VI SA/Wa 882/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi V. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 2, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 z późn. zm., dalej: "u.t.d."), lp. 19 załącznika nr 4 do u.t.d., art. 1, art. 2 oraz art. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE. L Nr 300, str. 51, dalej: "rozporządzenie 1071/2009"), art. 4, art. 7, art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, (dalej: "rozporządzenie 561/2006"), po rozpatrzeniu odwołania V.S. (dalej: "Strony", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2019r. nr [...] o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach. Podczas kontroli drogowej [...] marca 2019 r. na drodze krajowej [...] w miejscowości L., samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] ustalono naruszenie czasu pracy kierowcy oraz że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekraczała 3,5 t. Pojazdem kierował Pan V. S.. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Niemiec na Litwę. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu U. z siedzibą na Litwie. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z [...] marca 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ustalił, iż osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie jest Pan V. S.. Powyższe zostało potwierdzone przez Krajowy Punkt Kontaktowy Litwy (wiadomość e-mail z 9 kwietnia 2019 r. przesłana przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego) oraz Stronę. W wyniku rozpoznania sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ww. decyzją z [...] sierpnia 2019 r. wydaną na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 92a ust. 2 i ust. 4 w zw. z art. 92a ust. 8 u.t.d., nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 1 500 zł, w związku z naruszeniami określonymi w lp. 19 załącznika nr 4 do u.t.d. Rozpatrując odwołanie Strony z 9 września 2019 r. od powyższej decyzji, GITD zgadzając się z argumentacją oraz rozstrzygnięciem organu I instancji, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa wskazał, że podczas kontroli funkcjonariusze [...] WITD po analizie okazanych przez kierowcę dokumentów stwierdzili następujące naruszenia czasu pracy kierowcy: - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty 27 lutego 2019 r., - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut 1 marca 2019 r., - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 26 minut 5 marca 2019 r., - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerw o 46 minut, - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o 1 godzinę i 9 minut 5 marca 2019 r., - przekroczenie 6 kolejnych okresów 24 godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o 1 godzinę i 40 minut w okresie rozliczeniowym 23 lutego 2019 r.-1 marca 2019 r. GITD wyjaśnił, że w toku postępowania zarządzający transportem nie przedstawił żadnych dowodów na fakt, iż prawidłowo wypełnia swoje obowiązki. Strona nie okazała żadnych dokumentów, które potwierdzałyby, że prawidłowo zorganizowała pracę kierowcy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu GITD wskazał, że obowiązek ustanowienia zarządzającego transportem wynika z przepisów unijnych. Organ Inspekcji stosuje polską ustawę w związku z przewozem wykonywanym na terytorium Polski. W związku z tym przewozem Strona, jako zarządzający transportem, na podstawie przepisów unijnych odpowiada za przestrzeganie norm czasu pracy i organizacji pracy kierowców. GITD wyjaśnił, że postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W skardze na decyzję GITD z [...] stycznia 2019 r., Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył ww. decyzję w całości i wniósł o stwierdzenie jej nieważności, a to wobec braku przepisu kompetencyjnego upoważniającego organ polski do wydawania decyzji administracyjnej wobec strony, która nie popełniła na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej deliktu, w sytuacji gdy w szczególności przepisem tym nie jest art. 92a ust.2 u.t.d., ponieważ jako norma o charakterze krajowym może odnosić się wyłącznie do zarządzających transportem, którzy wykonują swoje czynności na terytorium Polski, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz w każdym wypadku zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 1 pkt 1 i art. 6 K.p.a. w zw. z art. 92a ust. 2 u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej na osobę, nie sprawującą funkcji