VI SA/Wa 887/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. C. P. Sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność Prezydenta W. za niezasadne postanawia: odrzucić skargę W dniu 13 grudnia 2004r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło zażalenie pełnomocnika C. C. P. Sp. z o.o. na bezczynność Zarządu Dróg Miejskich w W. w przedmiocie nierozpoznania wniosku Spółki z dnia 9 lipca 2005r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 37 §2 k.p.a. uznało zażalenie na bezczynność Prezydenta W. za niezasadne. W uzasadnieniu podało między innymi, że po dokładnym zapoznaniu się z zarzutami skarżącej oraz po zapoznaniu się z dokumentami i wyjaśnieniami nadesłanymi przez Dyrektora ds. Ekonomiczno-Finansowych ZDM Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zażalenie złożone przez pełnomocnika Spółki, w dniu orzekania przez Kolegium, należy uznać za niezasadne. Z akt sprawy wynika bowiem, iż w dniu [...] stycznia 2005r. Prezydent W. wydał decyzję znak: [...], którą odmówił C. C. P. Sp. z o.o. wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi wojewódzkiej) [...] w rej. ul. [...] w celu funkcjonowania obiektu reklamowego, tym samym rozpoznając złożony przez Spółkę w dniu 9 lipca 2004r. wniosek. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła C. C. P. Sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz.1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z §2 powołanego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 1) inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 2) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 3) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów Przepis art. 3 §1 pkt 1-4 nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu wyższego stopnia w przedmiocie rozpoznania zażalenia na pozostawanie organu w zwłoce. Postanowienie wydane w ramach art. 37 §2 kpa nie spełnia bowiem kryteriów, o których mowa w tym przepisie. Nie służy na nie zażalenie, nie kończy postępowania w sprawie ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2001.09.27 sygn. akt I SAB 177/01 "W użytym w art. 37 §1 kpa pojęciu "niezałatwienie sprawy" nie mieści się rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w tym przepisie. Rozpoznanie takiego zażalenia nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia, nie mogłaby być zaskarżona do Sądu, w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 nie wymieniono bowiem tego rodzaju orzeczeń." Tak więc w ocenie Sądu brak jest podstaw prawnych do rozstrzygania w tej sprawie przez sąd administracyjny, bowiem skarga taka nie mieści się w kategorii spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Biorąc pod uwagę powyższe oraz okoliczność na podstawie art.58 §1 pkt.l p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji