VI SA/Wa 869/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Minister Finansów zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej jako: "o.p.", po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej jako: "skarżąca, spółka"), utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z [...] grudnia 2010 r., nr [...], którym odmówił skarżącej spółce wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji rozstrzygającej, czy gry urządzane na automatach: HOT SPOT nr fabryczny [...] i HOT SPOT nr fabryczny [...] są grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (w stanie prawnym do dnia 31 grudnia 2009 r.) oraz grami na automatach do gier o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (w stanie prawnym od dnia 1 stycznia 2010 r.). Skarżąca w dniu 1 grudnia 2010 r. wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie decyzji rozstrzygającej na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. nr 4, poz. 27 z późn. zm.) dalej jako: "u.g.z.w." w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540) dalej jako: "u.g.h." czy gry urządzane na automatach: HOT SPOT nr fabryczny [...] i HOT SPOT nr [...] są grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 2 ust. 2b u.g.z.w. (w stanie prawnym do 31 grudnia 2009 r.) oraz grami na automatach do gier o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h (w stanie prawnym od 1 stycznia 2010 r.). Minister postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji czy gry urządzane na wskazanych wyżej automatach są grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 2 ust. 2b u.g.z.w. (w stanie prawnym do 31 grudnia 2009 r.) oraz grami na automatach do gier o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h (w stanie prawnym od 1 stycznia 2010 r.). Organ wyjaśnił, iż art. 129 ust. 1 u.g.h. nie daje mu uprawnienia do wydawania rozstrzygnięć w drodze decyzji w żądanym zakresie, ani też uprawnienie takie nie mieści się w pojęciu prowadzenia działalności. Wskazał też, że w świetle art. 2 ust. 6 u.g.h. Minister rozstrzyga, w drodze decyzji jedynie, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 tego przepisu są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Uprawnienie to zatem nie obejmuje rozstrzygania co do charakteru gier na automatach o niskich wygranych. Podał nadto, że zgodnie z art. 120 o.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza, że podejmują tylko takie czynności, do których są umocowane wyraźnym przepisem prawa i tylko w zakresie upoważnienia. Przepis art. 165a § 1 o.p. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 o.p. zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Skoro ustawa o grach hazardowych nie przewiduje podstawy do rozpatrzenia żądania danej treści i nie legitymuje Ministra do rozstrzygania o charakterze gier na automatach o niskich wygranych, to postępowanie w sprawie wniosku skarżącej spółki nie mogło być wszczęte. Organ wskazał, iż dnia 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa o grach hazardowych. Z tą samą datą utraciła moc ustawa o grach i zakładach wzajemnych, w tym i jej art. 2 ust. 3 upoważniający Ministra do wydawania rozstrzygnięć czy dana gra na automacie o niskich wygranych jest grą na automacie o niskich wygranych w rozumieniu ustawy. Jednocześnie Minister zauważył, że jeżeli w trakcie prowadzenia działalności na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, np. w trakcie kontroli powstaną wątpliwości co do charakteru gier na automatach (czy są grami o niskich wygranych), wyznaczony naczelnik urzędu celnego uruchamia procedurę w przedmiocie ustalenia zgodności automatów z warunkami rejestracji, która może zakończyć się cofnięciem rejestracji automatu (§ 14 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych –Dz. U. Nr 102, poz. 946 z późn. zm.), jak i cofnięciem zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Ponadto organ zauważył, że uzyskanie rejestracji dla automatu do gier na nim o niskich wygranych i dopuszczenie do eksploatacji nie oznacza, że urządzenie to spełnia kryteria automatu do gier do niskich wygranych, choćby dlatego że mogła nastąpić zmiana jego parametrów technicznych, jak i opinie techniczne pozwalające na rejestrację tychże automatów nie zawsze cechowała rzetelność ich sporządzenia. Spółka w dniu 12 stycznia 2011 r. złożyła do Ministra Finansów zażalenie na powyższe postanowienie. Wniosła o uchylenie tego postanowienia i rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem. Zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 