VI SA/Wa 868/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm. – dalej także u.t.d.) w zw. z Lp. 1.2 załącznika do cyt. ustawy - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącego J. M. (dalej: także skarżący) kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2009 r. w T., na parkingu Gimnazjum skontrolowano autobus marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], należący do Z. P.. Kierowca – J. G., na żądanie kontrolującego, okazał m. in. wypis nr [...] z licencji nr [...], który uprawnia skarżącego do wykonywania krajowego transportu drogowego osób. Pismem z dnia [...] października 2009 r. organ I instancji zwrócił się do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego, czy przedsiębiorcy J. M. udzielono licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób i czy autobus marki [...] o nr rej. [...] jest zgłoszony do licencji. W odpowiedzi udzielono informacji (pismo z dnia [...] października 2009 r.), iż przedsiębiorcy udzielono licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób, natomiast ww. autobus nie został zgłoszony do licencji. Ponadto organ I instancji pismem z dnia [...] października 2009 r. wystąpił z zapytaniem do Prezydenta Miasta [...], czy prowadzący działalność J. M. zgłosił autobus marki [...] o nr rej. [...] do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Organ I instancji pismem z dnia [...] października 2009 r. został poinformowany, że skarżący nie zgłosił ww. pojazdu do posiadanej licencji. Strona skarżąca w dniu [...] listopada 2009 r. nadesłała kserokopię pisma z dnia [...] stycznia 2009 r. kierowanego do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta [...], w którym przedsiębiorca poinformował organ licencyjny o zakupie autobusu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz, że autobus ten został zakupiony w styczniu 2009 r. w celach zarobkowych, natomiast autobus marki [...] o nr rej. [...] wycofano. Z kontroli sporządzono protokół nr [...], który został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. organ I instancji działając na podstawie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz na podstawie Lp. 1.2 załącznika do ww. ustawy nałożył na J. M. karę pieniężną w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji z uwagi na niezgłoszenie kontrolowanego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] do licencji. Organ I instancji w tym względzie odwołał się do informacji udzielonych przez organy licencyjne. Zdaniem organu, pismo z dnia [...] stycznia 2009 r. nie stanowi skutecznego przeciwdowodu w stosunku do informacji uzyskanych z organów licencyjnych dotyczących niezgłoszenia przedmiotowego pojazdu do licencji, a w konsekwencji nie może być podstawą do odstąpienia od nałożenia kary za stwierdzone naruszenie. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący złożył odwołanie, w którym wyjaśnił, że zakupiony autobus marki [...] nr rej. [...] był zgłoszony do zarobkowego przewozu osób i był w trakcie przerejestrowywania. Dokumenty zostały załączone do nadesłanych do organu pism zawierających wyjaśnienia strony skarżącej. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji podkreślił, iż autobus marki [...] o nr rej. [...] nie był na dzień kontroli zgłoszony do licencji na wykonywanie, ani krajowego, ani międzynarodowego transportu drogowego osób. Podkreślił, że art. 14 ust. 1 u.t.d. przewidujący, że przewoźnik drogowy jest zobowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania i w czasie 14-dniowego terminu nie może wykonywać działalności gospodarczej przy użyciu niezgłoszonego do licencji pojazdu. Zdaniem organu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest fakt, że skarżący podjął działania mające na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego i dokonanie błędnej interpretacji przepisu, bo Główny Inspektor Transportu Drogowego przyjął, że skarżący nie dokonał zgłoszenia organom ewidencyjnym zmiany danych dotyczących wykonywania transportu drogowego za pośrednictwem autobusu marki [...] o nr rej. [...], podczas gdy jak wynika ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego tj. pisma J. M. sporządzonego w dniu [...] stycznia 2009 r. wraz z załącznikiem w postaci umowy sprzedaży przedmiotowego pojazdu zawartej w dniu [...] października 2008 r. i dowodu rejestracyjnego, wynika że w dniu przeprowadzonej kontroli przedmiotowy pojazd był zgłoszony w Urzędzie Miasta [...] w celu wykonywania transportu drogowego, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez nieuwzględnienie, wyrażonej w tym przepisie normy prawnej wedle, której suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekraczać 15.000,00 zł, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92 ust. 1 w zw. z pkt 1.1.2 załącznika w zw. z art. 4 pkt 1,2 i 3, art. 18 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez trzykrotne ukaranie skarżącego w ciągu jednej kontroli za to samo naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2009 r. wraz z załącznikami w postaci umowy sprzedaży i kopią dowodu rejestracyjnego na okoliczność ustalenia faktu zgłoszenia pojazdu do wykonywania transportu drogowego. W uzasadnieniu podniósł, że w przeprowadzonym postępowaniu wskazywał, że w dniu [...] stycznia 2009 r. poinformował Urząd Miasta [...] o fakcie zakupienia autobus marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i do ww. pisma załączona została umowa sprzedaży zawarta w dniu [...] października 2008 r., która potwierdzała nabycia prawa własności ww. pojazdu oraz dowód rejestracyjny wystawiony na nazwisko poprzedniego właściciela pojazdu. Skarżący podniósł również, że wykonywał transport drogowy pojazdem, który był zarejestrowany na poprzedniego właściciela. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Organ podkreślił, że mimo że skarżący stwierdził, iż dokonał zgłoszenia autobusu marki [...] o nr rej. [...] do Urzędu Miasta [...] Wydziału Komunikacji, to z przedstawionej przez skarżącego kopii pisma wynika jedynie, iż autobus marki [...] został zakupiony na miejsce pojazdu wycofanego z taboru marki [...]. Z przedmiotowego pisma nie wynika fakt, że skarżący dokonał zgłoszenia pojazdu do licencji. Nie wykazał, iż zgłasza pojazd do licencji, nie podał numeru licencji. Poinformował jedynie o zakupie pojazdu marki [...] oraz wycofaniu z taboru pojazdu marki [...]. Organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92 ust. 2 pkt 1 utd przez nałożenie kary pieniężnej przekraczającej 15.000 zł stwierdził, że po dokonaniu kontroli autobusu marki [...] o nr rej. [...] w dniu [...] października 2009 r. od godziny 8.11 do godziny 8.25 nałożył na skarżącego tylko jedną karę pieniężną w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego osób pojazdem niezgłoszonym do licencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej nie zaś wg. kryteriów celowościowych, słusznościowych czy zgodności z zasadami współżycia społecznego. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej także p.p.s.a.). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji - nie naruszają bowiem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, jak trafnie ustaliły organy, iż w dniu kontroli transport drogowy pojazdem marki [...] nr [...] wykonywał skarżący, co oznacza, iż jest stroną postępowania prowadzonego w związku ze stwierdzonym przez organ naruszeniem wykonywania transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.t.d. ma charakter czynności materialno-technicznej, w celu uaktualnienia akt sprawy znajdujących się u organu udzielającego licencję, jednak niedopełnienie tego obowiązku stanowi, w przypadku niezgłoszenia do licencji nowego pojazdu, którym przewoźnik wykonuje transport drogowy, naruszenie sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 8000 zł (zgodnie z lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym). W przypadku zmiany danych uwzględnionych w treści licencji przedsiębiorca zobowiązany jest wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Przepis niniejszy jest konsekwencją definicji legalnej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zgodnie z którą licencja jest wydawana w drodze decyzji administracyjnej. Skoro zatem zmianie uległy dane określone w treści licencji na wykonywanie transportu drogowego (decyzji administracyjnej), z uwagi na zasadę ogólną trwałości decyzji ostatecznej, wyrażonej w art. 16 k.p.a., organ administracji publicznej powinien przeprowadzić postępowanie administracyjne w sprawie zmiany licencji. Przy czym, jak stanowi art. 14 ust. 2 u.t.d., jest to postępowanie wszczynane na wniosek przewoźnika drogowego. Należy przy tym podkreślić, że zmiany danych wymienionych w treści licencji, o których mowa w art. 14 ust. 2 u.t.d., nie dotyczą danych, które przesądzają o istnieniu uprawnienia udzielonego w postaci licencji na wykonywanie transportu drogowego, nie dotyczą zatem tych istotnych elementów, które przesądzają o konieczności wydania nowej licencji. Regulacja zawarta w art. 14 u.t.d. odnosi się bowiem do takich danych, które mogą być zmienione w ramach uprawnień wynikających z danego rodzaju licencji transportowej, ale uchybia innym bezwzględnie obowiązującym w tym zakresie przepisom prawa. Zmiany przedmiotowe mogą dotyczyć ust. 2 pkt 4 art. 8 u.t.d., określającego rodzaj i liczbę pojazdów, którymi przedsiębiorca wykonuje (lub zamierza wykonywać) transport drogowy, jednakże wyłącznie w krajowym i międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy lub osób, z wyłączeniem transportu drogowego taksówką. W świetle art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Skarżący, jak wynika z jego pisma z dnia [...] stycznia 2009 r., poinformował jedynie Urząd Miasta [...] o zakupie autobusu marki [...] w miejsce wycofanego pojazdu o wskazanej marce i numerze. Ww. pismo z uwagi na jego treść nie może być zatem uznane, wbrew przekonaniu strony, za zgłoszenie kontrolowanego pojazdu do licencji. Brak bowiem w piśmie nie tylko wskazania, iż zamiarem skarżącego jest zgłoszenie do licencji ale również brak wskazania numeru licencji, do której pojazd miałby być zgłoszony. Skoro jednak dane dotyczące ww. pojazdu, którym skarżący wykonuje działalność zarobkową w postaci przewozu krajowego osób mieszczą się w zakresie określonym w art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d., to zgodnie z art. 14 ust. 2 u.t.d. skarżący zobowiązany był zgłosić pojazd do licencji. Z informacji organów licencyjnych wynika jednak, iż takiego zgłoszenia skarżący nie dokonał. Organy prawidłowo zatem ustaliły stan faktyczny sprawy oraz dokonały właściwej subsumcji prawa nakładając na skarżącego karę w wysokości 8.000 zł, zaś ww. pismo nie stanowi dowodu na to, iż informacje powyższe nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Stosownie do art. 92 ust. 2 pkt 1 utd, do którego w skardze odwołał się skarżący podnosząc zarzut jego naruszenia kara pieniężna nałożona na przedsiębiorcę w wyniku naruszeń stwierdzonych w czasie jednej kontroli nie może przekraczać 15000 zł i przedmiotowa kara została nałożona w związku z jedną kontrolą przeprowadzoną w dniu [...] października 2009 r. od godz. 8.40 do godz. 9.10. Wprawdzie, w tym dniu kontrolowano również pojazd skarżącego ale była to odrębna kontrola dotycząca innego pojazdu ([...] nr rej. [...]) i przeprowadzona o innej godzinie. Taką też odrębną kontrolą była kontrola przeprowadzona w dniu [...] października 2009 r. Zarzuty z pkt 2 skargi a także z pkt 3 skargi są zatem zarzutami chybionymi. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie nosi znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 i na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.