VI SA/Wa 855/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki "L." Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej spółce "L." Sp. z o.o. z siedzibą w T. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną na poczet wpisu sądowego. Skarżąca spółka "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w T. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika 8 lutego 2021 r. (data stempla pocztowego) wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu pojazdem z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie - jako niedopuszczalnej – z uwagi na złożenie przez skarżącą spółkę w dniu 4 lutego 2021 r. (data wpływu do organu) wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który został dołączony do przekazanych do Sądu akt administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie natomiast z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Co istotne, zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. W rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - złożyła pismem z 1 lutego 2021 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...]stycznia 2021 r., a następnie w dniu 8 lutego 2021 r. (data nadania w placówce pocztowej operatora wyznaczonego) skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (WSA). Stosownie do treści powołanego wyżej przepisu skarżącej spółce przysługiwało "prawo wyboru" co do środka zaskarżenia od decyzji organu – mogła ona zatem wybrać albo wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, lub skierować skargę do Sądu. Jednakże wybór wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako środka odwoławczego powoduje, że z wniesieniem skargi należy wstrzymać się do rozpoznania go przez organ, tylko wtedy bowiem wyczerpany zostanie tok instancyjny przed organami administracji. Tymczasem pełnomocnik skarżącej pismem z 1 lutego 2021 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie - nie czekając na reakcję organu - w dniu 8 lutego 2021 r., wniósł skargę do WSA w Warszawie. Wobec takich okoliczności sprawy uznać należy, że zgodnie z brzemieniem art. 52 § 3 p.p.s.a., skarga taka nie mogła zostać skutecznie złożona, gdyż możliwość jej wniesienia została wykluczona poprzez wcześniejsze skorzystanie przez skarżącą spółkę z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak bowiem wynika wprost z treści powołanego przepisu, skargę można wnieść bez korzystania z prawa do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym, skarga podlegać musi odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.