165a § 1 o.p. w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 3 u.g.z.w.w zw. z art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ nie jest uprawniony do rozstrzygnięcia czy gry urządzane przez skarżącego na automatach wskazanych we wniosku są grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 2 ust. 2b u.g.z.w. (w stanie prawnym do 31 grudnia 2009 r.) oraz grami na automatach do gier o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h (w stanie prawnym od 1 stycznia 2010 r.), podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że Minister jest uprawniony do rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku, a co więcej – wniosek spółki jest uzasadniony; - art. 129 ust. 1 i 2 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 3 u.g.z.w. poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy okoliczności sprawy wskazują, że właśnie powołane przepisy powinny być podstawą rozpoznania wniosku w sprawie; - art. 120 i 121 o.p. w zw. z art. 8, art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. w zw. z art. 16 ustawy o organizacjach pracodawców w zw. z art.2 Konstytucji RP i wynikającą z niego zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przepisach ustawy o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem obowiązków konsultacji z właściwymi organizacjami pracodawców, a więc z naruszeniem zasad tworzenia prawa w demokratycznym państwie prawnym czyli z naruszeniem art. 2 Konstytucji RP; - art. 120 i 121 § 1 o.p. w zw. z art. 2 ust. 6, art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 9 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, poprzez wydanie rozstrzygnięcia na podstawie przepisu, który nie obowiązuje z uwagi na niedochowanie obowiązku notyfikacji. Cytowanym postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwołał się do art. 8 u.g.h. stanowiącego, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wskazał zatem na art. 120 o.p. pozwalający organom na podejmowanie tylko takich czynności, do których są umocowane wyraźnym przepisem prawa i tylko w zakresie upoważnienia. Z przepisu art. 2 ust. 6 u.g.h. wynika dla Ministra kompetencja do rozstrzygania w drodze decyzji co do przedsięwzięć wymienionych w tym przepisie. W przepisie tym nie wymieniono gier na automatach o niskich wygranych. Zatem przepis ten, jak i art. 129 ust. 1 u.g.h. (dotyczący jedynie prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych) nie mogą mieć zastosowania w sprawie. Odmienna przez organ, aniżeli skarżącego interpretacja zakresu obowiązywania art. 129 u.g.h. nie pozwalała Ministrowi na uznanie, że można zastosować ar. 2 ust. 3 u.g.z.w. Organ także nie podzielił argumentacji, że skoro art. 2 ust. 6 u.g.h. pozwala na rozstrzyganie, czy dana gra jest grą na automatach, a art. 129 u.g.h. dotyczy działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych to tym samym można z mocy art. 2 ust. 6 cyt. ustawy wydać rozstrzygnięcie oczekiwane przez skarżącą. Ponadto wniosek spółki jednoznacznie dotyczył rozstrzygnięcia w przedmiocie gier na automatach na niskich wygranych a nie gier na automatach. Organ był związany wnioskiem. Zatem, skoro w chwili rozstrzygania nie było w przepisach podstawy do rozpatrzenia wniosku skarżącej, zdaniem Ministra należało postąpić zgodnie z art. 165a § 1 o.p., co też organ uczynił. Minister Finansów wskazał, że w razie wątpliwości co do charakteru już używanych automatów czyli stwierdzenia zgodności automatów z warunkami rejestracji i ich eksploatacji z przepisami prawa, przewidziane są odrębne procedury przez powołane rozporządzenie z dnia 3 czerwca 2003 r. Minister nie podzielił stanowiska skarżącej co do niezgodności z Konstytucją RP ustawy o grach hazardowych, gdyż kwestii tej nie przesądził dotąd Trybunał Konstytucyjny. Ponadto projekt ustawy był dostępny na stronie internetowej Ministerstwa Finansów, a w ramach konsultacji społecznych założenia do projektu były konsultowane z organizacjami przedsiębiorców z branży objętej zakresem ustawy, o czym wspomniano w uzasadnieniu projektu ustawy o grach hazardowych. Z kolei odnosząc się do argumentacji naruszenia przez ustawodawcę dyrektywy unijnej poprzez brak notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych, Minister także nie podzielił stanowiska spółki. Jego zdaniem uregulowania dyrektywy nr 98/34/WE nie miały zastosowania, gdyż gra na automatach w kasynie czy w innych ośrodkach gier nie jest świadczeniem na odległość (wymaganym przez załącznik