VI SA/Wa 886/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Asesor WSA - Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 5 września 2007 r. w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 5 września 2007 r. Wnioskiem z dnia 12 października 2007 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 5 września 2007 r. Ponadto, działając na podstawie art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o sporządzenie uzasadnienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż w dniach 10 sierpnia 2007 r.-9 września 2007 r. i 14 września 2007 r.-7 października 2007 r. przebywał za granicą kraju pełniąc obowiązki skippera w turystycznych rejsach morskich, których termin uzgodniony był dużo wcześniej i nie istniała możliwość ich odwołania. Z wyrokiem zapoznał się następnego dnia po powrocie do kraju. Nadto zawiadomienie o terminie nie zostało mu skutecznie doręczone również ze względu na pobyt za granicą. Stosownie do treści art. 86 § 1 oraz art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu administracyjnym. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przesłanką przywrócenia terminu jest więc wykazanie braku winy strony w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu okoliczności wskazane przez skarżącego nie mogą stanowić przesłanki wyłączającej jego winę. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które stanowiłyby o braku winy w uchybieniu terminu albowiem jak już wskazano powyżej, przez brak winy o jakim mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych od siebie, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności, skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Jak wynika z akt sprawy zawiadomienie o terminie rozprawy skierowane do skarżącego było dwukrotnie awizowane- w dniu 6 sierpnia 2007 r. a więc w dniu w którym skarżący przebywał w kraju oraz w dniu 14 sierpnia 2007 r. Tak więc, stosownie do treści art. 65 § 2 w/w ustawy powyższe zawiadomienie zostało skarżącemu doręczone skutecznie. W ocenie Sądu strona, która wnosi skargę winna liczyć się z tym, iż w sprawie zostanie wyznaczony termin rozprawy na którym zapadnie orzeczenie kończące postępowanie. Jak wskazał skarżący, wyjazd poza granice kraju zaplanowany był wcześniej a więc miał on wystarczająco dużo czasu by należycie zadbać o swój interes i dołożyć należytej staranności w dopilnowaniu swoich spraw życiowych chociażby poprzez ustanowienie pełnomocnika, którym, zgodnie z art. 35 § 1 omawianej ustawy może być także m.in. rodzic, małżonek, rodzeństwo lub zstępni, ewentualnie wystosowanie do Sądu odpowiedniego pisma. Reasumując powyższe zdaniem Sądu okoliczności wskazane przez skarżącego nie mogą stanowić przesłanki wyłączającej jego winę. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art.86 § 1 ustawy p.p.s.a orzekł jak na wstępie.