VI SA/Wa 856/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2015 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania działalności w zakresie pośrednictwa turystycznego i wykreślenia z rejestru działalności regulowanej oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Marszałek Województwa [...], stosując art. 9 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268 ze zm.) w związku z art. 71 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zakazał z urzędu wykonywania przez przedsiębiorcę A. S.A. z siedzibą w [...] działalności w zakresie pośrednika turystycznego, objętej wpisem do Rejestru Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Województwa [...] pod nr [...], przez okres 3 lat i wykreślił z urzędu wpis przedsiębiorcy A. S.A. z siedzibą w [...] z Rejestru Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Województwa [...] w zakresie pośrednika turystycznego. W motywach decyzji organ podał, że przeprowadzona kontrola wykazała, iż przedsiębiorca nie posiadał ujawnionej w Krajowym Rejestrze Sądowym wykonywanej działalności pośrednika turystycznego, a wpis ten jest wymagany, gdy przedsiębiorca ubiega się o wpis do rejestru działalności regulowanej. W chwili składania wniosku o wpis do rejestru działalności regulowanej przedsiębiorca złożył oświadczenie o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności, tymczasem nieujawnienie w KRS działalności pośrednika turystycznego ani nie uprawniało do złożenia wniosku o wpis, ani do dokonania wpisu do rejestru działalności regulowanej, bowiem przedsiębiorca złożył oświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym. Tym samym – w ocenie organu – od dnia [...] kwietnia 2012 r., tj. od dnia dokonania wpisu do Rejestru Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Województwa [...] brak było materialnoprawnej podstawy do wykonywania działalności regulowanej – pośrednika turystycznego przez Spółkę A. Dlatego też organ zastosował trzyletni zakaz w zakresie pośrednika turystycznego i wykreślił wpis z ww. Rejestru. A. S.A. z siedzibą w [...] powyższą decyzję uczyniła przedmiotem odwołania do Ministra Sportu i Turystyki, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania I instancji w całości. Spółka zarzuciła naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, wskazując, że organ błędnie przyjął, iż złożone przez nią oświadczenie nie było prawdziwe, a ponadto, że wniosek do rejestru działalności regulowanej musi być wprost powiązany z ujawnionym w rejestrze przedsiębiorców wpisem w dziale 3 KRS, jak również, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wydanie zakazu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Minister Sportu i Turystyki, mając za podstawę art. 138 § 2 kpa oraz art. 2b i art. 9 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 196), a także art. 71 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji nie ustalił w sposób prawidłowy i wyczerpujący stanu faktycznego, w szczególności w wydanej decyzji nie wskazał, które z przesłanek uznał za udowodnione, a którym takiej mocy odmówił. Nie wyjaśnił też podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w tym, w jaki sposób i które naruszenia stwierdzone w ramach kontroli stanowiły naruszenie przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy o usługach turystycznych, co stanowi konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w rozumieniu art. 138 § 2 kpa. Uzasadnienie nie wskazuje bowiem, jakie fakty i dowody organ przyjął jako podstawę decyzji, a powinien wykazać w świetle art. 9 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy o usługach turystycznych okoliczności dotyczące zgodności wykonywanej działalności z uzyskanym wpisem do rejestru oraz przestrzegania warunków wykonywania działalności gospodarczej określonych ustawą. Decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Marszałek Województwa [...], działając na podstawie art. 9 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy o usługach turystycznych w związku z art. 71 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 104 kpa, zakazał z urzędu wykonywania przez przedsiębiorcę A. S.A. z siedzibą w [...] działalności w zakresie pośrednika turystycznego, objętej wpisem do Rejestru Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Województwa [...] pod nr [...], przez okres 3 lat i wykreślił z urzędu wpis przedsiębiorcy A. S.A. z siedzibą w [...] z Rejestru Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Województwa [...] w zakresie pośrednika turystycznego. W motywach decyzji organ podał, że składając wniosek o wpis do rejestru działalności regulowanej, przedsiębiorca złożył oświadczenie o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności, niemniej jednak przeprowadzona kontrola wykazała, że w chwili skierowania wniosku o wpis przedsiębiorca nie posiadał ujawnionej w Krajowym Rejestrze Sądowym wykonywanej działalności pośrednika turystycznego, a wpis ten jest wymagany, gdy przedsiębiorca ubiega się o wpis do rejestru działalności regulowanej. Kierując wniosek o wpis do rejestru działalności regulowanej, przedsiębiorca złożył więc oświadczenie niezgodne ze stanem faktycznym. Przedsiębiorca, który uzyskał w takiej sytuacji wpis do rejestru działalności regulowanej, wpisu takiego nie mógł uzyskać. Oznacza to – zdaniem organu – że od dnia [...] kwietnia 2012 r., tj. od dnia dokonania wpisu w Rejestrze Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Województwa [...] brak było materialnoprawnej podstawy do wykonywania działalności regulowanej – pośrednika turystycznego przez Spółkę A. W sprawie zaistniała zatem podstawa do zastosowania art. 9 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy o usługach turystycznych, toteż organ skierował wobec Spółki trzyletni zakaz w zakresie prowadzenia usług pośrednika turystycznego i wykreślił przedsiębiorcę z ww. Rejestru. A. S.A. z siedzibą w [...] powyższą decyzję uczyniła przedmiotem odwołania do Ministra Sportu i Turystyki, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania I instancji w całości, ewentualnie – uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Spółka postawiła zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, podnosząc, że organ błędnie uznał, iż złożone przez nią oświadczenie nie było prawdziwe, a ponadto, że wniosek do rejestru działalności regulowanej musi być wprost powiązany z ujawnionym w rejestrze przedsiębiorców wpisem PKD w dziale 3 KRS, jak również, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wydanie zakazu. W ocenie Spółki, organ rozpoznał sprawę wbrew zasadzie praworządności i wbrew jej słusznemu interesowi. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Minister Sportu i Turystyki, stosując art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 2b ww. ustawy o usługach turystycznych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględniania odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister podał, że stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, gdy przedsiębiorca złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 65 ww. ustawy, niezgodne ze stanem faktycznym. Przepis ten nakłada na organ rejestrowy obowiązek wydania zakazu, jeżeli tylko wystąpi jeden z wymienionych w tym przepisie przypadków. Złożenie przez przedsiębiorcę oświadczenia, którego niezgodność ze stanem faktycznym polega na braku spełnienia przez przedsiębiorcę wszystkich warunków wykonywania działalności regulowanej, oznacza, że od samego początku brak było materialnoprawnej podstawy wykonywania tej działalności. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, a zatem – zdaniem Ministra – organ I instancji prawidłowo zastosował wobec Spółki trzyletni zakaz w zakresie prowadzenia usług pośrednika turystycznego i wykreślił przedsiębiorcę z Rejestru Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Województwa [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję A. S.A. z siedzibą w [...] wniosła o stwierdzenie nieważności obu wydanych w sprawie decyzji, względnie o ich uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym: art. 7 ust. 4 ww. ustawy o usługach turystycznych, poprzez uznanie, że oświadczenie złożone przez nią nie było prawdziwe; art. 7 ust. 3 tej ustawy, poprzez przyjęcie, że wniosek o wpis do rejestru działalności regulowanej musi być wprost powiązany z ujawnionym w rejestrze przedsiębiorców wpisem PKD w dziale 3 KRS; art. 9 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy o usługach turystycznych, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że przepis ten może stanowić podstawę do wydania przez organ prowadzący rejestr decyzji o wykreśleniu z rejestru i jednocześnie zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, a nie jako decyzji następczej, poprzedzonej ostateczną decyzją o zakazie wykonywania działalności, wydanej w oparciu o art. 71 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; art. 71 