VI SA/Wa 876/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lutego 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz L. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 876/07 Uzasadnienie Komendant Wojewódzki Policji w S. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął L. W. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Podstawą faktyczną decyzji było ukaranie L. W. przez Okręgowy Sąd Łowiecki PZŁ w K. karą zawieszenia w prawach członka Zrzeszenia PZŁ na okres sześciu miesięcy za nie wpisanie się w dniu 9 października 2005 r. do Książki Ewidencji Pobytu Myśliwych na Polowaniu Indywidualnym. Od decyzji tej L. W. złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu podnosił dopuszczenie się przez organ administracji nadinterpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie skarżącego jego przewinienie łowieckie miało charakter wyłącznie formalny, bowiem powiadomił o polowaniu leśniczego telefonicznie a nie osobistym wpisem do Książki Ewidencji Pobytu Myśliwych na Polowaniu Indywidualnym. Skutkiem tego powiadomienia leśniczy dokonał wymaganego wpisu. Nadinterpretacja wymienionego przepisu przez organ polegała na uznaniu orzeczenia sądu łowieckiego za mającego charakter wiążący wyrok sądu powszechnego, co w przekonaniu skarżącego było nieuzasadnione. Nadto L.W. podnosił niedokonanie przez organ administracji ustaleń co do wystąpienia okoliczności uzasadniających przyjęcie spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przewinienie łowieckie nie jest, jak to podkreślał, nawet wykroczeniem, a skarżący posiadając broń od pięćdziesięciu lat zawsze przestrzegał porządku prawnego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu administracji ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie ograniczył zastosowania tego przepisu wyłącznie do orzeczeń wydawanych przez sądy powszechne. Zatem ukaranie myśliwego przez sąd zrzeszenia PZŁ jest również przesłanką wymienioną w tym przepisie stwierdzającą, iż zachodzi uzasadniona obawa użycia przez skarżącego w przyszłości broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. W. wnosił o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucał decyzji ostatecznej naruszenie przepisów postępowania (art. 6, art. 7, art. 10 §1, art. 76 § 2, art. 77 i art. 107 § 1 k.p.a.) przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i nie rozważenie całego materiału zgromadzonego w sprawie oraz nie zapoznanie skarżącego z całym materiałem sprawy. Postawiono także zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 34 pkt 6 prawa łowieckiego oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji) przez przyjęcie, iż orzeczenie sądu dyscyplinarnego PZŁ stanowiło przesłankę do zastosowania przepisów ustawy o broni i amunicji, w sytuacji gdy sąd ten orzekał w sprawie naruszenia etyki nie związanej z posługiwaniem się bronią. Zdaniem skarżącego przewinienie, za które została orzeczona w stosunku do niego kara dyscyplinarna, nie może skutkować zastosowaniem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Sąd łowiecki nie jest organem (sądem), o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Orzeczenia tego sądu nie korzystają z waloru prawomocności i nie wiążą innych organów państwa przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Skarżący podkreślał, że jest starszym człowiekiem i nie był nigdy karany za przestępstwo lub wykroczenie. W swoim Kole Łowieckim jest lubiany i nie jest znana mu opinia zrzeszenia o nim jako o osobie konfliktowej. Jak wywodził w skardze, wymagany wpis w księdze polowań został wprowadzony przez leśniczego, a kiedy skarżący dowiedział o jego rzekomym braku, zjechał z łowiska nie wykonując polowania. Organy Policji nie zapoznały go z dowodami, na które się powołały, czym uniemożliwiły skarżącemu wypowiedzenie się co do ich treści. Stąd zdaniem skarżącego wnioski wyciągnięte przez organy administracji o możliwości użycia broni z zagrożeniem porządku publicznego lub sprzecznie z bezpieczeństwem tego porządku należy uznać za bezpodstawne. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna. Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W myśl powołanego przepisu (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji) pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W stosunku do skarżącego orzeczeniem Okręgowego Sądu Łowieckiego w K. została orzeczona kara dyscyplinarna zawieszenia na okres 6 miesięcy w prawach członka Zrzeszenia. Przewinieniem, za które karę tę orzeczono było niedokonanie wpisu przez myśliwego do Książki Ewidencji Pobytu Myśliwych na Polowaniu Indywidualnym. Organy Policji uznały, że powyższe orzeczenie ma wiążący je walor orzeczenia sądu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Zgodnie bowiem z § 1 Uchwały XXI Krajowego Zjazdu Delegatów PZŁ z dnia [...] lipca 2005 r. w sprawie uchwalenia Statutu Polskiego Związku Łowieckiego, Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych. Do zadań tego zrzeszenia należy m.in. prowadzenie dyscyplinarnego sądownictwa łowieckiego (§ 6 ust. 1 pkt 6 statutu). Organami tego postępowania dyscyplinarnego (organami zrzeszenia) są Główny Sąd Łowiecki i okręgowe sądy łowieckie oraz Główny Rzecznik Dyscyplinarny i okręgowi rzecznicy dyscyplinarni (§ 98 ust. 3 pkt 1 i 2 statutu). Już zatem z powyższych zapisów statutu PZŁ jednoznacznie wynika, iż sądy łowieckie prowadzą jedynie postępowania dyscyplinarne za dokonanie lub usiłowanie dokonania przewinień łowieckich (§ 136 ust. 1 statutu). Podkreślenia jednakże wymaga, iż stosownie do § 144 statutu postępowanie dyscyplinarne toczy się niezależnie od postępowania karnego lub innego postępowania przewidzianego w przepisach odrębnych. Jest to zatem postępowanie wewnętrzne, prowadzone przez organy zrzeszenia i wynik tych postępowań (orzeczenia sądów łowieckich) nie mogą być utożsamiane z orzeczeniami, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten bowiem stanowi (gwoli przypomnienia) o skazaniu prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo. Niewątpliwie skazanie za przestępstwo prawomocnym orzeczeniem sądu nie jest tożsame z orzeczeniem kary dyscyplinarnej przez organ zrzeszenia. Kodeks Karny w art. 7 § 1 definiuje przestępstwo jako zbrodnię albo występek, przy czym zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą (art. 7 § 2 k.k.), natomiast występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc (art. 7 § 3 k.k.). W świetle powyższego stawianie znaku równości pomiędzy przewinieniem łowieckim, o którym mowa w ww. statucie, a przestępstwem z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie znajduje uzasadnienia. Sądami, do których właściwości należy orzekanie w sprawach o popełnienie przestępstw, są Sąd Najwyższy, sądy powszechne oraz sądy wojskowe. Ustrój tych sądów określają odrębne ustawy, a mianowicie: ustawa z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym (t. jedn. - Dz. U. z 1994 r. nr 13 ze zm.), ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (t. jedn. - Dz. U. z 1994 r. nr 7, poz. 25 ze zm.), ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. nr 117, poz. 753). Żadną miarą natomiast nie sposób zaliczyć do takich sądów, jak uznały to organy administracji w rozpoznawanej sprawie, sądów łowieckich PZŁ. Tym samym stwierdzenie organu pierwszej instancji, iż orzeczenie sądu łowieckiego ma moc wiążącą dla organów Policji w zakresie ustalenia przesłanek faktycznych i prawnych w sprawach pozwoleń na broń myśliwską nie znajdowało uzasadnienia. Natomiast przyjęcie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia sądu dyscyplinarnego jako podstawowego i wystarczającego dowodu na spełnienie przez skarżącego przesłanki zaistnienia uzasadnionej obawy, że może w przyszłości użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Podnieść bowiem w tym miejscu wypada, iż skarżący konsekwentnie twierdził, że powiadomił leśniczego o polowaniu oraz prosił go o dokonanie wpisu w książce polowań. Kiedy inni myśliwi poinformowali go o braku przedmiotowego wpisu, zszedł z łowiska, udał się do biura leśniczego i stwierdził, że ten naniósł wpis w książce polowań, zgodnie z prośbą skarżącego, a tym samym, jak to oceniał skarżący zostały spełnione wymagania art. 42b ust. 1 i 3 ustawy Prawo Łowieckie. Co do tej okoliczności organy Policji nie poczyniły żadnych ustaleń ograniczając się wyłącznie do treści orzeczenia sądu dyscyplinarnego zrzeszenia PZŁ. Orzeczenie sądu dyscyplinarnego o naruszeniu przepisów ustawy Prawo Łowieckie, obok opinii o skarżącym, o której mowa niżej, stanowiło dla organów Policji podstawę do uznania, iż wystąpiła przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ubocznie więc można zauważyć, iż skarżący był na polowaniu z drugą osobą (S. S.), której również postawiono zarzut naruszenia na tym samym polowaniu z art. 42b ustawy Prawo Łowieckie. W stosunku do tego myśliwego sąd dyscyplinarny zrzeszenia PZŁ również, za to samo naruszenie, orzekł karę dyscyplinarna 6 miesięcy zawieszenia w prawach członka, jednakże organy Policji uznały za zasadne umorzyć postępowanie w tej sprawie – decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...]. Kierując się dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji organy administracji powinny, zgodnie z przepisami postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., dokładnie wyjaśnić stan faktyczny oraz zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, by na jego podstawie dokonać, stosownie do art. 80 k.p.a., nie budzącej wątpliwości oceny czy skarżącemu można postawić zarzut zaistnienia uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ocena ta powinna następnie zostać uzasadniona zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. czego w rozpoznawanej sprawie zabrakło. Organy Policji nie odniosły się bowiem do okoliczności podnoszonych przez skarżącego, jednocześnie ich nie negując. Okoliczności te, obok podanych wyżej, to długoletni i poprawny okres uprawiania myślistwa przez skarżącego, dobre opinie o nim, nie wchodzenie w konflikt z prawem, a także z przepisami obowiązującymi w PZŁ. Natomiast powołanie się na opinię z dnia 20 grudnia 2006 r. Koła Łowieckiego [...] w K. nie stanowiło jeszcze, zdaniem Sądu, wystarczającej podstawy do przyjęcia, że w stosunku do skarżącego zaistniała uzasadniona obawa użycia przez niego w przyszłości broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W opinii tej odnotowano, że skarżący nie zawsze postępował zgodnie z regulaminem polowań co stwarzało sytuacje konfliktowe, nie stwierdzono jednakże, by owe przypadki postępowania niezgodnie z regulaminem polowań dotyczyły naruszenia zasad bezpieczeństwa na polowaniu, na przykład wskutek niewłaściwego obchodzenia się z bronią. W sferze domysłów pozostaje więc co było powodem owych sytuacji konfliktowych, bowiem organ administracji, stosownie do art. 7 k.p.a., okoliczności tych nie wyjaśnił. Stwierdzono w niej natomiast, że działalność w zrzeszeniu, prace społeczne i zadania wyznaczane przez koło były przez skarżącego wykonywane rzetelnie. Także opinia środowiskowa o L. W. nie budziła zastrzeżeń. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji podstawową przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń jest uzasadnione zaistnienie obawy, że uprawniony może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatem obawy tej nie uzasadnia jakiekolwiek naruszenie prawa w tym przepisów PZŁ. Obawa ta wynika z przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych), czy ujemne cechy charakteru, jak nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie itp. Niezbędne staje się zatem wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego przewinieniem łowieckim i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które dawałyby uzasadnioną podstawę do stwierdzenia wystąpienia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 863.06 niepubl. oraz powołane w nim orzeczenia tego sądu). Sąd nie uznał za trafny zarzut skarżącego o nie zapoznaniu go ze wszystkimi zgromadzonymi dowodami i materiałem w sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący został zapoznany z nimi w dniu 5 lutego 2007 r., tj. wówczas, gdy znajdowała się w nich kwestionowana opinia Koła Łowieckiego [...] z dnia 20 grudnia 2006 r. Po tej czynności organ administracji nie przeprowadzał dodatkowego postępowania dowodowego, a więc skarżący zapoznał się z kompletem materiału zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, postanawiając o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.,.