V pkt 1 lit. d dyrektywy) oraz nie jest świadczona drogą elektroniczną, czego wymaga natomiast art. 1 pkt 2 akapit drugi tiret drugi tego aktu. Oznacza to, że ograniczenie prowadzenia gier na automatach do gier w kasynie gry nie podlega regulacjom powołanej dyrektywy, ponieważ nie mieści się w jej definicji "usługi". Tym samym przepisy gry ustawy o grach hazardowych nie są przepisami technicznymi i nie wymagają notyfikacji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącą spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzuciła naruszenie: 1. art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 3 w zw. z art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 3 u.g.z.w. w zw. z art. 165a § 1 o.p. poprzez błędną wykładnię, że polegającą na przyjęciu, że organ nie jest uprawniony do rozstrzygnięcia czy gry urządzane na automatach są grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 2 ust. 2b u.g.z.w. (w stanie prawnym do dnia 31 grudnia 2009 r.) oraz grami na automatach do gier o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h. (w stanie prawnym od dnia 1 stycznia 2010 r.), choć prawidłowa wykładnia powołanych przepisów daje Ministrowi uprawnienie do rozpoznania i to pozytywnego wniosku skarżącej; 2. art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 3 w zw. z art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. w zw. z art. 165a § 1 o.p. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że automat do gier o niskich wygranych nie jest automatem do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, a w konsekwencji automatem, co do którego może być wydane rozstrzygnięcie w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h.; 3. art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 3 u.g.z.w.. poprzez ich niezastosowanie, mimo że z okoliczności sprawy wynika, że powinny być podstawą rozpoznania wniosku spółki; 4. art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 129 ust. 1 i 3 w zw. z art. 2 ust. 6 w zw. z art. 144 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 3 u.g.z.w. w zw. z art. 16 ustawy o organizacjach pracodawców i wynikającą z niego zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przepisach ustawy o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem obowiązków konsultacji z właściwymi organizacjami pracodawców, a więc z naruszeniem zasad tworzenia prawa w demokratycznym państwie prawnym czyli z naruszeniem art. 2 Konstytucji RP; 5. art. 129 ust. 1 i 3 w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L. 1998, nr 204, str. 37), dalej jako: "dyrektywa 98/34/WE" poprzez wydanie rozstrzygnięcia na podstawie przepisu, który nie obowiązuje z uwagi na niedochowanie obowiązku notyfikacji. W uzasadnieniu skargi skarżąca polemizując ze stanowiskiem organu szeroko wywodziła, iż Minister miał obowiązek rozpatrzyć jej wniosek, i wydać rozstrzygnięcie, czy dany automat jest faktycznie automatem o niskich wygranych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Istotą sądowej kontroli jest ocena zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z normą prawną. W tym celu Sąd musi dokonać wykładni przepisów prawnych, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Następnie ocenia prawidłowość zastosowania odpowiednio rozumianego przepisu prawnego do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tym drugim aspekcie, Sąd musi odnieść się do ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu administracyjnym. Dokonując oceny skargi wniesionej przez skarżącą Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy rozstrzygnięcie Ministra odpowiadają prawu. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że ustawa o grach i zakładach wzajemnych nie obowiązuje od 1 stycznia 2010 r., kiedy to weszła w życie ustawa o grach hazardowych (art. 144 i 145 u.g.h.). Wobec tego w dniu złożenia przez spółkę przedmiotowego wniosku – tj. w grudniu 2010 r., obowiązywała ustawa o grach hazardowych i to jej przepisy winny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Zatem organ prawidłowo postąpił, orzekając w przedmiocie wniosku skarżącej w oparciu o przepisy ustawy o grach hazardowych. Stosownie do art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Z kolei w myśl art. 2 ust. 6 u.g.h. Minister Finansów rozstrzyga w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 tego przepisu są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Minister w zaskarżonym postanowieniu słusznie uznał, że w świetle powyższych regulacji posiada uprawnienie do rozstrzygania jedynie charakteru przedsięwzięć w przepisie tym wymienionych, mianowicie: gry losowej, zakładu wzajemnego i gry na automacie. Uprawnienie to w ocenie organu nie obejmuje rozstrzygnięcia charakteru gier na automatach o niskich wygranych. Powołał przy tam także przepis art. 165a § 1 o.p. stanowiący, że w sytuacji gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 o.p., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W szczególności chodzi tu o brak w przepisach obowiązującego prawa podstawy do rozpatrzenia żądania danej treści. Jak już wskazano w niniejszym przypadku skarżąca spółka wniosła do Ministra o rozstrzygnięcie przez ten organ czy gry urządzane na wskazanych na wstępie automatach są grami na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 2 ust. 2b u.g.z.w. (w stanie prawnym do 31 grudnia 2009 r.) oraz grami na automatach do gier o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 3 u.g.h (w stanie prawnym od 1 stycznia 2010 r.). Zdaniem Sądu ustawa o grach hazardowych nie przewiduje podstawy dla Ministra do rozpatrzenia powyższego żądania w przedmiocie rozstrzygania o charakterze gier na automatach o niskich wygranych. Zatem organ prawidłowo odmówił skarżącej spółce wszczęcia wnioskowanego postępowania. W ocenie Sądu organ dokonał właściwej interpretacji przepisów stwierdzając, iż w zaistniałej sytuacji faktycznej nie było możliwości wszczęcia postępowania żądanego przez skarżącą spółkę. Ustawa o grach hazardowych nie przewiduje odrębnej kategorii gier na "automatach o niskich wygranych", lecz tylko ogólną kategorię gier ma automatach (np. art. 2 u.g.h.). W tej sytuacji Minister pozbawiony został dotychczas istniejącej - na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych, możliwości wydania decyzji merytorycznej w kwestii ustalenia czy konkretne automaty są automatami do gier o niskich wygranych. Konsekwencją zastosowania nowych przepisów tj. ustawy o grach hazardowych, jest również konieczność odpowiedniego stosowania Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Ministra przepisu art. 2 ust. 3 u.g.z.w. oparty jest na błędnej interpretacji przepisu art. 129 ust. 1 u.g.h., który w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania. Przepis art. 129 .u.g.h. brzmi: "Działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej (ust. 1). Postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się (ust. 2). Przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł (ust. 3).". Przepis ten wskazuje podstawę, w oparciu o którą podmioty prowadzące działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, mogą prowadzić taką działalność do czasu wygaśnięcia zezwoleń. Nie można podzielić zarzutów skargi, że przepis daje Ministrowi uprawnienie do wydawania rozstrzygnięć w drodze decyzji w powyższym zakresie, ani też uprawnienie takie nie mieści się w pojęciu "prowadzenia działalności", jak wywodzi to skarżąca. Kwestia dotycząca rozstrzygania przez Ministra Finansów w drodze decyzji, czy gra posiadająca cechy wymienione w art. 2 ust. 1-5 u.g.h. jest grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, została szczegółowo uregulowana w przepisie art. 2 ust. 6 u.g.h. W konsekwencji, w obowiązującym stanie prawnym, Minister posiada uprawnienie do rozstrzygania jedynie charakteru przedsięwzięć w przepisie tym wymienionych, a mianowicie: gry losowej, zakładu wzajemnego i gry na automacie. Uprawnienie to nie obejmuje natomiast rozstrzygnięcia charakteru gier na automatach o niskich wygranych. Kontrolowane postępowanie nie dotyczyło sprawy wydania zezwoleń lecz automatów, które wcześniej otrzymały już stosowne zezwolenia. Dlatego też nie można podzielić poglądu spółki, że w rozpatrywanej sprawie należało stosować przepis art. 2 ust. 3 u.g.z.w., który stanowił, iż minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzygał, w drodze decyzji, czy gra losowa, zakład wzajemny, gra na automacie lub gra na automacie o niskich wygranych posiadająca cechy wymienione w ust. 1. 2. 2a i 2b jest grą losową, zakładem wzajemnym, grą na automacie albo grą na automacie o niskich wygranych w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Przepis art. 2, także i ust. 3 u.g.z.w. został uchylony z dniem 1 stycznia 2010 r. z mocy art. 144 u.g.h., a art. 129 u.g.h. nie wyłączył tej zasady. Przede wszystkim należy zauważyć, że uregulowanie z art. 2 ust. 3 u.g.z.w., jak i obecnie obowiązującego art. 2 ust. 6 u.g.h. są autonomicznymi uprawnieniami Ministra Finansów, nie wynikającymi z innych kompetencji przyznanych Ministrowi przez obie ustawy. Zatem uprawnienia tego nie można domniemywać z art. 129 ust. 1 i 3 u.g.h. Przepis ten został umieszczony w Rozdziale 12 u.g.h.- Przepisy przejściowe i dostosowujące, który wprowadza regułę stosowania przepisów ustawy o grach hazardowych (art. 118, art. 129 ust. 2). Jednocześnie art. 117 ust. 1 u.g.h. stanowi, że udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Wspomniane uregulowania Rozdziału 12 u.g.h. odnoszą się do działalności, m.in. w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w oparciu o zezwolenia wydane przed dniem 1 stycznia 2010 r. Nie można na podstawie tych uregulowań domniemywać uprawnień ani dla podmiotów prowadzących omawianą działalność, ani dla Ministra Finansów, które nie wynikają z tych reguł bądź pozostałych uregulowań ustawy o grach hazardowych, ale tylko tych, do których odsyłają przepisy Rozdziału 12. Ustawa o grach hazardowych ani w Rozdziale 12, ani w pozostałych przepisach nie dała Ministrowi Finansów kompetencji do rozstrzygania w przedmiocie czy dana gra na automacie jest grą na automacie o niskich wygranych. Sąd nie podzielił również zarzutu co do naruszenia uregulowań dyrektywy 98/34/WE, tj. zarzutu o niedochowaniu obowiązku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych. Należy podnieść, iż zgodnie z trybem przewidzianym w przepisach dotyczących sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych, to na autorze projektu ustawy, czyli na Ministrze Finansów ciążył obowiązek stwierdzenia, czy dany projekt aktu normatywnego podlega notyfikacji. Stosownie do art. 38a ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. 2007r., nr 65, poz. 437 ze zm.) minister kierujący określonym działem uczestniczy w krajowym systemie notyfikacji norm i aktów prawnych, a w szczególności jest obowiązany do niezwłocznego przekazania aktów prawnych i projektów aktów prawnych objętych tym systemem do koordynatora krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych w celu dokonania ich notyfikacji Komisji Europejskiej oraz do odnoszenia się podczas prac nad notyfikowanymi projektami aktów prawnych do stanowisk zgłoszonych przez Komisję Europejską lub państwa członkowskie Unii Europejskiej, a także do opracowywania stanowisk do projektów aktów prawnych notyfikowanych przez państwa członkowskie Unii Europejskiej. Tak więc fakt, że inicjatywa w sprawie notyfikacji należała do Ministra Finansów oraz to, że ustawa o grach hazardowych nie została dopuszczona do procesu notyfikacji daje podstawę do przyjęcia, że właściwe organy odpowiedzialne za ten proces stwierdziły brak zapisów technicznych w przedmiotowym akcie prawnym. Potwierdzone to zostało zresztą oficjalnie w komunikacie Ministerstwa Finansów, w którym stwierdzono, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie wymagają notyfikacji Komisji Europejskiej, gdyż nie zawierają przepisów technicznych. Przez przepisy techniczne należy rozumieć m.in. specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, których przestrzeganie jest obowiązkowe w przypadku np. świadczenia jakiś usług. Stwierdzono, że regulacje techniczne zostały celowo wyłączone z ustawy o grach hazardowych do projektu jej nowelizacji, który zostanie przedstawiony do zatwierdzenia http://biznes.interia.pl/news/ke-nie-bylo-potrzeby-notyfikacji-przepisow-hazardzie,1450362. Sąd stwierdził również, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP "sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom". Z przywołanego przepisu wynika więc dla sądu obowiązek, a zarazem uprawnienie do dokonywania samodzielnej oceny zgodności tylko podustawowych aktów normatywnych z ustawami, i w razie stwierdzenia braku takiej zgodności, odmowy ich zastosowania w konkretnej sprawie, pamiętając jednocześnie, że sądy nie mogą wkraczać w kwestie zastrzeżone do właściwości Trybunału Konstytucyjnego. Sąd uznał więc, że w żadnym razie nie jest uprawniony do badania i orzekania w sprawie zgodności aktów ustawowych z Konstytucją RP oraz w sprawach poprawności procedury legislacyjnej przy uchwalaniu takich aktów. Ponadto, gdyby przyjąć, że wniosek skarżącej dotyczy niekonstytucyjności przede wszystkim art. 129 u.g.h., to potwierdziwszy jej stanowisko, odpadłaby podstawa żądania spółki. Z tego przepisu bowiem skarżąca wywodziła obowiązek Ministra Finansów do wydawania rozstrzygnięć czy gra na automacie jest grą o niskich wygranych. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji