VI SA/Wa 85/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Maciej Borychowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy postanawia: umorzyć postępowanie sądowe M. K. – [...] (dalej: "Skarżąca") wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...]w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy. W piśmie z dnia 12 maja 2025 r. pełnomocnik Skarżącej oświadczył, że Skarżąca wycofuje w całości skargę na zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Złożenie przez Skarżącą oświadczenia o cofnięciu skargi daje zatem wyraz temu, iż rezygnuje ona z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu, czynności lub bezczynności administracyjnej. Cofnięcie skargi podlega jednak kontroli sądu administracyjnego, który w przypadku braku okoliczności świadczących o niedopuszczalności cofnięcia skargi, jest tym cofnięciem związany. W ocenie Sądu, w sprawie nie zaszły przesłanki negatywne z art. 60 p.p.s.a., tj. zamiar obejścia prawa lub utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jak bowiem wynika z protokołu rozprawy z dnia 8 kwietnia 2025 r. (k. 391 akt sądowych) pełnomocnik uczestnika postępowania, tj. S. [...] S.A. oświadczył, że między Skarżącą, a uczestnikiem postępowania została zawarta ugoda, na mocy której Skarżąca zobowiązała się do cofnięcia skargi. Ugoda z przyczyn niezależnych od stron nie została jeszcze wykonana. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uznania, iż cofnięcie skargi jest determinowane chęcią obejścia prawa. Ponadto, zauważyć należy, że zaskarżona decyzja była uprzednio przedmiotem kontroli sądowej – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 8271/22 (k. 208 akt sądowych) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2024 r, sygn. akt II GSK 1992/23 (k. 352 akt sądowych). Sądy obu instancji rozpoznały sprawę merytorycznie. Również obecnie Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja była dotknięta wadą nieważności. Zatem przedmiotem skargi (zaskarżona decyzja) jest akt ważny w procesowym tego słowa znaczeniu. Należy zauważyć, że strona skarżąca jest dysponentem skargi i sąd powinien uwzględnić oświadczenie o braku zamiaru dalszego popierania skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w art. 60 p.p.s.a. (vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1772/24). Zatem, w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, że Skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd uznając, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skargi, będąc związany tym cofnięciem, na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.