VI SA/Wa 894/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2007 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru programów w sieciach kablowych oddala skargę W dniu [...] listopada 2006 roku operator T. K. [...] złożył wniosek [...] o wpis do rejestru programów rozprowadzanych do sieci telewizji kablowej. Pismem z dnia 13 grudnia 2006 roku wystosowano do wnioskodawcy w trybie art. 64 § 2 kpa wezwanie do dostarczenia umów, zgód lub oświadczeń nadawców wskazujących, że rozprowadzanie programów: - [...] (wg dostarczonych wcześniej dokumentów umowa była zawarta do [...] grudnia 2006 r. z możliwością automatycznego przedłużenia na okres 12 miesięcy), - [...], - [...] (według dostarczonych wcześniej dokumentów umowa była zawarta do [...] grudnia 2006 r. z możliwością automatycznego przedłużenia na okres 12 miesięcy), - [...] nie będzie naruszało praw nadawców tych programów. Termin do uzupełnienia braków wynosił 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia zgłoszenia bez rozpoznania. Wnioskodawca otrzymał wezwanie w dniu 19 grudnia 2006 roku. W odpowiedzi na wezwanie operator nadesłał pismo datowane na 27 grudnia 2006 roku. Uznał w nim wezwanie do uzupełnienia braków za bezpodstawne albowiem według niego interpretacja art. 41 i 44 ust. 3a pkt 2 ustawy o radiofonii i telewizji w związku z § 4 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 17 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowego sposobu i trybu prowadzenia rejestru programów w sieciach kablowych oraz wzoru rejestru i wzoru zgłoszenia o wpis do rejestru, zwanego dalej rozporządzeniem pozwala na uznanie za wystarczające oświadczenia operatora co do posiadanych uprawnień do rozpowszechniania programu i nie jest w tym zakresie niezbędne przedstawienie oświadczeń bądź zgód nadawcy programu. Ze względu na posiadanie przez Biuro KRRiT wcześniejszych umów na rozpowszechnianie programów [...] oraz [...] oświadczenie operatora złożone w trakcie składania wniosku potraktowane zostało za wystarczające. W części dotyczącej programów [...] oraz [...] w dniu [...] stycznia 2007 roku Przewodnicząca KRRiT wydała decyzję pozostawiającą bez rozpoznania złożone przez operatora T. K. zgłoszenie nr [...] z dnia [...] listopada 2006 roku. Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie, w którym skarżący zarzucił decyzji: 1. obrazę art. 64 § 2 kpa i art. 104 kpa w związku z art. 41 i art. 44 ust. 3 a pkt 2 ustawy, 2. obrazę art. 41 i 44 ust. 3a pkt 2 ustawy w zw. z § 4 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, polegającą na tym, że wnioskodawca ma obowiązek dołączyć do zgłoszenia wpisu do rejestru programów rozprowadzanych w sieci kablowej oświadczenia nadawców tych programów, mimo, że prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że do zgłoszenia wystarczy załączenie oświadczenia operatora wskazujące, że rozprowadzanie programu nie będzie naruszało prawo nabywcy programu. W uzasadnieniu odwołania podniesione zostało również, że z literalnego brzmienia powołanych przepisów wynika, że umowy i zgody pochodzą od nadawcy programu, natomiast oświadczenie pochodzi od operatora. Inna interpretacja prowadziłaby do zatarcia różnicy pomiędzy zgodą nadawcy a jego oświadczeniem. Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez T. K. Przewodnicząca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2007 roku utrzymała w mocy swoją poprzednią decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 roku w sprawie pozostawienia bez rozpoznania zgłoszenia nr [...] z dnia [...] listopada 2006 roku w części dotyczącej programów [...],[...] złożonego przez operatora T. K. [...] z siedzibą w C. W uzasadnieniu tej decyzji Przewodnicząca powołała się na art. 97 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z którego wynika, iż organizacji radiowej lub telewizyjnej przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania i korzystania ze swoich nadań programów w zakresie wskazanym w tym przepisie. Wskazane przez cytowaną ustawę prawo pokrewne do nadań programów jest prawem podmiotowym bezwzględnym, skutecznym erga omnes. Dlatego też żeby nie doszło do naruszenia powyższych praw muszą być przedstawione odpowiednie dokumenty, że operator ma prawo do korzystania z nadań programów w sieci kablowej. Na decyzję z dnia [...] marca 2007 roku T. K.i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę art. 41 i 44 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o Radiofonii i Telewizji w zw. z § 4 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 17 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowego sposobu i trybu prowadzenia