VI SA/Wa 880/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę VI SA/Wa 880/18 Uzasadnienie Komendant Główny Policji decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r, po z. 1257 z późn. zm.) oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 i 2 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 2213), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] skreślającą Pana S. D. dalej także "skarżący" z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Uzyskał bowiem informację o toczącym się przeciwko stronie postępowaniu karnym o popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 178a § 1 kk. Organ I instancji uznał, iż okoliczność ta uzasadnia zastosowanie w odniesieniu do strony przepisu art. 29 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Regulacja ta ma bowiem charakter obligatoryjny i wiąże organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Od powyższej decyzji skarżący wniósł w terminie ustawowym odwołanie do Komendanta Głównego Policji zarzucając organowi I instancji obrazę prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 2, 80 i 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 6 pkt 1 i 2 oraz art. 29 ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. W ocenie skarżącego, organ Policji nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy i niezasadnie skreślił go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oraz bezpodstawnie i dowolnie nadał swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania organu I instancji, a także wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. Organ II instancji, w celu uaktualnienia stanu faktycznego sprawy uzyskał w dniu [...] lutego 2018 r. informację z Sądu Rejonowego w W., iż prowadzone przeciwko stronie postępowanie karne nie zostało zakończone. Natomiast w dniu [...] marca 2018 r. uzyskał informację, że kolejny termin rozprawy został wyznaczony na dzień [...] kwietnia 2018 r. Po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym oraz odwołaniem strony Komendant Główny Policji stwierdził, że stan faktyczny sprawy niniejszej wypełnia przesłanki przepisu art. 29 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Ustalono bowiem, że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 kk. Okoliczność ta jest dla organów Policji wiążąca w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W takich przypadkach ustawodawca sam rozstrzygnął o spełnieniu ze strony takich osób przesłanki z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Dlatego też osoby spełniające tę przesłankę należy obligatoryjnie skreślić z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, niezależnie od innych okoliczności, choćby przemawiających na ich korzyść. W takich przypadkach ustawodawca przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela. Organ odnosząc się do argumentacji odwołania w zakresie okoliczności sprawy karnej strony - stwierdził, że organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym nie posiada kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego oraz badania ich prawidłowości. Nie rozstrzyga czy zasadnie postawiono osobie wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej zarzut popełnienia przestępstwa oraz trafnie zastosowano kwalifikację prawną czynu. Takie uprawnienia mają tylko organy ścigania i niezawisły sąd. przed którym toczy się postępowanie karne. Jednocześnie sąd powszechny w postępowaniu karnym stosuje przepisy kodeksu postępowania karnego i bada inne, niż to ma miejsce w postępowaniu administracyjnym o skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, przesłanki i robi to w innym celu. Wyjaśnił, że przedmiotem postępowania administracyjnego nie jest stanowienie o winie lub niewinności strony, a ustalenie czy zachodzą przesłanki do skreślenia jej z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W niniejszej sprawie przedmiotem dowodu była okoliczność czy przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne, bowiem ma ono istotne znaczenie dla sprawy. Odnosząc się do zarzutów obrazy art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 2, 80 i 84 § 1 kpa, organ wskazał, że zarzuty te są bezpodstawne. Postępowanie przeprowadzone zostało przez organ I instancji zgodnie z normami prawa procesowego a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego dla wydania prawidłowej decyzji, Zaskarżona decyzja zawiera elementy wskazane przez ustawodawcę w art. 107 kpa. W jej uzasadnieniu nie pominięto bowiem okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Komendanta Głównego Policji, organ I instancji działał na podstawie i w granicach przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Odnosząc się natomiast do wniosku o umorzenie postępowania w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej organ odwoławczy stwierdził, iż nie może on zostać uwzględniony. Organ powołując się na brzmienie art. 105 § 1 kpa stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z powyższych okoliczności, nie ustały bowiem powody, dla których wszczęto postępowanie o skreślenie strony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez: a) brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek nieprzeprowadzenia zawnioskowanego przez skarżącego dowodu z dokumentu, to protokołu badania trzeźwości urządzeniem Alco- Sensor IV skarżącego z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz dowodu z opinii biegłego do spraw mechaniki, maszyn i urządzeń analizatorów alkoholu na okoliczność ustalenia rzeczywistej wartości niepewności pomiarowej urządzenia Alko-Sensor IV użytego do zbadania stanu trzeźwości skarżącego oraz biegłego do spraw toksykologii na okoliczność rzeczywistego stężenia alkoholu w organizmie skarżącego podczas badania w dniu [...] kwietnia 2017 r. b) brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, c) zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej ; 2. z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 29 ust 6 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie osób i mienia; 3. z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 29 ust 9 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez bezpodstawne i dowolne opatrzenie zaskarżonej decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, 