VI SA/Wa 873/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej oddala skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów RP – dalej jako "Komisja Krajowa" decyzją znak: [...] z dnia [...] lutego 2018 r., wydaną na podstawie art. 36 ust 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1725), w związku z § 4 ust 1 pkt 1 Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej (załącznik do uchwały nr 0-38-IV 2014, Krajowej Rady IARP z dnia 16 października 2014 r. ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 tj. ze zm.). w związku z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1725 tj.), utrzymał w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów RP (dalej jako: "Komisja Okręgowa") z dnia [..] listopada 2017 r., nr [...] odmawiającej M. J. (dalej: "skarżąca", "wnioskodawczyni") nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, bez przeprowadzania egzaminu. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2017 r. M. J. złożyła do [...] Izby Architektów Rzeczpospolitej Polskiej wniosek o przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego i nadanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń wraz ze wszystkimi wymaganymi dokumentami. Komisja Okręgowa wezwała skarżącą do uzupełnienia braków w dokumentach dołączonych do wniosku poprzez złożenie w terminie 30 dni dokumentu potwierdzającego uzupełnienie programu studiów I stopnia do programu równoważnego na kierunku architektonicznym I stopnia z tytułem inż. arch. W odpowiedzi skarżąca wskazała, że żądany przez organ dokument został załączony do wniosku. Jednak ponownie załączyła wszystkie dyplomy (studiów pierwszego i drugiego stopnia) oraz wszystkie suplementy (studiów pierwszego i drugiego stopnia). Decyzją z [...] listopada 2017 r., Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Architektów RP odmówiła M. J. nadania uprawnień z powodu braku wymaganego wykształcenia i wydała decyzje odmawiającą nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń bez przeprowadzania egzaminu. Organ I instancji ustalił, że wnioskodawczyni nie spełnia warunków w zakresie przygotowania zawodowego niezbędnego do uzyskania uprawnień budowlanych wskazanych w złożonym wniosku. Przygotowanie zawodowe wnioskodawczyni w zakresie wykształcenia nie odpowiada w ocenie organu I instancji wymaganiom przepisu § 5 ust. 2 i ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1270) z powodu braków w posiadanym wykształceniu odpowiednim dla uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń. Wnioskodawczyni ukończyła bowiem studia drugiego stopnia na kierunku architektura, bez ukończenia studiów pierwszego stopnia na kierunku architektura lub architektura i urbanistyka. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie. Wskazała w nim m.in., że ukończyła studia stacjonarne zarówno na kierunku budownictwa jak i architektury, uzyskując tytuły zawodowe, odpowiednio, mgr inżynier oraz mgr inż. architekt. Podniosła też, że po rozmowie z dziekanami Wydziałów Architektury Politechniki [...] i [...] wyjaśniono, że odbyte studia inżynierskie, związane z uzyskaniem w dniu 29.06.2006 r. tytułu inżyniera w specjalności Budowlano-Architektonicznej (w Centrum Kształcenia Inżynierów - Zamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny Wydziału Budownictwa Politechniki [...] w R.) uznaje się za odpowiadające studiom I stopnia na Wydziale Architektury, bowiem w innym przypadku nie byłoby możliwe uzyskanie tytułu magistra inżyniera architekta. Skarżąca zarzuciła organowi ponadto naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 .r w sprawie samodzielnych funkcji w budownictwie, a także podniosła, iż Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniająca Dyrektywę 2005/36/WE nie została przez Polskę implementowana. W tych okolicznościach została wydana wymieniona na wstępie decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów RP z dnia [...] lutego 2018 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy po uprzednim przedstawieniu stanu faktycznego, uznał, że organ I instancji w sposób prawidłowy prowadził postępowanie kwalifikacyjne oraz wydał zgodną z prawem decyzję. Podkreślił, że samodzielne funkcje techniczne w budownictwie mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją. Wymagania dotyczące wykształcenia statuują przepisy Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 września 2011 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1233) w sprawie standardów kształcenia dla kierunków weterynarii i architektury, zwane dalej "Rozporządzeniem", które te stanowią realizację wymagań unijnych określonych w przepisach dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2006 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zwanej dalej "Dyrektywą". Przepisy ww. dyrektywy wskazują, że kształcenie architekta obejmuje, co najmniej pięcioletnie studia w pełnym wymiarze godzin na uniwersytecie lub w porównywalnej instytucji edukacyjnej zakończone zdaniem egzaminu na poziomie uniwersyteckim lub co najmniej czteroletnie studia w pełnym wymiarze godzin na uniwersytecie lub w porównywalnej instytucji edukacyjnej zakończone zdaniem egzaminu na poziomie uniwersyteckim wraz z zaświadczeniem potwierdzającym pomyślne ukończenie dwuletnich praktyk zawodowych architektura musi być głównym przedmiotem studiów, z as studia w równoważnym stopniu musza obejmować teoretyczne i praktyczne aspekty kształcenia architekta oraz gwarantować przynajmniej uzyskanie następującej wiedzy, umiejętności i kompetencji. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna ustaliła, że skarżąca ukończyła pierwszy stopień studiów w Centrum Kształcenia Inżynierów - Zamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny Wydziału Budownictwa Politechniki [...] w R., uzyskując tytuł inżyniera i drugi stopień studiów stacjonarnych na kierunku budownictwo w specjalności konstrukcje budowlane inżynierskie na Wydziale Budownictwa Politechniki [...], uzyskując tytuł zawodowy: magister inżynier. Ponadto odwołująca ukończyła drugi stopień studiów na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej - kierunku w systemie studiów stacjonarnych na kierunku architektura i urbanistyka, uzyskując tytuł zawodowy: magister inżynier architekt. Powołując się na systemową wykładnię przepisów ustawy Prawo budowlane, wskazano w treści decyzji, że w przypadku braku ukończenia przez skarżącą studiów architektonicznych I stopnia, niezbędnym jest dokonanie zbadanie wykształcenia kandydata również w świetle art. 46 Dyrektywy. Wskazano, że skoro ukończone przez nią studia I stopnia w znaczącym stopniu zdominowane zostały przez zajęcia z zakresu budownictwa, zaś architektura stanowiła ich niewielka część, natomiast czas trwania nauki na studiach II stopnia na kierunku architektury wynosił jedynie 1,5 roku, to w zestawieniu z art. 46 ust. 2 Dyrektywy stanowiącym, iż architektura musi być głównym przedmiotem studiów kształcących architekta, to wykształcenie skarżącej nie spełnia tego warunku i jako takie nie może zostać uznane za wystarczające do ubiegania się o uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej bez ograniczeń. Organ wskazał, że taka wykładnia zgodna jest z dokonywaną przez Państwową Komisję Akredytacyjną oraz Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego dokonujące notyfikacji Komisji Europejskiej oraz państwom członkowskim UE dyplomów z zakresu architektury. Od wymienionej na wstępie decyzji M. J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że jej wykształcenie nie spełnia kwalifikacji o dopuszczeniu do egzaminu w celu nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, podczas gdy posiada tytuł magistra inżyniera architekta otrzymany na wydziale Architektury Politechniki [...] i posiada wszelkie kwalifikacje przewidziane prawem do przystąpienia do egzaminu i nadanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, 2) naruszenie art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo i błędnie oceniony materiał dowodowy z pominięciem w szczególności dokumentów, które świadczą o spełnieniu kwalifikacji o dopuszczeniu do egzaminu w celu nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej oceny stanu faktycznego, 3) naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. a w związku z ust 1 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane, polegające na uznaniu, że w celu uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń konieczne jest ukończenie studiów pierwszego i drugiego stopnia podczas gdy z przepisu wynika wprost, że wymagane jest ukończenie studiów drugiego stopnia na kierunku odpowiednim dla danej specjalności 4) naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie zastosowanie art. 14 ust. 3 pkt 3 lit. a w związku z ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane polegające na całkowitym pominięciu danego zapisu, w sytuacji gdy wniosek dotyczył również uprawnień do kierowania robotami budowlanymi w nieograniczonym zakresie w specjalności architektonicznej; z przepisu tego wprost wynika, że wymagane jest ukończenie studiów II lub I stopnia na kierunku odpowiednim dla danej specjalności, 5) naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 12 ust 2 ustawy Prawo budowlane polegające na tym, że odpowiednim wykształceniem jest uzyskanie tytułu inżynier architekt i magister inżynier architekt podczas gdy ustawodawca posługuje się cały czas tytułem magister inżynier architekt, 6) naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie zastosowanie §22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014r. poz. 1278) podczas gdy przepis ten powinien być zastosowany w przedmiotowej sprawie z uwagi na ukończenie przez skarżącą I stopnia i rozpoczęcie praktyki zawodowej przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Na tej podstawie powinien być zastosowany również rozdział 3, § 7 u. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578, z 2007 r. Nr 210, poz. 1528 oraz z 2011 r. Nr 99, poz. 573) łącznie z załącznikiem nr I do danego rozporządzenia, 7) naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię §5 ust. 2 i ust 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014r, poz. 1278) polegające na podtrzymaniu interpretacji organu I instancji jako, Ze przywoływany załącznik nr 2 wspomnianego rozporządzenia nazywa odpowiednim wykształceniem określa ukończenie studiów pierwszego i drugiego stopnia na kierunku architektura lub architektura i urbanistyka podczas gdy ustawodawca wprost mówi o kierunku studiów wyższych odpowiednich dla danej specjalności na kierunku architektura lub architektura i urbanistyka, 8) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez nie zastosowanie pkt 47 ust 37 lit a Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniająca dyrektywę 2005/36/UE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym oraz załącznik V Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 9) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art 46 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/36/WE dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych polegające na powołaniu się na dyrektywę, która została zamieniona Dyrektywą Parlamentu Europejskiego o Rady 2013/55/UE dnia 20 listopada 2013 r., 10) naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie decyzji i "urwanie" treści uzasadnienia co powoduje niemożność podjęcia skutecznej polemiki i kontroli, a nadto powoduje, że nie zostały mi przedstawione wszystkie okoliczności i fakty wzięte pod uwagę przy rozstrzyganiu decyzji i tym samym nie wiem na jakiej podstawie II instancja między innymi obliczyła punkty ECTS. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów RP wniosła o jej oddalenie omawiając niezasadność zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów RP z dnia [...] lutego 2018 r., oraz poprzedzająca ją decyzja Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów RP z dnia [...] listopada 2017 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, zasadnie przyjęły, iż skarżąca M. J. nie spełnia warunków w zakresie przygotowania zawodowego niezbędnego do uzyskania uprawnień budowlanych wskazanych w złożonym przez nią wniosku. Okoliczność ta stała się podstawą do odmowy nadania jej uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, bez przeprowadzania egzaminu. Jak stanowi art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w ust. 1 pkt 1-5, mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją. Ponadto w myśl art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalności do projektowania bez ograniczeń wymaga ukończenia studiów drugiego stopnia na kierunku odpowiednim dla danej specjalności, odbycia rocznej praktyki przy sporządzaniu projektów, odbycia rocznej praktyki na budowie; Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy Prawo budowlane Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia: rodzaje i zakres przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, sposób stwierdzania posiadania tego przygotowania, ograniczenia zakresu uprawnień budowlanych, wykaz kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla danej specjalności, wykaz specjalizacji wyodrębnionych w ramach poszczególnych specjalności, a także sposób przeprowadzania i zakres egzaminu, zasady odpłatności za postępowanie kwalifikacyjne oraz zasady wynagradzania członków komisji egzaminacyjnej. Powyższa delegacja ustawowa, stanowiła podstawę wydania rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, którego załącznik nr 2 tj. wykaz kierunków studiów wyższych odpowiednich i pokrewnych dla danej specjalności stanowi, iż w przypadku specjalności architektonicznej bez ograniczeń, kierunkiem studiów wyższych odpowiednim dla tej specjalności jest "Architektura" lub "Architektura i Urbanistyka". Zgodnie z art. 159 ustawy z 27.07.2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2183 ze zm.) studia są prowadzone jako studia pierwszego lub drugiego stopnia. Przepisami, które regulują minimalny poziom wykształcenia niezbędny do wykonywania zawodu architekta jest Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 września 2011 r. (Dz. U. z 2017 poz. 1233) w sprawie standardów kształcenia dla kierunków weterynarii i architektury, zwane dalej "Rozporządzeniem", które w sposób szczegółowy określa zakres kształcenia - zarówno studiów I stopnia, jak i studiów II stopnia - niezbędny do osiągnięcia poziomu wiedzy uprawniającej do wykonywania zawodu architekta. Wymagania ogólne standardów kształcenia na kierunku architektura określa załącznik nr 2 do w/w rozporządzenia: "Studia pierwszego stopnia trwają nie krócej niż 7 semestrów. Liczba godzin zajęć nie powinna być mniejsza niż 2500 liczba punktów ECTS nie powinna być mniejsza niż 210. Przynajmniej 50% zajęć powinny stanowić