VI SA/Wa 897/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z [...] grudnia 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit a) i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110, z późn. zm., dalej: "P.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470, z późn. zm., dalej: "u.d.p.".), § 3 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z. dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z [...] lutego 2020 r. o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej. Powyższą decyzją nr [...], wydaną na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1 P.r.d., organ I instancji nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł. GITD wskazał w zaskarżonej decyzji, że [...] października 2019 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował T. B., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem dwóch kamieni (ładunek podzielny) w imieniu Strony. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z [...] października 2019 r. Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, wyjaśnił, że norma dotycząca nacisków osi potrójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. Organ wskazał, że pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C III o nr fabrycznych [...] i [...], które legitymowały się certyfikatem zgodności z wymaganiami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/31/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku wag nieautomatycznych wdrożonej do prawodawstwa polskiego rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 802), została ustalona zgodnie z zapisami pkt. 8.3 normy PN-EN 45501:2015 Zagadnienia metrologiczne wag nieautomatycznych. Data wystawienia deklaracji to 11 stycznia 2018 r. Termin zgłoszenia przyrządu pomiarowego po raz pierwszy do legalizacji ponownej po dokonaniu oceny zgodności, wynosi 3 lata, stosownie do lp. 10 załącznika nr 5, tabela nr 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2017 poz. 969). Stosownie do treści § 26 ust. 2 ww. rozporządzenia, okres ważności legalizacji wyrażony w latach - liczy się od dnia pierwszego stycznia roku następującego po roku, w którym legalizacja została dokonana. Organ dodał, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z [...] czerwca 2019 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: - rzeczywista masa całkowita 43,3 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 3,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 8,25%), - nacisk na potrójnej osi nienapędowej 24,7 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę), przekroczenie o 0,7 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,91%), - nacisk na pojedynczej osi napędowej 11,8 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) przekroczenie o 0,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,60%), - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII w wysokości 500 złotych. Odnosząc się do wskazanej przez Stronę okoliczności podjęcia ładunku o wadze o około 600 kg mniejszej niż dopuszczalnej masy ładunku jaką mógł przewoźnik podjąć i wprowadzeniu jej w błąd przez zlecającego co do wagi tego ładunku, organ zauważył, że jakkolwiek z wyliczeń matematycznych masy dwóch kamieni (11330 kg + 12036 kg = 23366 kg) i masy własnej pojazdu członowego (7839 kg + 6950 kg = 14789 kg) wynika, że oscylowała ona w wielkości (23366 kg + 14789 kg) 38155 kg, to należy pamiętać, że podczas kontroli pomiar uwzględnia wszystko co znajduje się na ważonym pojeździe. Istotnym elementem jest ustalenia jakie czynności weryfikacji rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego podjęła Strona po załadunku, a jak wynika z treści zeznań kontrolowanego kierowcy, pojazd przed i po załadunku nie był ważony. Pojazd członowy nie był wyposażony w żadne urządzenia pozwalające na weryfikację nacisków osi, rzeczywistej masy całkowitej, a zatem Strona nie podjęła żadnych czynności, aby dokonać weryfikacji, czy pojazd nie przekracza dopuszczalnych norm. Strona jedynie kierowała się danymi przedstawionymi przez zleceniodawcę, masą własną pojazdu członowego wynikającą z dowodów rejestracyjnych, co jak wykazała kontrola drogowa okazało się zawodne. GITD, nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 P.r.d. Organ stwierdził, że złożone dokumenty, jak i wyjaśnienia zawarte w odwołaniu nie świadczą, że Strona jako podmiot wykonujący przejazd, dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Strona uzyskując informację o rozbieżnej wartości masy jednego z ładunków tj. dotyczącego kamienia Blok Blanc Pearle, ze względu na rozbieżności między danymi z upoważnienia jednorazowego z [...] października 2019 r. (11025 kg), a dyspozycją załadunkowo - wyładunkową dla [...] Sp. z o.o. z [...] października 2019 r. (11330 kg), powinna była podjąć samodzielnie czynności celem weryfikacji masy ładunku. Organ dodał, że zadeklarowana masa drugiego z kamieni tj. Marikana Dark wynosiła 12036 kg, zarówno w zadeklarowanym w zleceniu dla [...] z [...] października 2019 r., jak i w upoważnieniu jednorazowym z [...] października 2019 r. Jak wykazała kontrola drogowa same matematyczne wyliczenia masy zadeklarowanej dwóch kamieni (12036 kg - ze zlecenia dla [...], 11300 kg z dyspozycji załadunkowo - wyładunkowej dla [...] Sp. z o.o.) i mas własnych ciągnika z naczepą celem ustalenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego z ładunkiem, okazały się zawodne. Zdaniem GITD, należy pamiętać, że rzeczywista masa całkowita oznacza masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się na nim wszystkich rzeczy i osób. Strona poprzestała jedynie na przeliczeniach matematycznych, wskazując że została wprowadzona w błąd. Tymczasem Strona nie podjęła samodzielnie żadnych czynności celem weryfikacji rzeczywistej masy całkowitej, czy poszczególnych nacisków osi. Jak wynika z treści zeznań kontrolowanego kierowcy, pojazd członowy po załadunku nie był ważony zarówno pod kątem dopuszczalnej masy całkowitej, nacisków osi pojazdu. Pojazd członowy nie był wyposażony w urządzenie pozwalające na pomiar nacisków osi, rzeczywistej masy całkowitej. Organ stwierdził, że podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął do przewozu powinien był przedsięwziąć samodzielnie kroki, celem weryfikacji parametrów pojazdu, a nie poprzestawać jedynie na danych z dokumentów tj. dyspozycji załadunkowo - wyładunkowej dla [...] Sp. z o.o., zlecenia dla [...]. Taka bierna postawa prowadzi do wniosku, że Strona nie zadbała o zabezpieczenie własnego interesu prawnego przed ewentualną odpowiedzialnością administracyjną. Brak realnych czynności po stronie podmiotu wykonującego przejazd świadczy o wpływie, a nawet godzeniu się na powstanie naruszeń ujawnionych podczas kontroli. GITD wyjaśnił również, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest podstaw do prowadzenia dodatkowego postępowania w postaci przesłuchania w charakterze świadków pracowników przewoźnika, na okoliczność spełniania przez Stronę przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania. W skardze z 10 lutego 2021 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył decyzję GITD z [...] grudnia 2020 r. wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania od organu na Jego rzecz według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: 1) art. 7, art. 7a, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez poczynienie błędnych, albowiem wyraźnie sprzecznych z treścią protokołu kontroli nr [...] z [...] października 2019 r., ustaleń okoliczności faktycznych w sprawie, bowiem GITD ustalił, że pojazd Strony "został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SA W10C III o nr fabrycznych [...] i [...]", podczas gdy we wzmiankowanym protokole kontroli Inspektor stwierdził, iż pomiar nacisków osi został wykonany przy użyciu przenośnych wag do pomiarów statycznych lecz o innych nr fabrycznych [...],[...] (sic!), co implikuje twierdzenie, iż nie sposób ustalić na podstawie jakich urządzeń pomiarowych pomiar w trakcie czynności kontrolnych został wykonany, co z kolei ma zasadniczy i bezpośredni wpływ na wydaną w niniejszej sprawie decyzję, a nadto może skutkować uznaniem iż do wydania zaskarżonych decyzji doszło z rażącym naruszeniem prawa tak przez organ I jak i II stopnia, 2) art. 35 § 3 K.p.a., poprzez załatwienie sprawy w terminie dłuższym aniżeli było to niezbędne do jej załatwienia, 3) art. 36 K.p.a., poprzez brak poinformowania Strony przez organ wydający zaskarżoną decyzję o niezałatwieniu sprawy w terminie wynikającym z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, niepoinformowania Strony o przyczynach zwłoki oraz bez wskazania nowego terminu załatwienia sprawy, jak również bez pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia, 4) art. 6, art. 7, art. 7a art. 8, art. 9 oraz 12 K.p.a., wskutek prowadzenia postępowania w sposób podważający podstawowe i elementarne zasady postępowania administracyjnego, w tym: legalności działania organu, zaufania obywateli do organów państwa, bezstronności, równego traktowania, działania mającego na względzie słuszny interes obywateli, a przede wszystkim sprawności i szybkości postępowania, które objawiło się nie tylko w ignorowaniu okoliczności posłużenia się w trakcie kontroli urządzeń o innych numerach fabrycznych, ale również stosowaniu przez organ kontrolujący pojazd protokołu kontroli odmiennego od obowiązującego w dniu przeprowadzenia tejże kontroli (tj. [...] października 2019 r.), a określonego w załączniku nr 10 Zarządzenia Nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w brzmieniu obowiązującym od 19 lipca 2019 r. do 16 sierpnia 2020 r., 5) § 30 ust. 6 Zarządzenia Nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w brzmieniu obowiązującym od 19 lipca 2019 r. do 16 sierpnia 2020 r., albowiem protokół kontroli nie odpowiada przyjętemu w ww. Zarządzeniu wzorcowi. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny w postaci dwóch kamieni. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonego naruszenia, pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. W wyniku ważenia pojazdu dokonanego w trakcie kontroli, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 0,3 t, czyli o 2,60% dopuszczalnej normy, przy nacisku tej osi 11,8 t, przekroczenie nacisku potrójnej osi nie napędowej o 0,7 t, czyli o 2,91% dopuszczalnej normy, przy nacisku tej osi 24,7 t oraz dopuszczalnej masy całkowitej o 3,3 t, czyli o 8,25%, przy rzeczywistej masie całkowitej 43,3 t. Należy wyjaśnić, że przy tego rodzaju naruszeniu, gdy przejazd pojazdem nienormatywnym związany jest z przewozem ładunku podzielnego, naruszony został art. 64 ust. 2 P.r.d., zgodnie z którym w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonego naruszenia, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Dodać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 35b P.r.d., ładunkiem podzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, mógł być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. W zakresie tej definicji mieszczą się przewożone przedmiotowym pojazdem dwa kamienie. W konsekwencji naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do P.r.d. w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonego naruszenia, wynika, że ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Wyjaśnienia wymaga, że w niniejszej sprawie nie mogły mieć zastosowania zezwolenia kategorii I i kategorii II, ponieważ zezwolenie kategorii I nie ma zastosowania do dróg krajowych, natomiast zezwolenie kategorii II, jak stanowi art. 64b ust. 1 tej ustawy, jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej. Organ I instancji, nałożył na Skarżącego, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a w związku z art. 140ab ust. 2 P.r.d., karę pieniężną, jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII. Zgodnie z lp. 7 załącznika nr 1 do P.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonego naruszenia, zezwolenie kategorii VII dotyczy pojazdów nienormatywnych o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI oraz o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W niniejszej sprawie zostały stwierdzone naruszenie dotyczące nacisku pojedynczej osi napędowej przekraczające tą wartość o 0,3 t, przy stwierdzonym nacisku 11,8 t. Przekroczenie zatem tego parametru przesądziło o kategorii zezwolenia, a w konsekwencji o karze pieniężnej unormowanej w art. 140ab ust. 1 pkt 3 P.r.d., zastosowanej w niniejszej sprawie. Ponieważ wszystkie naruszone w niniejszej sprawie parametry nie przekroczyły o więcej niż 10% dopuszczalnych wartości, wysokość kary pieniężnej została nałożona na podstawie lit. a tego przepisu. Jak wynika z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a P.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonego naruszenia, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości, za brak zezwolenia kategorii VII, 500 zł, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%. Dodać w tym miejscu należy, że Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że w przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz z przekroczeniami w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wykonywanego przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, wszczyna się dwa, niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Ponieważ jednak w niniejszej sprawie zostały stwierdzone przekroczenia dopuszczalnych norm w zakresie nacisku pojedynczej osi napędowej oraz potrójnej osi napędowej, organy I instancji prawidłowo wszczął w niniejszej sprawie postępowanie w oparciu o przepisy P.r.d., a nie przepisy ustawy o transporcie drogowym, ponieważ przepisy ustawy o transporcie drogowym nie przewidują kary pieniężnej za przekroczenie tych parametrów wagowych pojazdu. Należy zauważyć, że Skarżący w świetle brzmienia art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 P.r.d., był obowiązany przestrzegać norm, z których wynika, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz, że ładunek umieszcza się na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Powyższa norma prawna przekłada się na obowiązki podmiotu wykonującego przejazd, w ten sposób, że podmiot ten przed wyjazdem na drogę publiczną powinien znać rzeczywiste parametry pojazdu, aby mieć gwarancję, iż nie zostały one przekroczone względem wymogów prawnych. Jest to istotne również ze względu na możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym na podstawie art. 140aa ust. 4 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Należy podkreślić, że nie ulega wątpliwości, że nie mieści się w granicach dochowania należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, przez podmiot zawodowo zajmujący się przewozem towarów, dokonanie przewozu towarów bez znajomości rzeczywistych parametrów wagowych pojazdu wraz z ładunkiem. W niniejszej sprawie, niezależnie od podnoszonych przez Stronę w postępowaniu administracyjnym kwestii rozbieżności dotyczących masy przewożonego ładunku, kierowca pojazdu nie znał rzeczywistych parametrów pojazdu w zakresie nacisku pojedynczej osi napędowej oraz potrójnej osi nienapędowej. Jak bowiem wynika z zeznań kierowcy pojazd członowy po załadunku nie był ważony zarówno pod kątem dopuszczalnej masy całkowitej oraz nacisków osi pojazdu. W sprawie zatem, z powyższych względów nie miał zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 P.r.d. Już sam brak wiedzy na temat parametrów wagowych pojazdu jest okolicznością przesądzającą o braku dołożenia należytej staranności przez podmiot zawodowo zajmujący się przewozem towarów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz o niemożności zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 P.r.d. Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, art. 7a, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez poczynienie błędnych ustaleń w związku z powołaniem w zaskarżonej decyzji błędnych nr fabrycznych wag [...] i [...]. Skarżący słusznie wskazał, że inne nr fabryczne wag zostały wskazane w protokole kontroli z [...] października 2019 r.: [...] i [...]. Należy jednak wskazać, że wszystkie ustalenia zawarte w protokole nie budzą wątpliwości i dotyczą one ustaleń poczynionych w trakcie kontroli z [...] października 2019 r., pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] nr rej. [...], którym wykonywany był przejazd drogowy z ładunkiem dwóch kamieni w imieniu Skarżącego. Powołanie zatem w zaskarżonej decyzji błędnych nr fabrycznych wag użytych do ważenia spornego pojazdu członowego, nie miało wpływu na prawidłowość ustaleń faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia zawartego w decyzji I instancji, utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, w oparciu o które zapadły decyzje obu instancji. Sąd uznał również za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 35 § 3 K.p.a., poprzez załatwienie sprawy w terminie dłuższym aniżeli było to niezbędne do jej załatwienia oraz art. 36 K.p.a., poprzez brak poinformowania Strony przez organ wydający zaskarżoną decyzję o niezałatwieniu sprawy w terminie wynikającym z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, niepoinformowania Strony o przyczynach zwłoki oraz bez wskazania nowego terminu załatwienia sprawy, jak również bez pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia. Wyjaśnienia wymaga, że stronom postępowania administracyjnego przysługują odpowiednie środki prawne w przypadku bezczynności organu lub w przypadku prowadzenia przez organ postępowania administracyjnego w sposób przewlekły. Dopuszczenie się jednak bezczynności lub prowadzenia przez organ postępowania administracyjnego w sposób przewlekły nie może stanowić skutecznego zarzutu skargi na decyzję rozstrzygającą sprawę co do meritum, jeżeli uchybienia te nie miały istotnego wpływu na rozstrzygniecie sprawy. W świetle bowiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), podstawą uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji może stanowić naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia art. 35 § 3 i art. 36 K.p.a. Sąd uznał także za niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ § 30 ust. 6 Zarządzenia Nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, ze względu na to, że protokół kontroli nie odpowiada przyjętemu w tym zarządzeniu wzorowi. Wyjaśnienia wymaga, że z punktu widzenia prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ w trakcie kontroli spornego pojazdu członowego oraz prawidłowości procedury kontrolnej, nie jest istotny sam wzór protokołu kontroli. Skarżący powinien w związku z tym wykazać nieprawidłowość ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie oraz mającą wpływ na wynik sprawy nieprawidłowość procedury kontrolnej, które to nieprawidłowości mogły mieć związek z zastosowaniem nieprawidłowego wzoru protokołu. Skarżący jednak takich nieprawidłowości w niniejszej sprawie nie wykazał. Sąd również nie stwierdził takich nieprawidłowości. W świetle powyższych wyjaśnień za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez GITD art. 6, art. 7, art. 7a art. 8, art. 9 oraz 12 K.p.a., wskutek prowadzenia postępowania w sposób podważający podstawowe i elementarne zasady postępowania administracyjnego, w tym: legalności działania organu, zaufania obywateli do organów państwa, bezstronności, równego traktowania, działania mającego na względzie słuszny interes obywateli, a przede wszystkim sprawności i szybkości postępowania, które objawiło się nie tylko w ignorowaniu okoliczności posłużenia się w trakcie kontroli urządzeń o innych numerach fabrycznych, ale również stosowaniu przez organ kontrolujący pojazd protokołu kontroli odmiennego od obowiązującego w dniu przeprowadzenia tejże kontroli. Sąd stwierdza, że organy obu instancji, działając na podstawie przepisów prawa zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Organy nie uchybiły przy tym zasadzie pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz zasadzie informowania. W sprawie nie wystąpiły również wątpliwości co do treści normy prawnej. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę. Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI.