VI SA/Wa 861/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2007 r. sprawy ze skargi N. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz N. S.A. w W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem kosztów postępowania N. S.A. w W., zwana dalej "skarżącą", pismem z dnia [...] listopada 2005 r. zwróciła się do Zarządu Dróg Miejskich w W. o wydanie opinii komunikacyjnej na zajęcie pasa drogowego ul. S., będącej drogą powiatową, w rejonie ul. B. w W. dla umieszczenia tablicy reklamowej tupu citylight. Zarząd zwrócił się do Zarządu Oczyszczania Miasta w W. o wydanie opinii w sprawie planowanego zajęcia pasa drogowego. W świetle pisma Zarządu Oczyszczania Miasta wniosek został zaopiniowany negatywnie, a to z uwagi na planowane umieszczenia reklamy w bliskim sąsiedztwie młodych drzew. Jednakże Zarząd Dróg Miejskich w W. pismem z dnia [...] stycznia 2006 r. poinformował skarżącą, iż jej wniosek z dnia [...] listopada 2005 r. uzyskał wstępną pozytywną opinię. W celu wydania decyzji zezwalającej na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego wskazano skarżącej na konieczność dostarczenia zatwierdzonego projektu organizacji ruchu. Przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2006 r. skarżąca przesłała Zarządowi Dróg Miejskich w W. podkłady geodezyjne pod planowaną tablicę reklamową. Pozytywną opinię komunikacyjną skarżąca uzyskała w dniu [...] września 2006 r. W następstwie tych działań skarżącej Zarząd Dróg Miejskich w W. pismem z dnia [...] września 2006 r. ponownie zwrócił się do Zarządu Oczyszczania Miasta w W. o zajęcie stanowiska w sprawie zagrożenia zieleni przez projektowaną tablicę reklamową, który w piśmie z dnia [...] października 2006 r. pozytywnie zaopiniował lokalizację umieszczenia tablicy reklamowej o powierzchni 2,16 m2 w pasie drogi ul. S. w rej. ul. B.. W piśmie z dnia [...] listopada 2006 r. Zarząd Dróg Miejskich w W. poinformował skarżącą, że jej wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego zostanie załatwiony negatywnie. Poinformowano skarżącą o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i zajęcia stanowiska w sprawie (art. 10 k.p.a.). Decyzją Zarządu Dróg Miejskich w W. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta W., odmówiono skarżącej wydania zezwolenia na zajęcie wnioskowanego pasa drogowego (drogi powiatowej). Decyzja została wydana na podstawie art. 19 ust. 5 i art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Stosownie do art. 19 ust. 5 tej ustawy 5 w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. W świetle zaś art. 39 ust. 3 ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi. Odmowę wydania wnioskowanego zezwolenia organ uzasadniał względami bezpieczeństwa ruchu drogowego. Według organu w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek dla zajęcia pasa drogowego na potrzeby umieszczenia reklamy. Rozpoznając odwołanie skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie SKO, podzielającego stanowisko organu I instancji, względy bezpieczeństwa ruchu drogowego uzasadniały odmowę wydania decyzji w przedmiocie zajęcia wnioskowanego pasa drogowego. Jak ustaliło SKO w przedmiotowej sprawie organ (jednakże nie precyzując bliżej jaki to organ), przed wydaniem decyzji zasięgnął opinii Wydziału Badań Ruchu i Rozwoju Dróg, Wydziału Systemów Parkowania, Wydziału Sygnalizacji Świetlnej i Oświetlenia oraz Inwestycji. Wszystkie przedstawione opinie odnośnej lokalizacji reklamy były negatywne. W obszernej skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuca w szczególności naruszenie art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz naruszenie przepisów art. 7, 8, 9 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne, zaś zaskarżona decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności sprawy. Dotyczy to w szczególności ustaleń odnoszących się do kwestii zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lokalizacją spornej tablicy reklamowej. Skarżąca zarzuca w szczególności, iż powołując się na opinie Wydziału Badań Ruchu i Rozwoju Dróg, Wydziału Systemów Parkowania, Wydziału Sygnalizacji Świetlnej i Oświetlenia oraz Inwestycji, SKO nie wskazało jaki jest charakter tych opinii, kiedy i na jakim etapie postępowania powyższe opinie zostały sporządzone i jaka jest ich treść. Stąd, zdaniem skarżącej, nie wiadomo, czy opinie te dotyczą niniejszej sprawy. Skarżąca nie miała również możliwości wypowiedzenia się co do treści tych opinii. Ponadto, na treść tych opinii nie powołał się organ I instancji. Skarżąca akcentuje istnienie wcześniejszej, korzystnej dla niej, opinii Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] stycznia 2006 r., która bez bliższego uzasadnienia została zmieniona, zaś SKO w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniło dlaczego tej opinii nie wzięto pod uwagę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowe, a w szczególności art. 7, 10 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Istotnym mankamentem postępowania administracyjnego, jakiego dopuściło się SKO, było oparcie zaskarżonej decyzji na opiniach Wydziału Badań Ruchu i Rozwoju Dróg, Wydziału Systemów Parkowania, Wydziału Sygnalizacji Świetlnej i Oświetlenia oraz Inwestycji SKO, które nie zostały załączone do akt sprawy. Do tych opinii skarżąca, z naruszeniem przepisu art. 10 § 1 k.p.a., nie miała możliwości wypowiedzenia się. Nie wiadomo więc jaki jest charakter tych opinii, kiedy i na jakim etapie postępowania powyższe opinie zostały sporządzone, a w szczególności nieznana jest treść tych opinii. Z drugiej zaś strony, jak to już wskazano, w aktach sprawy administracyjnej znajdowały się wymienione na wstępie korzystne dla skarżącej opinie w kwestii lokalizacji spornej tablicy reklamowej w pasie drogowym ul. S.. W zaskarżonej decyzji, co jest jej istotnym mankamentem, a na co zwróciła uwagę skarżąca, z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. SKO nie wypowiedziało się dlaczego nie wzięto pod uwagę korzystnych dla skarżącej opinii. Zaskarżona decyzja, podobnie zresztą jak i decyzja organu I instancji, jest nader lakoniczna. W rzeczy samej, ustalając zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego omawianą tablicą reklamową, SKO ustaliło tę okoliczność jedynie przez odwołanie się do wyżej wymienionych opinii, bez bliższego analizowania ich treści. Zważywszy na niezgodność tych opinii z opiniami korzystnymi dla skarżącej, o których wyżej mowa, a zarazem na brak ustosunkowania się SKO do zaistniałej rozbieżności, zasadny jest również zarzut wydania zaskarżonej decyzji bez wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a więc z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W tym stanie sprawy zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.