VI SA/Wa 889/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] stycznia 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi E. R. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za ich używanie postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – E. R., w terminie oraz w prawidłowym trybie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji, którą m.in. określono wysokość opłaty jaką skarżąca ma uiścić za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, tj. 2.797,50 złotych. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania owej decyzji podając, że wyegzekwowanie tej kwoty jednorazowo spowoduje nieodwracalne następstwa - pozbawi ją płynności finansowej, a w konsekwencji może spowodować konieczność zakończenia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W uzupełnieniu tego wniosku skarżąca podała, że na jej utrzymaniu pozostają dwie córki oraz mąż. Wskazała, że wraz ze swoją rodziną zamieszkują z Rodzicami, zatem wszystkie media są na Nich (stąd nie przedłożyła żadnych faktur) i daje Im co miesiąc na wspólne rachunki 700 złotych. Skarżąca poinformowała także, że posiada kredyt hipoteczny, którego miesięczna rata wynosi 585,35 złotych. Do akt załączyła: zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku 2013, z którego wynika, że przy przychodzie z działalności gospodarczej w kwocie 258.407,20 złotych, poniosła stratę w wysokości 22.034,25 złotych; oraz wyciąg z posiadanego rachunku bankowego, który dowodzi, że na dzień 25 kwietnia 2014 r. saldo końcowe wynosiło 7.644,06 złotych. W odpowiedzi na skargę Minister nie odniósł się do zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Na wstępie Sąd wskazuje, że w świetle przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Nadto ww. przesłanki - w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżona do sądu decyzja zostanie wykonana, a następnie - na skutek uwzględnienia skargi, zostanie wzruszona. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżąca w sposób przekonywujący i pełny wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja, którą nałożono na skarżącą obowiązek uiszczenia opłaty za niezarejestrowane odbiorniki telewizyjne. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na uiszczeniu kwoty opłaty. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza, że w jego uzasadnieniu skarżąca podała, iż wyegzekwowanie jednorazowo kwoty 2.797,50 złotych pozbawi ją płynności finansowej i może spowodować zakończenie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Mając na uwadze takie uzasadnienie zadaniem Sądu jest ustalenie - w oparciu o przedłożone przez skarżącą dokumenty, czy istotnie w tej sprawie zachodzi ww. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podano na wstępie skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, z której w 2013 r. uzyskała przychód w kwocie 258.407,20 złotych oraz poniosła stratę w wysokości 22.034,25 złotych. Nadto z przedłożonego wyciągu z posiadanego przez skarżącą rachunku bankowego wynika, że na dzień 25 kwietnia 2014 r. saldo końcowe wynosiło 7.644,06 złotych. Skarżąca oświadczyła, że na utrzymaniu ma dwie córki oraz męża. Odnośnie miesięcznych obciążeń podała, że płaci 700 złotych na wspólne rachunki z Rodzicami, z którymi jej rodzina zamieszkuje oraz posiada kredyt hipoteczny, którego miesięczna rata wynosi 585,35 złotych. Sąd stwierdza, że przy uiszczeniu zaskarżonej opłaty nie można mówić o trudnych do odwrócenia skutkach, ponieważ w sytuacji ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd, kwota tej opłaty bez trudu będzie mogła być skarżącej zwrócona. Odnośnie zaś drugiej z przesłanek - niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca jej zaistnienia nie przedstawiła na tyle, aby w sprawie zastosować ochronę tymczasową w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powołanie się na obawę utraty płynności finansowej w związku z uiszczeniem ww. opłaty, która może doprowadzić do zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, gdy kwota tej opłaty wynosi 2.797,50 złotych, a skarżąca na rachunku bankowym posiada 7.644,06 złotych, nie przekonuje Sądu, że jej uiszczenie może doprowadzić do ziszczenia się obaw skarżącej. Sąd przyjmując to stanowisko miał na uwadze również to, że na utrzymaniu skarżąca ma trzy osoby, a podane przez nią miesięczne koszty utrzymania to 700 złotych na rachunki i 585,35 złotych na spłatę kredytu. Sąd zauważa również, że każda działalność gospodarcza wiąże się z ryzykiem gospodarczym i tym samym argumentacja przedstawiona przez skarżącą, że w wyniku uiszczenia kwoty opłaty utraci płynność finansową, nie zasługuje na uwzględnienie i nie uzasadnia ewentualnej możliwości spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Raz jeszcze należy podnieść, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie, będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 311/14). Na marginesie Sąd pragnie również zauważyć, że skarżącej przysługuje wniosek do organu o rozłożenie kwoty ww. opłaty na raty, skoro nie jest ona – jak twierdzi, uiścić jej jednorazowo. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.