3. na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ppsa o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] grudnia 2017 r w całości, a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku wniósł w oparciu o art 61 § 3 ppsa o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] marca 2018 r, w całości. Organ w odpowiedzi na skargę wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, jak również dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do normy materialnej wynikającej z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, co skutkowało zgodnym z prawem rozstrzygnięciem co do skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zgodnie z ww. przepisem, pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Norma wywiedziona z ww. przepisu jest jasna, zaś jej wykładnia nie wymaga dodatkowych reguł interpretacyjnych, ani specjalnych zabiegów językowych, aby zrozumieć jej treść. Decyzje w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej mają charakter związany, o czym świadczy imperatywna forma czasownika "skreśla się". Organ nie ma zatem prawnej możliwości wyboru rozstrzygnięcia w tym zakresie. Cytowany wyżej przepis nie stopniuje ani nie różnicuje przesłanek skreślenia. Podstawą skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest już bowiem sam fakt wszczęcia postępowania karnego o przestępstwo umyślne. Z akt przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, iż w sprawie skarżącego organ I instancji dysponował informacją o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym o przestępstwo umyślne, zakwalifikowane jako czyn z art. 178a § 1 kk. Jak już wyżej wskazano w ocenie Sądu, treść art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jest jasna i ma charakter obligatoryjny, a zatem organy Policji są normą wyrażoną w tym przepisie związane. Zaskarżona decyzja jest więc decyzją związaną i nie pozwala organowi na ocenę dowodów i wyciąganie z nich wniosków innych niż te, które opisane są w ustawie. Dla potrzeb postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, jak i postępowania sądowoadministracyjnego bez znaczenia pozostają okoliczności wszczęcia procedury karnej przed sądem, gdyż w sprawie przed organem administracji decydującym był sam fakt wszczęcia postępowania karnego o popełnienie przestępstw umyślnych, co nakazało organom uruchomić tryb przewidziany w art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. Do wszczęcia postępowania a następnie skreślenia skarżącego listy kwalifikowanych pracowników ochrony wystarczający był fakt wszczęcia w stosunku do skarżącego postępowania karnego o przestępstwo umyślne, co w niniejszej sprawie nastąpiło, gdyż czyn z art. 178a § 1 kk zaliczany jest do przestępstw umyślnych. Ustawa o ochronie osób i mienia nakłada na pracownika ochrony obowiązek spełniania szczegółowych przesłanek stanowiących gwarancję prawidłowego wykonywania czynności przewidzianych tą ustawą, a w przypadku ich niespełnienia przewiduje obligatoryjne sankcje w postaci skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony. Sama ustawa wyłącza po stronie organu możliwość stosowania uznania administracyjnego o jakim mowa w art. 7 kpa. Zatem organ administracji nie miał możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, jak poprzez wydanie orzeczenia zgodnego z treścią przepisu art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia . W tym miejscu Sąd wskazuje, że pracownicy ochrony realizują swoje czynności w formie bezpośredniej ochrony fizycznej (art. 3 pkt 1 w/w ustawy), nie może być więc żadnych wątpliwości co do praworządnego zachowania takich osób. W ocenie Sądu również zarzut niekonstytucyjnego charakteru art. art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie i mienia nie jest zasadny, gdyż zawód pracowników ochrony jest zawodem ściśle reglamentowanym przez państwo i w związku z tym ustawodawca może nałożyć na pracownika określone wymagania, w tym wymóg niekaralności za przestępstwo umyślne i wymóg nietoczenia się przeciwko niemu postępowania karnego za takie przestępstwo. W odniesieniu do tej grupy osób ustawodawca świadomie zastosował zatem ograniczenia w zakresie korzystania z wolności i praw. o których jest mowa w Konstytucji RP, w tym zasady domniemania niewinności, o której mowa w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Zauważyć jednak należy, iż zasada ta znajduje zastosowanie w toku postępowania karnego, a nie administracyjnego. Organ Policji w toku prowadzonego postępowania nie przesądza o winie bądź niewinności skarżącego, a skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony stanowi jedynie administracyjnoprawną konsekwencję oznaczonego w przepisie prawa materialnego stanu faktycznego. Zwrócić należy również uwagę, na ratio legis omawianego unormowania wynikającą z faktu, iż ustawodawca nadał pracownikom ochrony szereg praw, które bezpośrednio dotyczą życia, zdrowia lub nietykalności cielesnej człowieka. Charakter pracy pracownika ochrony wymaga więc szczególnych predyspozycji moralnych oraz posiadania nieskazitelnej opinii. Z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące winne być z całą pewnością transparentne i uczciwe. Natomiast wszczęcie i prowadzenie postępowania karnego przeciwko konkretnej osobie o przestępstwo umyślne taką pewność wzrusza. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organy administracji wyjaśniły sprawę w sposób wymagany przez normy prawa określone w przepisach art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd rozstrzygały na podstawie materiału dowodowego, w oparciu o który ustalono stan faktyczny. Wszelkie zarzuty skarżącego dotyczące niewłaściwej pracy śledczych, niewłaściwego sposobu przeprowadzenia badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu powinny być zgłoszone przez skarżącego do właściwych organów państwa celem wyjaśnienia. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, uzyskane dokumenty mogą być użyte przez skarżącego do wszczęcia postępowań w trybie nadzwyczajnym celem weryfikacji decyzji ostatecznej. Wszelkie domniemania skarżącego w tym aspekcie, nie mogą być brane pod rozwagę jako dowód w sprawie. Nie mają one oparcia w materiale dowodowym i stanowią jedynie prywatny pogląd skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) orzekł jak w sentencji wyroku.