VI SA/Wa 847/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, po rozpoznaniu w dniu 1 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. sp. z o.o. w K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Z. sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pełnomocnik Z. sp. z o.o. w K. r. pr. M. P.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Następnie pismem z 15 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, że 30 stycznia 2016 r. otrzymała zaskarżoną decyzję i w dniu 29 lutego 2016 r. wniosła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego wysyłając ją na dotychczasowy adres tego organu, to jest na ul. P. w W. Pełnomocnik skarżącej dowiedziała się o tym, że adres organu jest już nieaktualny dnia 9 marca 2016 r. kiedy to skarżąca, mająca swoją siedzibę pod tym samym adresem przekazała jej zwróconą przesyłkę. Pełnomocnik skarżącej stwierdziła, że wniosła skargę prawidłowo albowiem skierowała ją za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarga zamiast zostać przekierowana pod aktualny, niedawno zmieniony, adres wskazanego na kopercie organu, została zwrócona do nadawcy. Pełnomocnik skarżącej podkreśliła, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie zwracał szczególnej uwagi ani w kierowanej do skarżącego korespondencji, ani na swojej stronie Internetowej na zmianie swojego adresu. Ponadto na stronach internetowych niektórych wojewódzkich inspektorów transportu drogowego do dziś widnieje adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie przy ul. P. Wskazanie nowego adresu organu małym druczkiem w pouczeniu, na końcu pisma, w sytuacji, gdy sprawę prowadzi profesjonalny pełnomocnik, nie spełnia wymogu szczególnego zwrócenia uwagi na nowy adres organu, albowiem profesjonalny pełnomocnik nie czyta pouczeń w piśmie, gdyż jest to niecelowe. Profesjonalny pełnomocnik popełniając błąd, nie może się powołać na błędne pouczenie, dlatego zawsze opiera swoje działanie na każdorazowej lekturze odpowiednich przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Podkreślić należy, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Co prawda katalog przyczyn niezawinionych przez stronę, dających podstawę do przywrócenie terminu jest otwarty, niemniej jednak, w okolicznościach konkretnej sprawy należy badać przyczynę uchybienia terminu w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej zachowała siedmiodniowy termin warunkujący skuteczne złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Dokonując natomiast oceny pozostałych przesłanek wniosku o przywrócenie terminu, w ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącej nie wykazała braku winy w jego uchybieniu, a fakt błędnego zaadresowania przesyłki, wskazany jako przyczyna uchybienia, nie może być uznany za wyłączający winę pełnomocnika skarżącej. W zaskarżonej decyzji zawarto bowiem prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Sądu, w którym wskazano prawidłowy adres organu, za pośrednictwem którego należało skargę złożyć. Z tych względów, nie można mówić o braku winy pełnomocnika skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, bowiem przy zachowaniu należytej staranności i uwagi, pełnomocnik skarżącej mogła prawidłowo zaadresować kopertę, w której nadała skargę. O braku winy można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.(por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Podobnie wypowiada się H. Knysiak – Molczyk twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego). W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły tego rodzaju okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności nie można było przezwyciężyć. Innymi słowy, wskazana przez pełnomocnika skarżącej we wniosku okoliczność, nie pozwala na przyjęcie braku po jej stronie winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.