VI SA/Wa 895/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Andrzej Wieczorek Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 listopada 2005r. sprawy ze skargi T. z siedzibą w B., Węgry na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2005r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004r. nakładającą na T. z siedzibą w B., Węgry, karę pieniężną w wysokości 3000zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie w dniu [...] września 2004r. transportu drogowego przez prowadzącego pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej [...] bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Kontrolowany kierowca okazał do kontroli dobową kartę opłaty, która była wpisana od dnia [...] września 2004r. do dnia [...] września 2004r. Karta ta nie zawierała numeru rejestracyjnego pojazdu. Powyższe – w ocenie organu – oznacza, że okazana karta opłaty nie była ważna w chwili kontroli, a więc nie stanowiła dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 42 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.4.1 załącznika do ww. ustawy, a także § 4 ust. 1, § 5 ust. 2, § 5 ust. 3, § 5 ust. 4 oraz § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. W skardze na powyższą decyzję skarżący T. z siedzibą w B. wnosił o uchylenie powyższej decyzji i orzeczenie o zwrocie kary pieniężnej w wysokości 3000 zł, zarzucając zaskarżonej decyzji błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 2, art. 92 ust. 4 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz prawa formalnego, tj. art. 107 k.p.a., a także dokonanie bezpodstawnych i sprzecznych ustaleń w uzasadnieniu decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż nałożona na skarżącego kara grzywny jest nieuzasadniona, albowiem przywołana przez kontrolującego podstawa prawna, tj. art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.4.1. załącznika do tejże ustawy uprawnia jedynie do nałożenia kary w przypadku, gdy kontrolowany nie posiada dowodu uiszczenia opłaty. W przedmiotowej sprawie kontrolowany posiadał dowód opłaty i brak było podstaw do nałożenia kary pieniężnej na podstawie przywołanej podstawy prawnej. Dlatego też przedmiotowa decyzja jest wadliwa, albowiem nieprawidłowo wskazuje podstawę prawną, a zatem w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podlega stwierdzeniu nieważności. Nadto skarżący podniósł, iż brak wypełnienia rubryki dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu jest następstwem nieuwagi kierowcy, zaś krótki okres ważności karty uniemożliwiał jakiekolwiek niezgodne z prawem ponowne wykorzystanie karty. Skarżący wskazał również, co powinna zawierać decyzja zgodnie z treścią przepisu art. 107 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczasową argumentację. Podkreślił, iż uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych jest tak ściśle sformalizowane ze względu na potrzebę zapewnienia rzeczywistego przestrzegania przez przedsiębiorców tego obowiązku, jak i stworzenia warunków do jego kontroli. W ocenie organu nie można uznać, że karta była nieprawidłowo wypełniona, skoro w istotnej części w ogóle jej nie wypełniono. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego, a w szczególności nie przyznaje odpowiednich świadczeń, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Analizując zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że nie można dopatrzyć się w niej naruszenia prawa materialnego oraz procesowego. Zarzuty skargi w zakresie uchybienia przepisom postępowania, tj. art.107 k.p.a. zostały sformułowane w sposób lapidarny, ograniczający się do przedstawienia modelu prawidłowej decyzji bez odniesienia się do przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi wynikające z art. 107 k.p.a., tj. przedstawia stan faktyczny sprawy, przepisy prawa mające zastosowanie, jak również przesłanki zastosowania określonej kwalifikacji prawnej. Stan faktyczny w sprawie niniejszej jest niesporny. Kontrolowany kierowca przedstawił do kontroli dobową kartę opłaty, która nie zawierała wpisu w rubryce numer rejestracyjny. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Minister Infrastruktury działając na podstawie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym w Rozporządzeniu z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych w § 5 ust. 6 określił, w jakich sytuacjach karta drogowa nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Jedną z nich jest wypełnienie karty w inny sposób niż określony w ust. 1 i ust. 3-5. Ust. 3 § 5 stanowi, iż kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu m.in. numeru rejestracyjnego pojazdu. Skoro przedstawiona w dniu [...] września 2004r. do kontroli karta opłaty nie zawierała wpisu w rubryce numer rejestracyjny uznać należy, zdaniem Sądu, iż organ prawidłowo ocenił, że taki brak tego dokumentu powoduje niemożliwość uznania go za potwierdzający wniesienie opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zasadnie zatem organ przyjął, że przejazd odbywał się bez uiszczenia opłaty, do ponoszenia której przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy są obowiązani na mocy art. 42 ust. 1 ww. ustawy. Konsekwencją naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym jest nałożenia karty pieniężnej (nie grzywny jak wskazuje w skardze skarżący), której wysokość zgodnie z lp. 1.4.1 załącznika do tejże ustawy wynosi 3000 zł. Mając powyższe względy na uwadze, w ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalając stan faktyczny dokonał właściwej jego subsumcji, a następnie wymierzył przewidzianą przepisami prawa karę pieniężną. Zdaniem Sądu brak wpisu w rubryce numer rejestracyjny nie pozwala na uznanie, iż karta opłaty została wypełniona nieprawidłowo. Ustawodawca nie daje definicji nieprawidłowego wypełnienia karty ani nie wskazuje jakie sytuacje są nieprawidłowym wypełnieniem karty, a jakie są jej niewypełnieniem, tj. nieuiszczeniem opłaty. W ocenie Sądu każde uchybienie należy oceniać indywidualnie, kierując się wskazówką, że celem przepisów jest pobranie opłaty drogowej za każdy przejazd. Jeżeli wiec karta jest wypełniona nieprawidłowo, ale "skasowana" dla uiszczenia opłaty za konkretny przejazd, tzn. wypełniona w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie (dla innego pojazdu, w innym dniu itd.) uchybienie należy traktować łagodniej i karać wg uregulowań p. 1.4.4 załącznika do ustawy. Gdy zaś karta jest wypełniona wadliwie w sposób, który umożliwia jej ponowne użycie lub nie pozwala na ustalenie, za który przejazd opłatę uiszczono, a wiec ma na celu uniknięcie opłaty (np. brak numeru pojazdu, całkowity brak daty), a także, gdy karta została wypełniona po rozpoczęciu przejazdu, należy uznać, że opłata nie została uiszczona i karać za jej brak. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie. Monika Włodarczyk Wrzucono do OSO dnia 2010-04-16 11:05:43