rejestru programów w sieciach kablowych oraz wzoru rejestru i wzoru zgłoszenia o wpis do rejestru poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na tym, że wnioskodawca ma obowiązek dołączyć do zgłoszenia wpisu do rejestru programów rozprowadzanych w sieci telewizji kablowej oświadczenia nabywców tych programów, mimo, że prawidłowa wykładania tych przepisów prowadzi do wniosku, że do zgłoszenia wystarczy załączenie oświadczenia operatora wskazujące, że rozprowadzanie programu nie będzie naruszało praw nadawcy programu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przede wszystkim Sąd zwrócił uwagę na to, że uzasadnienie skargi dotyczy innego pozostawionego bez rozpoznania zgłoszenia skarżącego, niż to, które podlega rozpoznaniu w sprawie niniejszej. Z tego też względu Sąd przyjął, że skarżący ograniczył się do przedstawienia samych zarzutów odnoszących się do zaskarżonej decyzji. Analizując te zarzuty Sąd uznał je za bezzasadne. W myśl art. 41 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 roku o radiofonii i telewizji ( Dz. U z 2004 r., nr 253, poz. 2531 z późn. zmianami) program rozprowadzany w sieci kablowej wymaga zgłoszenia do rejestru, prowadzonego przez Przewodniczącą Krajowej Rady. Owo zgłoszenie, które inicjuje postępowanie rejestrowe dokonywane jest przez operatora który do złożonego wniosku powinien dołączyć m.in. dokumenty wskazujące, że rozprowadzanie programu nie będzie naruszało praw nabywcy programu (art. 44 ust. 3a pkt 2 cyt. wyżej ustawy). O jakie dokumenty chodzi, precyzuje to rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 17 sierpnia 2004 roku (Dz. U z 2004 r. Nr 194, p. 2002) w sprawie szczegółowego sposobu i trybu prowadzenia rejestru programów w sieciach kablowych oraz wzoru rejestru i wzoru zgłoszenia o wypis do rejestru, stanowiąc w § 4 ust. 3 pkt 2, iż są to w szczególności umowy, zgody lub oświadczenia wskazujące, że rozprowadzanie programu nie będzie naruszało praw nadawcy programu. Celem tej regulacji jest zabezpieczenie i ochrona praw nadawcy programu, wynikających z art. 97 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, Dlatego też wykładnię omawianych przepisów należy przeprowadzić zgodnie ze wskazanym wyżej celem przepisów. Z tego względu przyjmując zgłoszenie organ nie może poprzestać na oświadczeniu samego operatora, jeśli w sprawie brak jest danych odnośnie zachowania praw nadawców tych programów. Tak też było w niniejszej sprawie dlatego też działanie organu, polegające na wezwaniu operatora do usunięcia braków zgłoszenia a następnie pozostawienie tego zgłoszenia bez rozpoznania wobec bezskutecznego upływu terminu odpowiada prawu. Pozostaje natomiast do rozważenia czy rozstrzygnięcie, wydane przez organ powinno zapaść w formie decyzji. W tym względzie w nauce stanowisko nie jest jednoznaczne. Reprezentowany jest pogląd, wedle którego pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w formie decyzji (Borkowski, Komentarz, s. 152; Iserzon, Komentarz s. 146). Wedle drugiego poglądu pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest odmową wszczęcia postępowania ani także umorzeniem postępowania, tylko właśnie pozostawienie podania bez (dalszego) rozpatrzenia wobec braku pewnych składników podania wymaganych przez prawo, a określonych także w wezwaniu skierowanym do wnoszącego z odpowiednim pouczeniem (Janowicz Komentarz s. 175, W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego s. 89 ). Takie też stanowisko przyjął NSA w wielu swoich wyrokach, a ostatnio również Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 8 czerwca 2000 roku, III ZP 11/00, OSNP 2000/19/702, zgodnie z którą "Pozostawienie bez rozpoznania na podstawie art. 64 kpa podania o wszczęciu postępowania nie wymaga wydania decyzji administracyjnej". Według oceny Sądu należy opowiedzieć się za tym drugim poglądem, albowiem tylko żądanie strony, które nie jest dotknięte brakami formalnymi jest zdolne do wywołania skutku prawnego wszczęcia postępowania w sprawie. Tak więc rozstrzygnięcie organu w niniejszej sprawie powinno zapaść nie w formie decyzji, ale w formie zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania. Oczywiście strona w tej sytuacji może podjąć obronę przed bezczynnością, składając zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1) a następnie w razie nieuwzględnienia zażalenia, skargę do NSA. Stwierdzając to uchybienie Sąd uznał, że ma ono charakter ściśle procesowy i że nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Z powyższego względu oraz z uwagi na to, że zarzuty skargi okazały się bezzasadne Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.