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że zaszły okoliczności uzasadniające wydanie decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, a także poprzez uznanie, że przepis ten może stanowić podstawę do wydania przez organ prowadzący rejestr decyzji o wykreśleniu z rejestru jednocześnie wraz z decyzją o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, a nie jako decyzji następczej, poprzedzonej ostateczną decyzją o zakazie wykonywania działalności regulowanej; art. 6, art. 7 i art. 8 kpa, poprzez rozpoznanie sprawy wbrew zasadzie praworządności i wbrew słusznemu interesowi strony; art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w sytuacji, gdy nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez Spółkę działalności w zakresie pośrednika turystycznego, a wydanie decyzji o wykreśleniu wpisu nie zostało poprzedzone wydaniem ostatecznej decyzji o zakazie wykonywania działalności w zakresie pośrednika turystycznego. W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Organizatorzy turystyki i pośrednicy turystyczni, jak wszyscy przedsiębiorcy, poza przepisami szczególnymi ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 196 ze zm.), podlegają przede wszystkim przepisom dotyczącym prowadzenia działalności gospodarczej, w tym ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze zm.), a w przypadku osób prawnych – również przepisom ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1203 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 14 ust. 1 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS). Regulacje dotyczące rejestru przedsiębiorców zostały zawarte w rozdziale 2 ww. ustawy o KRS. W myśl art. 36 pkt 7 tej ustawy, przepisy tego rozdziału stosuje się m.in. do spółek akcyjnych, a więc również do strony skarżącej. Zgodnie z art. 40 pkt 1 ww. ustawy o KRS, w dziale 3 rejestru przedsiębiorców zamieszcza się przedmiot działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD). Przepis art. 47 ust. 1 ww. ustawy o KRS wskazuje, że podmioty podlegające obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców są obowiązane zgłaszać dane wymienione m.in. w art. 40 ww. ustawy o KRS, a także ich zmiany, niezależnie od obowiązków wynikających z odrębnych przepisów, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jak wskazuje treść art. 7 ust. 4 ww. ustawy o usługach turystycznych, w przypadku procedury dotyczącej dokonania wpisu do rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, do wniosku przedsiębiorca dołącza oryginał umowy, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o usługach turystycznych, oraz odpowiednie oświadczenie. Wskazane w tym przepisie oświadczenie nie jest jedynym dokumentem składanym przez przedsiębiorcę, ale jest dokumentem koniecznym do uzyskania wpisu w rejestrze. Zgodnie z art. 65 ust. 1 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, organ prowadzący, na podstawie przepisów regulujących daną działalność gospodarczą, rejestr działalności regulowanej dokonuje wpisu do rejestru na wniosek przedsiębiorcy, po złożeniu przez przedsiębiorcę oświadczenia o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności. Treść oświadczenia, o którym mowa w art. 65 ust. 1 ww. ustawy, określają przepisy ustaw regulujących daną działalność (art. 65 ust. 4 tej ustawy). W przypadku organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, przedsiębiorca składa oświadczenie o treści wskazanej właśnie w art. 7 ust. 4 ww. ustawy o usługach turystycznych. W przypadku strony skarżącej, wniosek o wpis do Rejestru Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. jako przedmiot działalności określa pośredniczenie na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych oraz organizowanie imprez turystycznych. Ponadto, załączone do wniosku oświadczenie wskazuje, że dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru turystyki i pośredników są kompletne i zgodne z prawdą (na dzień złożenia wniosku). Jednocześnie dokument ten zawiera pouczenie, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, złożenie oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym skutkować będzie wydaniem decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem do rejestru działalności regulowanej i wykreśleniem z rejestru. Tymczasem skarżąca Spółka w dacie złożenia ww. dokumentów nie tylko nie posiadała ujawnionej w KRS działalności gospodarczej obejmującej pośredniczenie na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych, ale nie wynikało to nawet ze statutu Spółki. Dopiero bowiem uchwałą z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie podjęło decyzję o rozszerzeniu prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej we wskazanym powyżej zakresie. Orzekające w sprawie organy administracji w pełni zasadnie przyjęły, że złożenie przez stronę skarżącą oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym, istniejącym w dacie skierowania wniosku o wpis, jest istotnym naruszeniem procedury ubiegania się o wpis do rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, a tym samym – naruszeniem przepisów regulujących działalność gospodarczą. Należy przy tym podkreślić, że Spółka oświadczyła, iż zna i spełnia warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych. Jednym z warunków do podjęcia takiej działalności jest prowadzenie działalności jako przedsiębiorca, w rozumieniu ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a w niniejszym przypadku chodzi o pośredniczenie na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych. W takiej sytuacji spełniony musi być warunek posiadania odpowiedniego wpisu w rejestrze przedsiębiorców KRS, którego strona skarżąca w niniejszej sprawie nie posiadała w chwili składania ww. oświadczenia. Złożone przez skarżącą oświadczenie wskazuje również, że Spółka znała konsekwencje niespełnienia warunków do prowadzenia działalności gospodarczej, o których mowa w ww. ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, do której to ustawy odsyłają przepisy ww. ustawy o usługach turystycznych. Co więcej, w skardze strona skarżąca sama przyznała, że prawdą jest, iż wskazany we wniosku przedmiot działalności w postaci pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych nie znajdował odzwierciedlenia w przedmiocie działalności wskazanym w rejestrze przedsiębiorców KRS. Okoliczność ta potwierdza, że działalność gospodarcza była wykonywana przez Spółkę bez wymaganego wpisu w odpowiednim rejestrze. Za niedopuszczalne należy uznać prowadzenie działalności regulowanej w oderwaniu od przepisów regulujących zasady działalności gospodarczej. Strona skarżąca twierdzi także, że to, iż w rejestrze przedsiębiorców KRS nie widniał odpowiedni wpis potwierdzający, że prowadzi ona działalność gospodarczą jako pośrednik turystyczny, nie oznacza, iż ta działalność pośredniczenia na zlecenie klientów nie była prowadzona. Spółka wskazała, że ta działalność była jedną z podstawowych jej działalności, pomimo że nie została ujawniona w rejestrze KRS. Należy jednak zwrócić uwagę, że w sprawie kwestionowane jest złożenie przez skarżącą oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym, nie zaś fakt, iż działalność ta była rzeczywiście prowadzona. Nie ulega wszak wątpliwości, że działalność taka była prowadzona po ujawnieniu wpisu przedsiębiorcy w rejestrze organizatorów i pośredników turystycznych, lecz bez odpowiedniego ujawnienia tegoż przedmiotu w rejestrze przedsiębiorców KRS. Nie można zgodzić się z argumentacją strony skarżącej, że brak odpowiedniego wpisu w rejestrze przedsiębiorców KRS nie ma w sprawie znaczenia. Przede wszystkim należy zastrzec, że Krajowy Rejestr Sądowy jest rejestrem, do którego wpis musi uzyskać każda osoba prawna zamierzająca prowadzić działalność gospodarczą. Zgodnie z brzmieniem art. 14 ust. 1 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w określonym przedmiocie po uzyskaniu w tym zakresie wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Prowadzenie działalności bez odpowiedniego wpisu w KRS może zatem zostać potraktowane jako naruszenie przepisów dotyczących działalności gospodarczej. Warto przy tym podkreślić, że we wniosku o wpis do rejestru organizatorów turystyki i pośredników turystycznych należy określić przedmiot działalności, który musi być zgodny z tym, jaki wnioskodawca ujawnił w rejestrze przedsiębiorców KRS. Biorąc pod uwagę treść art. 17 ust. 1 ustawy o KRS i wynikające z niego domniemanie prawdziwości danych objętych wpisem, należy przyjąć, że wpis wiąże nie tylko w stosunkach pomiędzy podmiotem podlegającym wpisowi do rejestru a osobami trzecimi, ale także pomiędzy osobami trzecimi dokonującymi między sobą czynności na podstawie danych zawartych w rejestrze KRS bez udziału podmiotu podlegającego wpisowi. Ma to doniosłe znaczenie prawne w aspekcie bezpieczeństwa obrotu gospodarczego, albowiem szczególny, regulowany charakter działalności turystycznej wymusza przyjęcie stwierdzenia, iż przedstawione przez wnioskodawcę dane są prawdziwe i weryfikowalne w oparciu o oba ww. rejestry. Nie można wobec tego zgodzić się ze stroną skarżącą, że wniosek o wpis przedsiębiorcy do rejestru działalności regulowanej może zawierać dane w zupełnym oderwaniu od stanu faktycznego i prawnego ujawnionego w rejestrze przedsiębiorców KRS. Późniejsze wykonywanie takiej działalności nie ma zaś znaczenia dla oceny, czy przy składaniu ww. oświadczenia nie doszło do naruszenia prawa, którego konsekwencją jest zastosowanie sankcji określonej w art. 71 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W myśl powyższego przepisu, w przypadku podania we wniosku nieprawdziwych informacji, marszałek województwa zobligowany jest do wydania decyzji o zakazie prowadzenia działalności objętej wpisem i wykreśleniu podmiotu z rejestru. Natomiast stosownie do art. 9 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy o usługach turystycznych, marszałek województwa wydaje z urzędu decyzje o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru oraz o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru przez okres 3 lat – w wypadkach, o których mowa w art. 71 ust. 1 ww. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Marszałek województwa wydaje więc z urzędu decyzje o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem przez okres 3 lat i wykreśleniu podmiotu z rejestru. Przepis ten wprowadza konstrukcję związania administracyjnego, co oznacza, że w przypadku, gdy organ stwierdzi wykonywanie działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego bez wymaganego wpisu do rejestru KRS (złożenie w tym zakresie oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym), obowiązany jest orzec o zakazie wykonywania działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego przez okres 3 lat, jednocześnie orzekając przy tym o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru. Taka konstrukcja powyższych norm ma swoje uzasadnienie prawne, bowiem intencją ustawodawcy jest, by podmiot prowadzący działalność regulowaną z naruszeniem przepisów nie pozostawał w rejestrze w chwili stwierdzenia naruszenia dającego podstawę do zastosowania zakazu wykonywania działalności objętej wpisem przez okres 3 lat. Zatem obie decyzje podejmowane w trybie art. 9 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy o usługach turystycznych powinny być zawarte w jednym akcie administracyjnym jako dwa rozstrzygnięcia immanentnie z sobą związane. Gdyby uznać za prawidłową wykładnię prezentowaną przez skarżącą Spółkę, to skierowanie zakazu wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem przez okres 3 lat, bez jednoczesnego wykreślenia go z rejestru, pozostawałoby w sprzeczności nie tylko z celem samego zakazu, ale przede wszystkim z celem, dla którego tworzony jest rejestr organizatorów i pośredników turystycznych. Podmiot, wobec którego skierowano zakaz wykonywania działalności regulowanej – co do zasady – nie może bowiem figurować w takim rejestrze. Skoro wpis umożliwia przedsiębiorcy prowadzenie działalności regulowanej, to orzeczenie wobec niego zakazu wykonywania działalności objętej wpisem, bez jednoczesnego wykreślenia z rejestru, stwarzałoby domniemanie istniejącej ciągłości w prowadzonej przez tego przedsiębiorcę działalności, co z kolei naruszałoby wynikającą z faktu rejestracji jedynie aktualnych danych zasadę pewności obrotu gospodarczego. Nie można wobec tego uznać, że w sprawie zaistniała podstawa do stwierdzenia nieważności wydanych decyzji, jak również, że podlegają one uchyleniu, gdyż skierowanie zakazu prowadzenia działalności objętej wpisem skutkuje jednocześnie wykreśleniem podmiotu gospodarczego z rejestru działalności regulowanej. Orzekające w sprawie organy administracji w pełni zasadnie przyjęły, że złożenie oświadczenia niezgodnego ze stanem faktycznym (wykonywanie działalności organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego bez wymaganego wpisu do rejestru przedsiębiorców KRS) stanowi podstawę do wydania takiego zakazu i wykreślenia skarżącej Spółki z Rejestru Organizatorów Turystyki i Pośredników Turystycznych Województwa [...]. Złożenie przez przedsiębiorcę oświadczenia, którego niezgodność ze stanem faktycznym polega na braku spełnienia przez przedsiębiorcę wszystkich warunków wykonywania działalności regulowanej, oznacza, że od samego początku brak było materialnoprawnej podstawy wykonywania tej działalności. W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.