seminaria, ćwiczenia audytoryjne, laboratoryjne lub projektowe. Zajęcia o charakterze praktycznym powinny stanowić co najmniej 50% zajęć określonych w programach nauczania." Skarżąca ukończyła studia I stopnia na kierunku budownictwo w Centrum Kształcenia Inżynierów - Zamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny Wydziału Budownictwa Politechniki [...] w R. uzyskując tytuł zawodowy: inżyniera, a także studia II stopnia na kierunku budownictwo w specjalności konstrukcje budowlane inżynierskie na Wydziale Budownictwa Politechniki [...], uzyskując tytuł zawodowy: magister inżynier, jak również studia II stopnia na kierunku architektura i urbanistyka na Wydziale Architektury Politechniki [...], uzyskując tytuł zawodowy: magister inżynier architekt. Sąd stwierdza, że prawidłowo organ I instancji dokonał analizy programu ukończonych przez skarżącą studiów I stopnia, w korelacji z przepisami ww. rozporządzenia oraz wymaganiami stawianymi przez Polską Komisję Akredytacyjną. W piśmie nr BPKA.WM 006/15 z 9 grudnia 2015 r. PKA stwierdza, że program studiów na kierunku architektura powinien być skonstruowany na podstawie standardów kształcenia określonych w ww. Rozporządzeniu z dnia 29 września 2011 r. i ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym oraz musi spełniać wymagania określone w Dyrektywie 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (zwanej dalej "Dyrektywą"). Skoro zatem suma wszystkich zajęć na ukończonych przez skarżącą studiach I stopnia na Wydziale Budownictwa Politechniki [...] kierunek Budownictwo, specjalność Budowlano - Architektoniczna, wynosi 2475 godzin, w tym wszystkich zajęć szeroko rozumianych architektonicznych związanych z projektowaniem to 600 godzin, co stanowi około 24% wszystkich zajęć oraz 56 punktów ECTS, to nie sposób uznać, jakoby mogła ona ukończyć studia architektoniczne I stopnia. Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 września 2011 r. stanowi realizację wymagań określonych Dyrektywą 2005/36/WE. W myśl jej art. 46, kształcenie architekta obejmuje, co najmniej pięcioletnie studia w pełnym wymiarze godzin na uniwersytecie lub w porównywalnej instytucji edukacyjnej zakończone zdaniem egzaminu na poziomie uniwersyteckim lub co najmniej czteroletnie studia w pełnym wymiarze godzin na uniwersytecie lub w porównywalnej instytucji edukacyjnej zakończone zdaniem egzaminu na poziomie uniwersyteckim wraz z zaświadczeniem potwierdzającym pomyślne ukończenie dwuletnich praktyk zawodowych. Jednocześnie zgodnie z art. 46 ust. 2 Dyrektywy, architektura musi być głównym przedmiotem studiów, zaś studia w równoważnym stopniu musza obejmować teoretyczne i praktyczne aspekty kształcenia architekta oraz gwarantować przynajmniej uzyskanie następującej wiedzy, umiejętności i kompetencji. W tym miejscu należy wskazać, że dyrektywa jest aktem prawnym Unii Europejskiej, której przepisy wiążą państwa członkowskie, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty. Często pozostawiają one państwom członkowskim swobodę wyboru formy i środków prawnych w zakresie ich realizacji, chyba, że zakładają one pełną harmonizację prawa europejskiego z prawem krajowym. Tymczasem, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, skarżąca ukończyła jedynie stopnia II stopnia na kierunku architektura i urbanistyka. Analizując posiadane przez skarżącą wykształcenie w korelacji z wymogami stawianymi przez przepisy Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych należy podzielić stanowisko organu, iż skarżąca ma ukończone zaledwie 3 semestry na kierunku architektura, zamiast wymaganych 10. Zasadność systemowej wykładni myśl art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane potwierdza również stanowisko podjęte przez organ uprawniony do nostryfikacji dyplomów tj. przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, które w cytowanym przez organ I instancji piśmie z dnia 2 sierpnia 2016 r. sygn., DSW.ZNU.622.2.2016.SJ, wskazało iż: "W związku i powyższym wyrażamy opinię, że cykl kształcenia na który składają się studia pierwszego Stopnia: kierunek budownictwa oraz studia drugiego stopnia: kierunek architektura nie spełniają kryteriów określonych w dyrektywie 2005/36/WE". Sąd dostrzega uchybienia w treści uzasadnienia decyzji wydanej przez organ II instancji, w stopniu nieodpowiadającym dyspozycji art. 107 k.p.a., posiadają również liczne błędy pisarskie, jednakże okoliczności powyższe nie mają w ocenie Sądu wpływu na wynik postępowania. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, organ wydałby bowiem ponownie takie samo rozstrzygnięcie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został w ocenie Sądu zebrany w sposób wyczerpujący. Zaskarżone decyzje zostały wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawa i nie naruszają zdaniem Sądu przepisów prawa krajowego jak i europejskiego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.