VI SA/Wa 894/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ) postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. działając na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1257 ze zm. ), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2Q15r., poz. 1659) po zapoznaniu się z odwołaniem Pana B. K. (strona, skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2017r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, stwierdziło, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia. Do wydania przedmiotowego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawny: Decyzją z dnia [...] maja 2017r. Prezydent Miasta [...] (organ I instancji) - wymierzył Panu B. K. karę pieniężną w wysokości [...] zł. za zajęcie pasa drogowego ulicy [...] (droga ktg. wojewódzkiej) w P. poprzez utwardzenie terenu - wykonanie podjazdu o powierzchni 12.48 m² w okresie od 27.03.2017r. do 25.05.2017r., tj. przez okres 60 dni. bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji wskazał na ustalony w sprawie materiał dowodowy i stan faktyczny stanowiący podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia. Jednocześnie w pouczeniu decyzji organ poinformował stronę, że od przedmiotowej decyzji przysługuje odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. za pośrednictwem wydającego decyzję organu I instancji w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Powyższa decyzja została uznana za skutecznie doręczoną stronie w dniu 15 czerwca 2017r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego w trybie art. 44 k.p.a. (domniemanie doręczenia). Ostatnim zatem dniem do skutecznego wniesienia odwołania od decyzji był dzień 29 czerwca 2017r,, czyli ostatni dzień 14-dniowego terminu. Z akt sprawy wynika, że odwołanie Pana B. K. - reprezentowanego przez pełnomocnika: adwokata M. P. - opatrzone datą ] grudnia 2017r. zostało nadane listem poleconym w dniu 1 grudnia 2017r. i w dniu 5 grudnia 2017r. wpłynęło do Urzędu Miasta [...]. Powyższe oznacza, że odwołanie zostało złożone ponad 5 miesięcy po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wymogi wskazane w art. 44 k.p.a. - jak wynika z adnotacji zamieszczonej na przesyłce pocztowej zawierającej przedmiotową decyzję organu 1 instancji z dnia [...] maja 2017r.. pierwsza próba doręczenia odwołującemu tej przesyłki miała miejsce w dniu 1 czerwca 2017r. Wobec braku możliwości doręczenia przesyłki do rąk adresata przesyłka została awizowana na poczcie tego samego dnia, tj. 1 czerwca 201 7r. na okres 14 dni. Drugie awizo miało miejsce 09.06.2017r. Wobec nie podjęcia przedmiotowej przesyłki w7 wyznaczonym terminie operator pocztowy w dniu 19.06.2017r. dokonał jej zwrotu do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Z powyższego wynika więc, że doręczenie stronie decyzji należy uznać za skuteczne z dniem 15 czerwca 2017r. (art. 44 § 4 k.p.a.).  Organ wyjaśnił, iż w pouczeniu przedmiotowej decyzji strona została prawidłowo pouczona o możliwości i sposobie wniesienia odwołania oraz o 14-dniowym terminie do jego wniesienia. Ostatnim dniem do skutecznego wniesienia odwołania od decyzji był dzień 29 czerwca 2017r., czyli ostatni dzień 14-dniowego terminu. Z akt sprawy wynika tymczasem, że odwołanie Pana B. K. reprezentowanego przez pełnomocnika: adwokata M. P., zostało nadane na poczcie listem poleconym w dniu 1 grudnia 2017r. Powyższe okoliczności wskazują, że ustawowy 14-dniowy termin z art. 129 § 2 k.p.a. niewątpliwie nie został w tym przypadku przez stronę zachowany - odwołanie zostało bowiem złożone ponad 5 miesięcy po upływie 14-dniowego terminu. Organ powołując się na orzecznictwo wyjaśnił, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości jak tylko wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybieniu terminu zgodnie z regulacją art. 134 k.p.a. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania, nie może przystąpić zatem do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. Organ wskazał ponadto, że zostało wydane postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia, któremu zarzucił przedwczesne oparcie rozstrzygnięcia na nieuzasadnionej, zdaniem skarżącego, odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Zdaniem skarżącego, w zaistniałej sytuacji, wydanie tego postanowienia było przedwczesne, gdyż nastąpiło przed upływem terminu do wniesienia skargi na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2017r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl § 2 kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwana dalej - p.p.s.a. Skarga okazała się zasadna Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., mocą którego organ stwierdził, że odwołanie wniesione przez skarżącego na decyzję Prezydenta miasta [...] z dnia [...] maja 2017 r., która to decyzja organ nałożył na skarżącego karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego, wniesione zostało z uchybieniem terminu. Zgodnie z treścią art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Podkreślić należy, że przesłankę wydania w trybie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania stanowi ustalenie nie tylko faktu złożenia odwołania po upływie okresu czternastu dni od daty doręczenia stronie decyzji organu administracji, ale również ustalenie braku prośby o przywrócenie uchybionego terminu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że w piśmie z dnia 1 grudnia 2017r. (data wpływu do organu – 5 grudnia 2017 r.) skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta miasta [...] z dnia [...] maja 2017 r., która to decyzja organ nałożył na skarżącego karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego . W wyniku rozpoznania tegoż wniosku postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Postanowienie w przedmiocie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia organu I inst. jest ostateczne co oznacza, że kończy postępowanie w administracyjnym toku instancji. Wskazać w tym miejscu należy, że postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia wyłącza potrzebę wydania odrębnego rozstrzygnięcia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia tegoż środka zaskarżenia, skoro już samo rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego z przyczyn podanych w jego uzasadnieniu wskazuje, że strona wniosła środek z uchybieniem terminu. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym rozpoznanie przez organ wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia czyni zbędnym wydanie postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia (por. wyroki Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt I OSK 478/10, z dnia 7 czerwca 2016 r. II OSK 2421/14, z dnia 24 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1490/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Lu 1065/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 506/11). Sąd stoi na stanowisku, że wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu, o którym mowa w art. 134 k.p.a., odnosi się do sytuacji, gdy strona składa środek zaskarżenia po terminie, ale nie domaga się przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Wówczas badanie terminowości środka zaskarżenia następuje przy zastosowaniu trybu określonego w art. 134 k.p.a. Jeżeli natomiast strona wnosi środek zaskarżenia po terminie i składa prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (zażalenia), to badanie okoliczności związanych z terminowością środka zaskarżenia, a także związanych z uchybieniem terminu i zasadnością jego przywrócenia następuje wyłącznie w ramach trybu określonego w art. 58 i 59 § 2 k.p.a. Wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia czyni wówczas zbędnym celowość i konieczność wydania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. Odmowa przywrócenia terminu załatwia nie tylko sprawę wniosku o przywrócenie terminu, ale jednocześnie potwierdza, że wniesienie środka zaskarżenia nastąpiło z uchybieniem terminu, czyli rozstrzyga również o tym, co jest przedmiotem postanowienia z art. 134 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.