeń, których nie mógł przewidzieć – w dniu 7 października 2022 r. o godz. 10:13 wykonał przelew na kwotę 2 000 zł. Pismem z dnia 20 października 2023 r. wskazał zaś, że z winy serwisu kwota ta została zaksięgowana dopiero w dniu 18 października 2022 r. Po rozpoznaniu sprawy na skutek wniosku Strony, decyzją z dnia [...] stycznia 2024 r. zaskarżoną w sprawie GITD utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2023 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775), dalej: "k.p.a.", art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 i art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 645, ze zm.) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2539), dalej: "rozporządzenie z dnia 22 marca 2011 r.". W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że dotychczasowe ustalenia faktyczne są prawidłowe. W toku postępowania organ ustalił, że opłata za przejazd w dniu 11 października 2022 r., po płatnym odcinku drogi krajowej wyszczególnionym w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 22 marca 2011 r., nie została uiszczona z powodu braku środków na koncie. Ustalił także, że doładowanie konta kwotą 2 000 zł miało miejsce w dniu 15 października 2022 r. o godzinie 11:02. W ocenie organu, korzystający z drogi publicznej w dniu 11 października 2022 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. Konsekwencją tego było nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł, stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Odnosząc się do argumentów Strony podnoszonych w toku postępowania, organ wyjaśnił, że przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidziały wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej w rozpatrywanej sprawie administracyjnej, a więc jakiekolwiek fakty wskazujące na przyczyny nieuiszczenia opłaty elektronicznej nie mają wpływu na treść decyzji, bowiem prawo nie wiąże z nimi żadnego skutku prawnego. Dalej organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż korzystający z dróg publicznych zarejestrował pojazd w SPOE KAS na koncie typu pre-pay. Jednakże wniesiona przez Stronę przedpłata nie pokryła w całości należności wynikających z dokonanych przejazdów. Opłata ta nie została uiszczona także i w terminie 3 dni od dnia zakończenia kontrolowanego przejazdu. Użytkownik doładował swoje konto po odnotowanym naruszeniu tj. w dniu 15 października 2022 r. o godzinie 11:02 kwotą 2 000 zł. Odnosząc się do argumentacji strony, że środki pieniężne przelane w dniu 7 października 2022 r., zasiliły konto użytkownika dopiero w dniu 18 października 2022r., organ wskazał, iż powyższa okoliczność nie wpłynie na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Po pierwsze: nawet gdyby środki zostały poprawnie zaksięgowane w dniu przelewu tj. 7 października 2022 r., nie jest powiedziane, iż przelana kwota wystarczyłaby na realizację przejazdów w dniu 11 października 2022r. Okres pomiędzy 7 października 2022 r., a 11 października 2022 r. tj. jest ponad 4 doby, sugeruje z dużym prawdopodobieństwem, iż Strona wyczerpałaby przedmiotowe środki na przejazdy realizowane pomiędzy wskazanym okresem i stan salda w dniu 11 października 2022 r. byłby ujemny. Po drugie: to na Stronie ciąży prawny obowiązek bieżącego monitorowania stanu salda. W sytuacji gdy spostrzegła, że przelane środki pieniężne w dniu 7 października 2022 r. nie były zaksięgowane na koncie użytkownika, powinna niezwłocznie zgłosić ten fakt obsłudze klienta systemu e-Toll. Strona powyższego nie uczyniła, ponieważ reklamację zgłosiła dopiero w dniu 16 sierpnia 2023 r. tj. po wszczęciu postępowania administracyjnego przez organ. Badając możliwość zastosowania w przedmiotowej sprawie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ wskazał, iż przytoczone przez Stronę okoliczności nie mogą stanowić podstawy do zastosowania instytucji odstąpienia. Skargę na powyższą decyzję, utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2023 r., wniósł J. J., zaskarżając ją w całości i domagając się ich uchylenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonym decyzjom Strona zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający kontrolę jej poprawności oraz pominięciu zarzutów odnoszących się do naruszenia określonego art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych; 2) art. 7, 8, 9, 10 i 11 k.p.a. oraz przepisów art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie błędnych ustaleń faktycznych; 3) art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, poprzez zastosowanie normy prawnej bez wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że organ nie odniósł się do wadliwego działania systemu e-TOLL, który doładowanie konta w kwocie 2 000 zł w dniu 7 października 2022 r. zarejestrował dopiero w dniu 18 października 2022 r. Zdaniem Strony istotą problemu jest bez wątpienia nieprawidłowo działający, skomplikowany i niewydolny system, który naraża użytkowników dróg wnoszących opłaty drogowe na nieuzasadnione sankcje finansowe. Dalej Skarżący podniósł, że przedstawione w postępowaniu wydruki potwierdzające dokonywanie przedpłat jednoznacznie potwierdzają, że jako przewoźnik dopełnił obowiązku regularnych wpłat na konto, celem zabezpieczenia przejazdów wykonywanych drogami płatnymi. Dodatkowo w dniu 7 października 2022 r. o godzinie 10:13 wykonał przelew w kwocie 2 000 zł. Wskazał, że okoliczności sprawy jednoznacznie świadczą, że naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej było wyłącznie konsekwencją zdarzeń i okoliczności, na które nie miał wpływu oraz realnie nie mógł ich przewidzieć. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, wskazując że aktualne pozostaje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie jest decyzja GITD z dnia [...] stycznia 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2023 r., nakładająca na Stronę karę pieniężną w wysokości 1 500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 11 października 2022 r. Materialnoprawną podstawę decyzji zaskarżonej stanowił art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 645, ze zm.). Stosownie do treści art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy "Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za: przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.". Natomiast przepis art. 13k ust. 1 tej ustawy stanowi: "Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach.". Co do zasady rację ma organ, że uiszczanie opłaty elektronicznej stanowi podstawowy obowiązek użytkowników dróg, którego naruszenie obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną, o której mowa w art. 13k ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przy czym, zgodnie z art. 13n ust. 1 ww. ustawy, możliwość wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary ograniczona jest dziewięciomiesięcznym terminem od dnia popełnienia naruszenia. Termin ten został przez organ w niniejszej sprawie dochowany. W sprawie nie ma sporu co do tego, że w dniu 11 października 2022 r. pojazd samochodowy w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych poruszał się po płatnym odcinku drogi [...] (skrzyżowanie z drogą gminną nr [...]) – węzeł Konotopa (nazwa odcinka: Węzeł [...] – [...]). Przejazd w dniu 11 października 2022 r. o godzinie 11:09 został odnotowany przez urządzone kontrolne. Z dokumentu pn. "Historia" pochodzącego z konta Skarżącego, wynika, że w dniu 11 października 2022 r. saldo było ujemne (zob. k. 7-8 akt adm.), a stosowna opłata za przejazd nie została pobrana. Z akt sprawy wynika także, że w dniach: 7 i 15 października 2022 r. Skarżący zasilił konto rozliczeniowe powiązane z pojazdem samochodowym, dokonując wpłat po 2 000 zł. O ile wpłata dokonana w dniu 15 października 2022 r. została zaksięgowana na koncie Skarżącego w tym samym dniu, o tyle wpłata dokonana w dniu 7 października 2022 r. o godz. 10:13, numer transakcji [...] (zob. potwierdzenie dokonania przedpłaty z systemu eToll - k. 46) zwiększyła stan konta w dniu "18 października 2023 r.", co wynika z odpowiedzi Centrum Obsługi Klienta e-Toll w wiadomości z dnia 12 października 2023 r., udzielonej w reakcji na zgłoszenie Skarżącego. Zgłoszenie dotyczyło nieprawidłowości na koncie rozliczeniowym. Skarżący wskazał bowiem, że mimo doładowania konta saldo się nie zwiększyło (dowód – k. 47 akt adm.). Zarówno organ jak i Strona wskazują jako datę zwiększenia salda konta rozliczeniowego, wpłatą z dnia 7 października 2022 r., dzień 18 października 2022 r. Stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawy obiektywnej ma kapitalny wpływ na ukształtowanie całego postępowania. Z zasady tej wynika obowiązek organu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisów prawa. Realizacja tej zasady ma ścisły związek z zasadą praworządności, gdyż ustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Organ, ustalając zakres postępowania wyjaśniającego (art. 77 k.p.a.) zobowiązany jest dążyć do ustalenia okoliczności faktycznych nie tylko mających znaczenie prawne dla realizacji interesu społecznego, ale i okoliczności faktycznych mających znaczenie prawne dla interesu indywidualnego. Z kolei zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zaś art. 80 k.p.a. dotyczy podstawowej zasady postępowania dowodowego, a to zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena ta, aby nie przekształciła się w dowolną, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Reguły te są następujące: organ winien się opierać na zebranym materiale dowodowym, ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego oraz powinien dokonać znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych oraz przeprowadzić rozumowanie w wyniku którego ustala okoliczności faktyczne, zgodne z prawidłami logiki (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak/J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 16. Wydanie, str. 509-510). Zaś przepis art. 107 § 3 k.p.a. wskazuje na elementy jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie. W dziedzinie faktów uzasadnienie musi wyjaśnić okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność wydania decyzji w danej sprawie i wobec określonych podmiotów oraz ich wpływ na treść rozstrzygnięcia. W sferze prawa chodzi zaś o wskazanie normy obowiązującej i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni. Stosownie do art. 8 § 1 k.p.a. "Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.". Realizacja tej zasady oparta jest na przestrzeganiu reguł postępowania przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Znaczenie prawne tej zasady to gwarancja prawnej ochrony praw jednostki wobec władczego działania organu. W ocenie Sądu, w tej sprawie organ naruszył art. 7, 8 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., nie ocenił bowiem w sposób wszechstronny podnoszonych przez Stronę okoliczności dotyczących nieprawidłowego zaksięgowania wpłaconej na konto rozliczeniowe w dniu 7 października 2022 r. kwoty w wysokości 2 000 zł i wpływu tej nieprawidłowości na stan konta Strony w dniu 11 października 2022 r. W dacie tej miał miejsce przejazd pojazdu samochodowego należącego do Strony po płatnym odcinku drogi krajowej [...] (skrzyżowanie z drogą gminną nr [...]) – węzeł [...]. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego przedmiotowa kwota została prawidłowo wpłacona. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie dokonania przedpłaty w dniu 7 października 2022 r. o godz. 10:13, pochodzące z systemu e-Toll (k. 46 akt adm.). Wpłata ta została zaksięgowana, ale w terminie późniejszym aniżeli data wpłaty. W ocenie Sądu, okoliczność, że zgłoszenie dotyczące nieprawidłowości zostało złożone przez Stronę w toku postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, co do zasady nie wpływa na obowiązek organu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W sytuacji gdy przy uiszczaniu wpłaty nie miał miejsca błąd po stronie Skarżącego, to – zdaniem Sądu – stanowisko organu zajęte w zaskarżonej decyzji nie odpowiada zasadzie wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a., gdyż co do zasady obywatel nie może ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego funkcjonowania, po stronie administracji publicznej, systemu księgowania opłat wnoszonych przez użytkowników płatnych odcinków dróg (por. wyrok WSA w Warszawie z 22.08.2023 r. VI SA/Wa 3571/23, prawomocny). Niewystarczające w tym zakresie jest stanowisko organu, zgodnie z którym: "(...) nawet gdyby środki zostały poprawnie zaksięgowane w dniu przelewu tj. 7 października 2022 r., nie jest powiedziane, iż przelana kwota wystarczyłaby na realizację przejazdów w dniu 11 października 2022 r. Okres pomiędzy 7 października 2022 r., a 11 października 2022r. tj. ponad 4 doby, sugeruje z dużym prawdopodobieństwem, iż strona wyczerpałaby przedmiotowe środki na przejazdy realizowane w pomiędzy ww. okresie i stan salda w dniu 11 października 2022 r. byłby ujemny.". W ocenie Sądu w tym zakresie nie wystarczy oparcie się na prawdopodobieństwie, ale wymagane są ustalenia niebudzące wątpliwości. Ponownie rozpoznając sprawę, organ winien jednoznacznie ustalić kiedy wpłacona w dniu 7 października 2022 r. kwota zwiększyła konto rozliczeniowe Strony, a następnie czy wpłacenie przez Skarżącego kwoty 2 000 zł we ww. dacie (przy założeniu prawidłowego jej zaksięgowania) mogło mieć wpływ na stan konta użytkownika na dzień zarzucanego mu naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd na podlegającym opłacie elektronicznej odcinku drogi krajowej [...]. W zależności od dokonanych ustaleń organ winien ocenić kwestię istnienia przesłanek (albo ich braku) odpowiedzialności Skarżącego, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem Sądu, niezweryfikowanie tych okoliczności przez organ doprowadziło do naruszenia art. 7, 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż potencjalnie ustalenia w tym zakresie mogłyby prowadzić do zakończenia postępowania w sposób inny aniżeli nałożenie na Stronę kary pieniężnej, w tym umorzenia postępowania administracyjnego w sytuacji stwierdzenia na koncie użytkownika wystarczających środków do uiszczenia opłaty elektronicznej na dzień 11 października 2022 r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz, w oparciu o przepis art. 135 p.p.s.a., uchylił także utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2023 r., uznając że jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Obie wydane w sprawie decyzje obarczone były takimi samymi uchybieniami. Orzeczenie o kosztach postępowania zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania kwota obejmuje zwrot uiszczonego wpisu od skargi (100 zł). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o przepis art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Organ zgłosił wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a Strona zawiadomiona o złożonym przez organ wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.