zarządzającego transportem na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a tym samym naruszenie jurysdykcji krajowej, poprzez stosowanie przepisów prawa krajowego, w tym w szczególności sankcji z art. 92a ust.2 u.t.d. na obszar nie obejmujący Rzeczpospolitej Polskiej, w razie uznania iż w sprawie zachodzi jurysdykcja krajowa i organy krajowe mogą stosować krajowe sankcje na obszarze innego państwa, a także krajową procedurę administracyjną, 2) art. 7, art. 8 art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a., poprzez nie dokonanie żadnych czynności zmierzających do ustalenia wpływu zarządzającego na stwierdzone w trakcie kontroli kierowcy [...] lutego 2019 r. naruszeń przepisów o czasie pracy kierowców, 3) art. 10 § 1 K.p.a., poprzez niezapewnienie stronie udziału w postępowaniu w języku dla niego nie zrozumiałym, czym naruszono art. 13 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej przyjętego przez Parlament Europejski, stanowiący wykonanie art. 41 Karty Podstawowych Praw Unii Europejskiej. W uzasadnieniu skargi, Skarżący podniósł, że w rozpoznawanej sprawie wszczęto postępowanie przeciwko zarządzającemu w litewskiej spółce i mającemu związek z wykonywaniem przez niego czynności na terytorium Republiki Litwy. Zdaniem Skarżącego wszczynanie takiego postępowania wobec podmiotu litewskiego, bez bezpośredniego łącznika stanu faktycznego na terytorium Polski i szczególnego przepisu w tym zakresie, stanowi naruszenie jurysdykcji krajowej, w ten sposób, że w konsekwencji wydanej decyzji, stosuje się sankcyjną normę prawną polskiej ustawy na obszarze jurysdykcji Republiki Litewskiej. Skarżący zaznaczył, że potencjalna wadliwa organizacja pracy kierowców mogła mieć miejsce w siedzibie spółki T. na Litwie, a jedynie skutki tego potencjalnego zaniedbania mogły mieć miejsce na terenie RP. Według Skarżącego nie sposób uznać, że przepis art. 92a ust.2 u.t.d. działa wobec czynności podejmowanych na obszarze Litwy. Organ rozszerzył swoje kompetencje na obszar innego państwa, bez wyraźnego ustawowego upoważnienia w tej kwestii. Jest to wynikiem rozszerzającej wykładni pojęcia "zarządzającego transportem". Zdaniem Skarżącego, kuriozum stanowi pobieranie od spółki litewskiej depozytu na rzecz kary nakładanej na rzecz podmiotu trzeciego (litewskiego zarządzającego). Organ państwowy w istocie wymusza świadczenie nienależne. Względy fiskalne przesłaniają zasadę praworządności. Wszystko to natomiast odbywa się w postępowaniu prowadzonym w języku innym niż urzędowy język kraju siedziby tego podmiotu i według proceduralnych przepisów prawa polskiego. Czym naruszono zapisy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Ponadto, jak wskazał Skarżący, organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego. Nie ustalił jak zorganizowany jest nadzór na kierowcami w przedsiębiorstwie, z jaką częstotliwością odbywają się szkolenia i czy w ogóle takie szkolenia mają miejsce oraz czy wobec kierowcy podejmowano środki dyscyplinujące i jakie to były środki. W ocenie Skarżącego postępowanie organu sprawdziło się do wysłania jednego pisma w języku polskim i brak odpowiedzi na to pismo potraktowano jako okoliczność obciążającą. W tych działaniach organu Skarżący upatruje naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie istota sporu dotyczy nałożenia kary pieniężnej na zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie mającym swoją siedzibę na Litwie w związku z naruszeniem przez kierowcę norm czasu pracy, które to naruszenie zostało ujawnione podczas kontroli na terenie Polski przy okazji wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego na trasie z Niemiec na Litwę. Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego braku jurysdykcji krajowej w niniejszej sprawie należy wskazać, co słusznie zauważył GITD, że kwestie związane z czasem prowadzenia pojazdów regulują przepisy wspólnotowe Unii Europejskiej. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w skardze, zgodnie z którym Skarżący jako osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie mógłby uchylić się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie dzięki temu, iż nie wykonuje swoich czynności na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Należy zauważyć, że podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w rozporządzeniu 1072/2009. Na terytorium każdego państwa członkowskiego posiadacz licencji musi przestrzegać przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych obowiązujących w tym państwie. Przewoźnik wykonujący przewóz międzynarodowy musi mieć zatem świadomość obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa. Podkreślenia również wymaga, że w dacie wykonywania kontrolowanego przewozu zarówno Polska jak i Litwa były państwami członkowskimi UE, zaś sam przewóz był wykonywany na obszarze UE. Przepisy obowiązującego od grudnia 2011 r. unijnego rozporządzenia 1071/2009, określiły istotną dla sektora transportu drogowego funkcję "zarządzającego transportem". Pod pojęciem tym rozumie się osobę fizyczną, która faktycznie i na stałe kieruje przedsiębiorstwem, od której wymaga się wyższego poziomu wyszkolenia, a jej powiązania z przedsiębiorstwem podlegają bardziej rygorystycznemu nadzorowi. Wyznaczenie zarządzającego transportem, zgodnie z warunkami wynikającymi z art. 4 rozporządzenia 1071/2009, zapobiega praktykom handlu certyfikatami kompetencji zawodowych w transporcie drogowym w przypadku przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną bez takiego certyfikatu. Pojęcie "zarządzający transportem" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 rozporządzenia 1071/2009. Stosownie do tego przepisu przez zarządzającego transportem należy rozumieć osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Z definicji tej jasno wynika, że zarządzającym transportem może być sam przewoźnik drogowy, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą jako przedsiębiorca będący osobą fizyczną, a nie np. w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Ponadto zarządzającym może być pracownik przewoźnika drogowego, zatrudniony na stanowisku zarządzającego transportem lub managera transportu bądź jakimkolwiek innym stanowisku. Ważne jednak, aby z opisu stanowiska pracy lub powierzonego zakresu obowiązków wynikało, że pracownik ten pełni obowiązki przypisane do zarządzającego transportem, tj. w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi w przedsiębiorstwie. Ponadto omawiana definicja wskazuje trzeci rodzaj zarządzającego transportem – osobę fizyczną, z którą przewoźnik zawarł umowę cywilnoprawną w przedmiocie zarządzania operacjami transportowymi. Nie ma natomiast ograniczeń co do kraju pochodzenia czy obywatelstwa zarządzającego transportem, pod warunkiem że będzie on posiadał certyfikat kompetencji zawodowych, wydany zgodnie z zasadami określonymi w unijnym rozporządzeniu nr 1071/2009. (por. Rychter Renata Alicja, Rodzaj: komentarz praktyczny.Lex). Wskazania wymaga, że Skarżący nie kwestionował w niniejszej sprawie faktu przekroczenia przez kierowcę norm czasu pracy ale wywodził, że organ rozszerzył swoje kompetencje na obszar innego państwa, bez wyraźnego ustawowego upoważnienia w tej kwestii. Tymczasem za brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłową organizację, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy – w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 561/2006 przewidziana jest kara 1500 zł zgodnie z lp. 19 załącznika nr 4 do u.t.d. Naruszenie to została zakwalifikowane jako BPN – bardzo poważne naruszenie. Cytowany przepis sankcyjny wprost odwołuje się do przepisów obowiązujących na terenie UE. Należy wskazać w tym miejscu na treść art. 10 ust. 3 rozporządzenia 561/2006 stanowiącego, że przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli to naruszenie miało miejsce na terytorium innego państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Ponadto w myśl art. 19 ust. 1 rozporządzenia 561/2006 - Państwa Członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące nakładania kar w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz podejmą wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające oraz niedyskryminujące. Jakiekolwiek naruszenie rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 nie może powodować nałożenia więcej niż jednej kary lub prowadzenia więcej niż jednego postępowania. Państwa Członkowskie powiadamiają Komisję o przyjętych środkach oraz przepisach dotyczących kar w terminie określonym w art. 29 akapit drugi. Komisja informuje o nich Państwa Członkowskie. Zgodnie z art. 19 ust. 2 zdanie pierwsze i ust. 4 ww. rozporządzenia, Państwo Członkowskie upoważni właściwe organy do nakładania kar na przedsiębiorstwo i/lub osobę zarządzająca transportem za naruszenie niniejszego rozporządzenia ujawnione na jego terytorium, które nie zostało jeszcze ukarane, nawet gdy naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub państwa trzeciego. Państwa Członkowskie zapewniają funkcjonowanie systemu proporcjonalnych kar, które mogą obejmować kary pieniężne nakładane za naruszenia niniejszego rozporządzenia lub rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, na przedsiębiorstwa lub związanych z nimi spedytorów, nadawców ładunku, organizatorów wycieczek, głównych wykonawców, podwykonawców oraz agencje zatrudnienia kierowców. Analiza powyższej unijnej regulacji prawnej prowadzi do wniosku, że także przepis art. 92a ust.2 u.t.d. mógł mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, co oznacza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy Inspekcji Transportu Drogowego art. 1 pkt 1 i art. 6 K.p.a. w zw. z art. 92a ust. 2 u.t.d., poprzez nałożenie kary pieniężnej na osobę, nie sprawującą funkcji zarządzającego transportem na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a tym samym naruszenie jurysdykcji krajowej, poprzez stosowanie przepisów prawa krajowego, w tym w szczególności sankcji z art. 92a ust.2 u.t.d. na obszar nie obejmujący Rzeczpospolitej Polskiej. Sąd stwierdza, że nie jest również zasadny zarzut skargi naruszenia przez organy Inspekcji Transportu Drogowego art. 10 § 1 K.p.a. Pismem z 29 lipca 2019 r., doręczonym Skarżącemu 5 sierpnia 2019 r., [...]WITD zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania, pouczając ją jednocześnie o prawach przysługujących jej w toku tego postępowania. Skarżący został również poinformowany o treści art. 92b i art. 92c u.t.d. oraz o treści art. 189e K.p.a. Do dnia wydania decyzji I instancji Skarżący nie zajął stanowiska w sprawie. Skarżący miał zatem możliwość czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Ponadto, jak wyjaśnił organ I instancji, pismem z 9 kwietnia 2019 r., zwrócono się z zapytaniem do GITD Krajowego Punktu Kontaktowego o przekazanie danych dotyczących osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie U. z siedzibą: pod adresem [...], [...] [...], Litwa. W odpowiedzi, GITD KPK poinformował, że u przedsiębiorcy U. osobą zarządzającą transportem, o której mowa w art. 4 rozporządzenia 1071 jest Skarżący. Skarżący nie zakwestionował tych ustaleń ani w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze. Odnosząc się do zarzutów skargi w części dotyczącej prowadzenia postępowania w języku polskim, Sąd przychyla się do stanowiska organu, że zgodnie z treścią art. 5 § 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2019 r., poz. 1480) podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 141/15, NSA wskazał, że ustawa o języku polskim nie tylko uprawnia, ale także zobowiązuje do posługiwania się przy czynnościach urzędowych językiem polskim i prowadzenia postępowania w języku polskim. Sąd zatem stwierdza, że również w tym zakresie organy Inspekcji Transportu Drogowego działały zgodnie z prawem. Sąd uznał także za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy Inspekcji Transportu Drogowego art. 7, art. 8 art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a., poprzez nie dokonanie żadnych czynności zmierzających do ustalenia wpływu zarządzającego na stwierdzone w trakcie kontroli kierowcy 27 lutego 2019 r. naruszeń przepisów o czasie pracy kierowców. W ocenie Sądu w toku przeprowadzonego postępowania w sprawie zbadane zostały wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Skarżący został poinformowany o przysługujących mu prawach oraz o treści art. 92b i art. 92c u.t.d. oraz o treści art. 189e K.p.a. Na Skarżącym zatem ciążył obowiązek wykazania okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności w niniejszej sprawie, czego Skarżący nie zrobił. Sama skarga ma natomiast charakter polemiczny z zaskarżonym rozstrzygnięciem organów. Wobec zatem prawidłowego działania organów w tej sprawie, które nie naruszył – wbrew zarzutom skargi – żadnego z wymienionych w niej przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd nie mógł uwzględnić skargi. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020 r. miasto stołeczne Warszawa, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym, na podstawie zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym ( § 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia), a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron – Sąd rozpoznał tę skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.