VI SA/Wa 877/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 848/14 o odrzuceniu skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r., [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia odrzucić skargę o wznowienie Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 848/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. B. (dalej: "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r., [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym., z uwagi na wniesienie jej po terminie. Powyższe postanowienie jest prawomocne od dnia 14 października 2014 r. (vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2014 r., verte k. 57 akt sądowych sprawy VI SA/Wa 848/14). W dniu 19 kwietnia 2019 r. (data nadania pisma w UP), skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 sierpnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 848/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Możliwość wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wojewódzkiego sądu administracyjnego przewiduje przepis art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej określanej skrótem "p.p.s.a.". Skarga o wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową w tym znaczeniu, że przysługuje tylko od ściśle określonych orzeczeń i może być oparta tylko na określonych podstawach prawnych, enumeratywnie wyliczonych w przepisach art. 271 - 273 p.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania mającego na celu zbadania jej dopuszczalności, a następnie, jeśli to zostanie potwierdzone, zbadanie jej zasadności. Jednym z warunków dopuszczalności złożenia skargi o wznowienie postępowania jest zachowanie terminu przewidzianego w art. 277 p.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W razie braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Uruchomienie trybu wznowienia postępowania uzależnione jest zatem od pozytywnego ustalenia istnienia formalnych przesłanek wszczęcia postępowania wznowieniowego, jakimi są: zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem, złożenie wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a. oraz powołanie we wniosku przyczyny mieszczącej się w kategorii podstaw wznowienia. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że P. B. nie wniósł skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 18 sierpnia 2014 r. w sprawie VI SA/Wa 848/14, odrzucającego jego skargę z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu. Rzeczone postanowienie jest prawomocne od dnia 14 października 2014 r. Należy dodać, że nie istniały przy tym przeszkody, aby skarżący zakwestionował stanowisko Sądu, wnosząc środek zaskarżenia, o czym został prawidłowo pouczony. Przypomnienia wymaga, że skarga o wznowienie postępowania jest środkiem obalania prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach, o odrębnych i właściwych sobie cechach. Jako instytucja o charakterze wyjątkowym, przysługuje tylko od ściśle określonych orzeczeń i jest oparta na wąsko określonych podstawach. Przy ich stosowaniu nie można stosować wykładni rozszerzającej, bowiem wznowienie nie służy zastępowaniu środków zwyczajnych i nadrabianiu tego, co w zwykłym toku postępowania strona zaniedbała. W postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania nie są rozpoznawane zarzuty poza zakresem ustawowych podstaw wznowienia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 marca 2008 r., II FSK 115/07, LEX nr 480263). Przedmiotem skargi o wznowienie w niniejszej sprawie jest postanowienie Sądu z 18 sierpnia 2014 r. o odrzuceniu skargi, z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu. W postępowaniu sądowym nie doszło zatem do merytorycznego rozpoznania skargi na decyzję, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że spełniona została którakolwiek z ustawowych przyczyn wznowienia postępowania, określonych w art. 271 - 273 p.p.s.a. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że przywołany przez skarżącego - jako podstawa żądania wznowienia postępowania - wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17, nie mógł zostać uznany za podstawę do wznowienia postępowania w sprawie VI SA/Wa 848/14, bowiem postępowanie zainicjowane skargą na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2013 r w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym nie zakończyło się jej merytorycznym rozpoznaniem, co mogłoby stanowić ustawową podstawę dopuszczalności wniesienia skargi o wznowienie tego postępowania. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę o wznowienie postępowania, jako że nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia.