VI SA/Wa 889/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji udzielającej prawo ochronne na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję z dnia [...] lutego 2004 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., działając na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm., cytowanej dalej jako "Kpa.") w związku z art. 245 ust. 1 i art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., cytowanej dalej jako "p.w.p."), po rozpoznaniu wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., uchylającą decyzję z dnia [...] stycznia 2003 r. o udzieleniu na rzecz ww. spółki prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" nr [...] i umarzającą postępowanie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 29 lipca 2003 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw spółki S. Sp. z o. o. z siedzibą w R. wobec decyzji Urzędu Patentowego RP o udzieleniu na rzecz A. Sp. z o. o. z siedzibą w C. prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" nr [...]. Urząd Patentowy RP pismem z dnia [...] września 2003 r., kierując się treścią art. 247 ust. 1 p.w.p., przesłał uprawnionemu do powyższego znaku towarowego odpis sprzeciwu i wezwał go do ustosunkowania się do zawartych w nim argumentów w terminie dwóch miesięcy. Zawiadomienie to doręczono w dniu 19 września 2003 r. Ze względu na bezskuteczny upływ ww. terminu, przewidzianego na zajęcie stanowiska wobec zgłoszonego sprzeciwu, Urząd Patentowy RP w dniu [...] lutego 2004 r. wydał decyzję, którą uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2003 r. o udzieleniu prawa ochronnego i umorzył postępowanie w sprawie. W dniu 25 lutego 2004 r. wpłynęła odpowiedź uprawnionego na sprzeciw. Pismem z dnia 25 lutego 2004 r., wniesionym do Urzędu Patentowego RP w dniu 27 lutego 2004 r., uprawniony złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., podnosząc, że przedstawienie odpowiedzi na sprzeciw w terminie wyznaczonym przez Urząd nie było możliwe z uwagi na chorobę dyrektora wydawnictwa zakończoną pobytem w szpitalu. W dalszej części uprawniony podniósł, że złożony w sprawie sprzeciw jest bezzasadny. W uzupełnieniu powyższego wniosku, uprawniony w dniu 6 marca 2004 r. (pismem z dnia 4 lutego 2004 r.) wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odpowiedzi na sprzeciw, załączając zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że p. J. R. (dyrektor A. Sp. z o.o.) był od lipca 2003 r. objęty leczeniem w gabinecie [...]. Wraz z pismem przedstawiono zaświadczenie lekarskie, wskazujące, że w okresie od 7 lutego do 20 lutego 2004 r. ww. dyrektor był niezdolny do pracy. Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] lutego 2004 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że uchybienie terminu, o którym mowa w art. 247 ust. 1 p.w.p. nastąpiło bez winy uprawnionego, który składając wniosek o jego przywrócenie dokonał jednocześnie czynności polegającej na złożeniu odpowiedzi na sprzeciw. Zdaniem organu, okoliczność ta spełnia przesłanki, o których mowa w art. 243 ust. 4 p.w.p., a uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. ma ten skutek, że termin ten podlega przywróceniu. Od powyższej decyzji wnoszący sprzeciw złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i podniósł, że Urząd Patentowy RP błędnie powołał się na przepis z art. 243 ust. 4 p.w.p., który w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania, gdyż dotyczy tylko decyzji umarzających postępowanie, a nie rozstrzygających sprawę co do jej istoty. Wnioskodawca zarzucił ponadto, iż wbrew art. 131 Kpa. nie został poinformowany o wniesieniu przez stronę przeciwną pism przywołanych w kwestionowanej decyzji ani o toczącym się postępowaniu w II instancji. Zdaniem wnioskodawcy, organ powinien był, w świetle art. 132 § 2 Kpa., uzyskać zgodę wnoszącego sprzeciw na uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając naruszenie art. 131 i 132 Kpa., poprzez brak zawiadomienia wnoszącego sprzeciw o wniesieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem Urzędu Patentowego RP, uchylenie decyzji z dnia [...] lipca 2004 r. wywołało po stronie organu obowiązek ponownego rozpatrzenia wniosku uprawnionego z dnia 25 lutego 2004 r. Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2004 r., uchylającą decyzję o udzieleniu na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. prawa ochronnego na znak towarowy nr [...] i umarzającą postępowanie. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, Urząd Patentowy uznał, że podstawowym zagadnieniem, które w świetle powyższego wniosku wymagało rozważenia jest relacja konkurencyjnych uregulowań instytucji przywrócenia uchybionego przez stronę terminu do dokonania czynności w toku postępowania. Zdaniem organu, ustawa – Prawo własności przemysłowej jest regulacją stosowaną w pierwszej kolejności w postępowaniu przed Urzędem Patentowym. Ustawodawca zastrzegł w art. 252 p.w.p., że w przypadku braku uregulowania kwestii mogących pojawić się w toku tego postępowania, organ będzie odpowiednio stosował przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego względu należy rozważyć, jak podał organ, czy, rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (zawierający w swej treści wniosek o przywrócenie terminu), winno oceniać się go w świetle art. 243 ust. 4 p.w.p., czy raczej skorzystać z instytucji przewidzianej w art. 58 Kpa. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ, analizując treść art. 243 ust. 1 p.w.p., poddał analizie okoliczność, czy przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku uchybienia terminu wyznaczonego przez organ do złożenia przez uprawnionego odpowiedzi na sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego i jakie skutki prawne pociąga za sobą niewykonanie przez uprawnionego wezwania do zajęcia stanowiska wobec złożonego sprzeciwu. Jak podał organ, zgodnie z art. 247 ust. 2 p.w.p. w razie podniesienia przez uprawnionego zarzutu bezzasadności sprzeciwu, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W przeciwnym przypadku Urząd wydaje decyzję uchylającą decyzję o udzieleniu prawa ochronnego i jednocześnie umarza postępowanie. Na tym etapie postępowania Urząd, jak podkreślono, wydaje decyzję o podwójnym skutku, tj. niweczącą decyzję o udzieleniu prawa ochronnego i jednocześnie umarzającą dalsze postępowanie w sprawie wszczętej na skutek wniesienia sprzeciwu. W tym kontekście należało, zdaniem organu, rozważyć, czy zastosowanie w odniesieniu do tej decyzji instytucji przewidzianej w art. 243 ust. 4 p.w.p. (pozostającej w związku z art. 243 ust. 1 p.w.p.) pozwala uznać, że wniesienie odpowiedzi uprawnionego na sprzeciw jest czynnością warunkującą bieg postępowania oraz że art. 243 ust. 4 p.w.p. stanowi podstawę uchylenia tej decyzji w całości, tj. zarówno w zakresie umorzenia postępowania, jak i rozstrzygnięcia o uchyleniu decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. W odniesieniu do obu powyższych tez Urząd zajął negatywne stanowisko. W pierwszej kolejności Urząd zwrócił uwagę na to, że art. 243 ust. 1 p.w.p. odnosi się wyłącznie do czynności, których dokonanie przez stronę jest niezbędne do dalszego prowadzenia postępowania i w konsekwencji merytorycznego załatwienia sprawy przez Urząd Patentowy. Zaniechanie tej czynności powoduje, że organ jest zobligowany do umorzenia postępowania wobec braku możliwości nadania sprawie dalszego biegu. W ocenie organu, nie można stwierdzić, że taka sytuacja występuje w przypadku braku reakcji uprawnionego na wniesiony sprzeciw, bowiem tutaj Urząd, mimo bierności uprawnionego, prowadzi w dalszym ciągu postępowanie, które kończy się wydaniem decyzji o uchyleniu decyzji udzielającej prawa ochronnego i umorzeniu postępowania. Decyzja ta niesie podwójny skutek, jednak uznać należy, że istotą zawartego w niej rozstrzygnięcia jest przede wszystkim uchylenie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, zaś umorzenie pozostaje kwestią wtórną i stanowi jedynie zamknięcie postępowania sprzeciwowego. Jak podkreślił Urząd Patentowy RP, gdyby dopuścić możliwość podważenia tej decyzji przez uprawnionego powołującego się na spełnienie przesłanek z art. 243 ust. 4 p.w.p., wówczas organ dysponowałby jedynie środkiem umożliwiającym częściowe uchylenie tej decyzji, tj. wyłącznie w zakresie samego umorzenia postępowania, co w rezultacie nie załatwiłoby kwestii odnoszącej się do uchylenia decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. Z powodów wskazanych powyżej, Urząd Patentowy RP uznał, że w sprawie oceny zasadności przedmiotowego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy konieczne było pomocnicze zastosowanie instytucji przywrócenia uchybionego terminu, przewidzianej w art. 58 Kpa. W myśl tego przepisu w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jednocześnie w paragrafie drugim cytowanego przepisu ustawa wymaga od wnioskodawcy, by prośbę o przywrócenie terminu wniósł w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby wnioskodawca musi dopełnić czynności, dla której określony był termin. Jak wskazano, organ administracji jest zobowiązany do przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zostały spełnione ku temu wszystkie przesłanki. Jak wspomniał organ, uprawniony przesłał drogą faksową spóźnioną odpowiedź na sprzeciw (dosyłając w następnych dniach oryginał tego pisma), pozostając w nieświadomości, iż zbiegło się to w czasie z wydaniem przez Urząd decyzji o uchyleniu decyzji o udzieleniu prawa ochronnego i umorzeniu postępowania. Po otrzymaniu tej decyzji, uprawniony nadesłał wniosek o ponowne o rozpatrzenie sprawy, w którym zarówno odniósł się do okoliczności, które uniemożliwiły mu dochowanie terminu do wniesienia odpowiedzi na sprzeciw, jak i do zarzutów przedstawionych w samym sprzeciwie. Zdaniem Urzędu Patentowego RP, argumenty podniesione przez uprawnionego w celu uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu na wniesienie odpowiedzi na sprzeciw nie uzasadniają uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. Z uwagi na to, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie określają szczegółowo kryteriów, jakimi organ administracji powinien kierować się przy ustaleniu winy lub jej braku, Urząd, jak podano, posiłkował się w tym zakresie stanowiskiem wypracowanym w doktrynie i dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak wskazała organ, zawiadomienie o złożonym sprzeciwie zostało doręczone uprawnionemu w dniu 19 września 2003 r., zatem dwumiesięczny termin do przedstawienia pisemnej odpowiedzi na sprzeciw upłynął w dniu 20 listopada 2003 r. Wraz z pismem z dnia 4 lutego 2004 r. nadesłanym w uzupełnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uprawniony, w celu udokumentowania okoliczności podniesionych w uzasadnieniu wniosku, złożył kopie dwóch zaświadczeń lekarskich. Z pierwszego z nich wynika, że dyrektor A. podlegał leczeniu od lipca 2003 r. do dnia wystawienia tego zaświadczenia, czyli do 5 marca 2004 r. włącznie. Z drugiego zaświadczenia (wydanego na druku ZUS ZLA) wynika, że niezdolność do pracy ww. dyrektora obejmowała okres od 7 lutego 2004 r. do 20 lutego 2004 r. Zdaniem Urzędu Patentowego RP, o braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odpowiedzi na sprzeciw nie świadczy choroba ani czasowy pobyt w szpitalu Prezesa spółki będącej uprawnionym do przedmiotowego prawa ochronnego. Trudno sobie wyobrazić, jak podał organ, by osoba zarządzająca podmiotem gospodarczym, będącym największym w kraju wydawnictwem szaradziarskim, będąca od dłuższego czasu świadoma stanu swojego zdrowia, nie przekazała innej osobie choćby części swych uprawnień do reprezentacji spółki i tym samym godziła się na paraliż w dalszym funkcjonowaniu wydawnictwa. W ocenie Urzędu, osoba zarządzająca spółką powinna liczyć się z negatywnymi konsekwencjami, jakie mogą powstać w razie braku pełnomocnika lub osoby zastępującej, która byłaby odpowiedzialna za sprawy spółki w razie dłuższej niedyspozycji Prezesa Zarządu. Biorąc pod uwagę powyższe, Urząd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu, a zatem nie zostały spełnione warunki konieczne do uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2012 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. (cytowana dalej jako "skarżąca", "spółka") wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Na wstępie skarżąca podała, że Urzędu Patentowy RP decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. udzielił na jej rzecz prawo ochronne na znak towarowy o nr [...]. Wskutek sprzeciwu wniesionego przez uczestnika postępowania - spółkę S. Sp. z o.o., organ w dniu [...] lutego 2004 r. uchylił swoją wcześniejszą decyzję i unieważnił prawo ochronne na przedmiotowy znak towarowy. Jak wskazała skarżąca, organ wydając decyzję o unieważnieniu prawa ochronnego nie wziął pod uwagę jej stanowiska przedstawionego w odpowiedzi na sprzeciw, uznając, iż zostało ono złożone po terminie. Zdaniem skarżącej, organ rozstrzygając w tym zakresie, nie wziął pod uwagę zaświadczenia lekarskiego, z którego wynikało, iż w terminie wyznaczonym przez Urząd na udzielenie odpowiedzi Prezes spółki był niezdolny do pracy, a na kilka miesięcy przed upływem tego terminu był on objęty leczeniem w gabinecie [...]. Skarżąca, odwołując się do poglądów doktryny oraz dotychczasowego orzecznictwa, przedstawiła stanowisko o braku po swojej stronie winy w uchybieniu terminu do wniesienia odpowiedzi na sprzeciw. Zwróciła uwagę, iż w niniejszej sprawie złożyła trzy wnioski, a mianowicie, wniosek o odrzucenie sprzeciwu z dnia 24 lutego 2004 r., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 27 lutego 2004 r. oraz wniosek z dnia 6 marca 2004 r. o przywrócenie terminu do złożenia odpowiedzi na sprzeciw. Jak podkreśliła, jedynie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpatrzony, o czym świadczy zaskarżona do sądu decyzja. Jej zdaniem, z treści uzasadnienia tej decyzji wynika, iż w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy został de facto rozstrzygnięty wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odpowiedzi na sprzeciw. Wskazują na to, jak podała skarżąca, argumentacja użyta w decyzji oraz jej podstawa prawna – art. 58 Kpa. W ocenie skarżącej, w sytuacji, gdy strona świadoma uchybienia terminu, składa formalny wniosek o jego przywrócenie, organ nie może pozostawić go bez rozpoznania, wydając od razu decyzję merytoryczną. Takie działanie organu, jak wskazała spółka, narusza art. 247 w związku z art. 252 p.w.p. oraz art. 58 Kpa. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nadto skarżąca zwróciła uwagę na nieprawidłowe doręczenie sprzeciwu, bowiem w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie jego nadania w kopercie zbiorczej z adnotacją "sprzeciw od nr [...] do nr [...]". W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wobec zarzutu o nierozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odpowiedzi na sprzeciw wskazał, że sposób jego sformułowania oraz załączone kopie zaświadczenia i zwolnienia lekarskiego nawiązują do złożonego wcześniej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. i stanowią jego część. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego powyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest zasadna. Z akt sprawy wynika, że skarżąca otrzymała sprzeciw w dniu 19 września 2003 r. To, że sprzeciw umieszczono wraz z innymi dokumentami w jednej przesyłce nie zmienia faktu, że skarżąca nie zaprzeczała, by otrzymała sprzeciw złożony przez S. sp. z o.o. odnoszący się do decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. udzielającej prawo ochronne na znak towarowy "[...]" nr [...]. W dalszej kolejności skarżąca złożyła odpowiedź na wniosek o unieważnienie znaku towarowego [...] (czyli odpowiedź na sprzeciw). Wniosek ten (odpowiedź na sprzeciw) został sporządzony 23 lutego 2004 r. i wpłynął do organu 25 lutego 2004 r. Następnie złożono wniosek z dnia 25 lutego 2004 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. uchylającej decyzję z dnia [...] stycznia 2003 r. o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy (data wpływu do organu 27 lutego 2004 r.). W kolejnym piśmie (data wpływu do organu 6 marca 2004 r.) zawarto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu załączając zaświadczenia lekarskie Prezesa Zarządu spółki. Z wymienionych wniosków został rozpatrzony jedynie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i na skutek jego rozpatrzenia została wydana zaskarżona decyzja administracyjna. Zgodnie z art. 247 ust. 1 p.w.p. o wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 246, Urząd Patentowy niezwłocznie zawiadamia uprawnionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu. Termin wskazany w cytowanym przepisie wyznacza (określa) Urząd Patentowy. Stosownie zatem do przepisu art. 252 p.w.p. co do zasady w sprawie ustalonego przez Urząd Patentowy terminu do wniesienia odpowiedzi na sprzeciw mają zastosowanie przepisy art. 57 i następne Działu I Rozdziału 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawa prawna (art. 58 Kpa.) i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2012 r. wskazują de facto, że w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpoznany wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odpowiedzi na sprzeciw. W ocenie Sądu takie działanie Urzędu Patentowego narusza przepisy art. 246 i art. 247 p.w.p. w związku z art. 252 p.w.p. i art. 58 i nast. Kpa. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż w sytuacji, gdy strona świadoma, iż uchybiła terminowi składa formalny wniosek o jego przywrócenie, organ nie może pozostawić go bez rozpoznania, wydając od razu decyzję merytoryczną. W konsekwencji zgodnie z art. 252 ustawy - Prawo własności przemysłowej, zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, według których o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej - art. 59 § 1 Kpa. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2231/06, Lex 319367). Przede wszystkim organ, w ramach wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nie może rozstrzygać wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej powinien być rozpatrzony w oddzielnym trybie przewidzianym przez przepisy art. 58 i nast. Kpa. w związku z art. 252 p.w.p. Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien ustalić w sposób nie budzący wątpliwości datę upływu terminu do złożenia odpowiedzi na sprzeciw. W zależności od tych ustaleń, gdy okaże się, że odpowiedź na sprzeciw została wniesiona istotnie po upływie wyznaczonego terminu, Urząd Patentowy przystąpi do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia 6 marca 2004 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odpowiedzi na sprzeciw, w szczególności czy wniosek jest dopuszczalny, a jeśli tak czy został wniesiony w ustawowym terminie z art. 58 § 2 Kpa. Jeżeli natomiast Urząd Patentowy dojdzie do wniosku, że powyższe okoliczności nie są przeszkodą, dokona merytorycznej oceny wniosku, wydając odpowiednie orzeczenie. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 4 P.p.s.a.