VI SA/Wa 899/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2008 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. F. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Wnioskiem z dnia 11 maja 2007 r. M. F. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] o wydanie pozwolenia na 2 egzemplarze broni palnej myśliwskiej, znajdującej się w depozycie tego organu od czasu cofnięcia mu pozwolenia na tę broń decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], co było związane, m.in. z jego karalnością za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. We wniosku wskazał, że skazanie za to przestępstwo zostało zatarte mocą postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. sygn. akt [...], którego kopię załączył, w związku z czym – jego zdaniem - ustały przesłanki sprzeciwiające się posiadaniu przez niego przedmiotowego pozwolenia. Ponieważ od 1980 r. jest myśliwym, a nadto do jego obowiązków służbowych jako [...] należy zajmowanie się sprawami łowieckimi, uważa swój wniosek za uzasadniony. W toku postępowania administracyjnego w sprawie wydania wnioskowanego pozwolenia organ I ustalił, iż przeciwko M. F. od 2003 r. toczy się postępowanie karne sygn. akt [...], aktualnie: [...] o przestępstwa: z art. 296 § 1 k.k. i art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. oraz z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., tj. o przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu oraz przeciwko wiarygodności dokumentów co wynika z aktu oskarżenia. Ponadto ustalił, że w miejscu zamieszkania strona cieszy się pozytywną opinią. Organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. odmówił wydania wnioskowanego pozwolenia na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wskazał, iż nie mógł inaczej rozstrzygnąć sprawy, gdyż strona jest podejrzana o popełnienie, m.in. przestępstwa z art. 296 § 1 k.k., a zatem podobnego do przestępstwa przeciwko mieniu (ze względu na cel uzyskania korzyści majątkowej - art. 115 § 3 k.k.), w związku z czym należało zaliczyć ją do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu od decyzji, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. odniosła, że toczące się przeciwko niej postępowanie karne nie obejmuje przestępstw wskazanych w powyższym przepisie prawa materialnego. Zaliczenie jej przez ten organ do wskazanej kategorii osób nie znajduje uzasadnienia. Istnieniu w stosunku do strony obawy możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przeczy uprzednie - sprzed cofnięcia pozwolenia – wieloletnie, zgodne z prawem uprawianie myśliwstwa, orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią, a także pozytywna opinia o nim w miejscu zamieszkania i środowisku łowieckim. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie strony podkreślił, że decydująca w kwestii wydania pozwolenia na broń jest obawa, związana z woli ustawodawcy w szczególności z popełnieniem przez osobę ubiegającą się o takie pozwolenie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, co oznacza, iż przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu okoliczności wykluczających możliwość rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wolą tej osoby. Koniecznym jest uwzględnianie przez organy Policji wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę kandydata do posiadania broni pod względem gwarancji z jego strony, że nie użyje broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Ocenił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na wydanie stronie pozwolenia na broń palną myśliwską. Wprawdzie toczące się przeciwko niemu postępowanie karne o przestępstwa z art. 296 § 1 k.k. oraz z art. 271 § 1 k.k. nie wypełnia w sposób bezpośredni przesłanki przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie są to bowiem czyny przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednakże wspomniane postępowanie nie jest jedynym przypadkiem pozostawania jego osoby w zainteresowaniu organów ścigania. Jak ustalił organ na podstawie Informacji o Osobie z Krajowego Rejestru Karnego, M. F. już kilka razy wchodził w konflikt z prawem. Jakkolwiek karalność za te czyny uległa już zatarciu z mocy prawa, ale stanowi podstawę do oceny sposobu zachowania osoby, jej dotychczasowego życia. Powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące, że zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń popełniła czyny, które same w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzą obawę, iż może ona użyć broni sprzecznie z prawem. Wskazał, że przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważne jest dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Ustalone w toku postępowania fakty naruszania przez stronę w przeszłości porządku prawnego przeczą pozytywnej opinii o nim i powodują uzasadnione obawy, że także w przyszłości może on nie przestrzegać innych przepisów prawa, w tym ustawy o broni i amunicji, zwłaszcza w zakresie właściwego i bezpiecznego posługiwania się bronią. Organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji błędnie uznał, że zarzucony stronie czyn z art. 296 § 1 k.k. jest w świetle przepisu art. 115 § 3 k.k. przestępstwem podobnym do przestępstwa przeciwko mieniu. W akcie oskarżenia bowiem nie wskazano, aby miała ona popełnić to przestępstwo "w celu osiągnięcia korzyści majątkowej", lecz że działaniem swym wyrządziła Nadleśnictwu [...] znaczną "szkodę majątkową", czego jednak nie można utożsamiać. Organ odwoławczy naprawił ten błąd przyjmując, że fakt wielokrotnego naruszenia przez stronę porządku prawnego, a nadto toczące się przeciwko niej kolejne postępowanie karne nakazuje zaliczyć ją do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa co do możliwości użycia broni. To zaś wyklucza wydanie jej wnioskowanego pozwolenia. Wskazał, że innemu rozstrzygnięciu sprzeciwia się interes społeczny (art. 7 k.p.a.), którego racją jest, by tak szczególnym prawem, jakim jest pozwolenie na broń, dysponować mogły jedynie osoby dające bezwzględną gwarancję poszanowania przepisów prawa. Poczynione przez organ odwoławczy ustalenia nie pozwoliły uznać, by strona dawała taką gwarancję. W przeciągu ostatnich 10 lat kilkakrotnie, w tym umyślnie, wchodziła w konflikt z prawem. Odnosząc się do argumentu, iż broń myśliwska byłaby przydatna w wykonywaniu obowiązków zawodowych, organ uznał, że nie ma on wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, skoro ubiega się o broń do celów łowieckich i powołując się na członkostwo w Polskim Związku Łowieckim. Niewątpliwie ma on podkreślić jego interes strony w uzyskaniu pozwolenia na broń myśliwską. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. F. nie zgodził się z argumentacją organów Policji. Wskazywał, że od 1980 r. jest myśliwym i członkiem PZŁ i posiadał broń myśliwską. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. zostało mu cofnięte pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej ze względu na karalność za czyn z art. 178 a § 1 k.k. Zasłużoną karę odbył i po jej zatarciu, nie mając przeszkód prawnych złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] o wydanie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej w ilości 2 szt. Komendant Wojewódzki Policji we [...] wydał jednak postanowienie nr [...] zawieszające postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. Z uwagi na toczące się postępowanie sądowe o czyny z art. 271 § 1 k.k. oraz z art. 296 § 1 k.k., do czasu zakończenia sprawy w sądzie. Na skutek zażalenia Komendant Główny Policji w całości uchylił to postanowienie. Uznał, że ustawa o broni i amunicji w żadnym ze swoich przepisów nie uzależnia rozstrzygnięcia spraw dot. broni od samoistnej przesłanki karalności lub niekaralności osoby ubiegającej się o prawo posiadania broni. Przesłanką jest bowiem przede wszystkim uzasadniona obawa możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zarzucił, że Komendant Wojewódzki Policji wydając decyzję nr [...] odmawiającą wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej nie wziął pod uwagę przesłanek zawartych w postanowieniu Komendanta Głównego Policji, ale starał się za wszelką cenę negatywnie ocenić jego osobę i wykazać, że istnieją uzasadnione obawy użycia przez niego broni niezgodnie z przepisami. Tak samo w zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji nie wzięto pod uwagę tych aspektów, uznając że poprzednie czyny (w ilości dwóch, a nie wielokrotne, jak to jest podkreślane w uzasadnieniu) oraz toczące się postępowanie sądowe za czyn z art. 271 § 1 k.k., a także art. 296 § 1 k.k., stanowią zasadnicze przesłanki do negatywnej oceny jego osoby. Podkreślił, że od 1980 r. jest myśliwym i od tego roku, do czasu cofnięcia pozwolenia na broń nie miał żadnych problemów prawnych związanych z posiadaniem i użytkowaniem broni myśliwskiej. Popełnił dwa razy błędy, za co poniósł zasłużoną karę. Obecnie upłynął już czas i kara ta została w jego aktach zatarta. Sprawa tocząca się wobec niego przed sądem głównie za czyn z art. 271 § 1 k.k. przeciwko wiarygodności dokumentów jest włączona w większą sprawę dot. czynu przeciwko obrotowi gospodarczemu, stąd art. 296 § 1 k.k. i nie jest jedynym oskarżonym w tej sprawie. Jego działania nie przyniosły żadnych strat materialnych zakładowi pracy, w którym jest cały czas zatrudniony. Nie można wysnuwać wniosków stwierdzających, iż wobec jego osoby istnieją poważne obawy użycia broni sprzecznie z prawem. Dokonywanie oceny etyczno-moralnej powinno uwzględniać: - pozytywną opinię w środowisku pracy i zamieszkania; - pozytywną opinię w środowisku myśliwych; - pozytywną opinię z badań lekarskich, psychologicznych i psychiatrycznych; - fakt, że w okresie kiedy posiadał broń, nie było przypadków naruszeń prawa w tym zakresie. Te aspekty świadczą na jego korzyść skarżącego i nie zasłużył na ocenę dokonaną przez Policję. Zarzucił brak głębszej oceny jego osoby. Także fakt, że nadal jest zatrudniony w Nadleśnictwie [...] powinien mieć wpływ na ocenę jego osoby. Na jego korzyść przemawiają także takie dowody jak pozytywne badania lekarskie, psychologiczne i psychiatryczne, pozytywna opinia środowiskowa wykonana przez organ Policji oraz pozytywne opinie dot. jego osoby w miejscu pracy, zamieszkania i w środowisku myśliwskim. Dają one pełną gwarancję, że nie ma obaw, iż użyje broni sprzecznie z obowiązującym prawem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wskazał, że z treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że w ocenie ustawodawcy obawa ta istnieje w przypadku popełnienia albo nawet podejrzenia w postępowaniu karnym popełnienia przez taką osobę przestępstwa. Ustawodawca poprzez zastosowanie zwrotu "w szczególności" jedynie przykładowo określił okoliczności, które mogą wzbudzać obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie przyjął zamkniętego katalogu tych przesłanek. Mogą to zatem być inne okoliczności, w tym także innego rodzaju czyny karalne, wymierzone przeciwko innym dobrom prawnie chronionym. Tym samym ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń prawo do rozszerzenia kręgu przesłanek wzbudzających tę obawę także o skazanie lub choćby postawienie zarzutów o popełnienie innych rodzajów przestępstw, nie zastrzegając jednocześnie, podobnie jak w stosunku do wskazanych przez siebie, iż nie może to dotyczyć czynów bezprawnych popełnionych nawet jeden raz. Z tego względu fakt, że osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń mogła dopuścić się przestępstwa skierowanego przeciwko innym dobrom niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.o.b.i.a., nie wyłącza możliwości odmowy wydania jej pozwolenia na broń na powyższej podstawie. Dla zastosowania ww. przepisu istotna jest natomiast okoliczność, czy skazanie lub nawet podejrzenie popełnienia określonego czynu zabronionego daje podstawę do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Posiadacz broni musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Skazanie czy oskarżenie o świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu taką rękojmię niweczy i świadczy jednoznacznie, iż osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń palną. Skarżącemu zostały obecnie postawione zarzuty w postępowaniu karnym popełnienia czynów zabronionych wypełniających dyspozycję przestępstw z art. 271 § 1 k.k. oraz art. 296 § 1 k.k., tj. przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, a także przeciwko obrotowi gospodarczemu. W przeszłości dopuścił się innych czynów zabronionych, w tym m.in. prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, a więc czynu stwarzającego zagrożenie dla życia i zdrowia innych osób, uczestników ruchu drogowego, dlatego uznał, że całokształt tych okoliczności świadczy negatywnie o postępowaniu skarżącego i jego cechach charakteru. W oparciu o przepis art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód zostało dopuszczone wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 6 września 2002 r. sygn. akt III SA-377/01) w którym Sąd wskazał, że m.in. umorzenie postępowania, zatarcie skazania czy też upływ czasu od naruszenia norm prawa nie wykluczają możliwości negatywnej oceny skarżącego. Uznał, że nie ma też znaczenia, że zarzucane skarżącemu czyny nie mają związku z posiadaną bronią, albowiem ustawodawca warunku takiego nie ustalił. Brak nieskazitelnej postawy wymaganej od osób posiadających prawo do posiadania broni, lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów uzasadnia ocenę, że interes skarżącego winien ustąpić na rzecz interesu społecznego, którego racją jest m.in. ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skarżący swoim postępowaniem zniweczył rękojmię, iż nie użyje broni przeciwko tym dobrom. Dopuścił się czynów, które pośrednio zagrażają życiu lub zdrowiu innych osób — uczestników ruchu drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, ze Sad rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej p.p.s.a. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że brak jest podstaw do jej uwzględnienia, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r., utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] odmawiająca wydania pozwolenia na broń palną myśliwską – prawa nie narusza. W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy, poczynione na jego podstawie ustalenia faktyczne i dokonana ich ocena nie budzi zastrzeżeń co do takiego naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz w sposób prawidłowy przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie regulują przepisy art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 1999 r., Nr 53, poz. 549 z późn. zm.), zgodnie z którą pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wynika z powyższego katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie nie jest zamknięty, a zatem popełnienie innego czynu wzbudzającego wskazaną obawę skutkuje odmową pozwolenia, w tym także toczące się postępowanie karne dotyczące popełnienia czynu nie wymienionego w przykładowym katalogu w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy może mieć podobne skutki. Organ ocenił fakt, że wprawdzie skarżący w miejscu zamieszkania i środowisku łowieckim cieszy się pozytywną opinią, ale wielokrotnie naruszył porządek prawny. Świadczy o tym kolejne, aktualnie toczące się przeciwko niemu postępowanie karne, tym razem z art. 296 § 1 oraz art. z art. 271 § 1 k.k. Ma rację skarżący, że nastąpiło zatarcie skazania za zdarzenia (trzy), jakie miały miejsce w przeszłości. W dacie złożenia wniosku skarżący nie był osobą karaną. Przeciwko niemu, jako kandydatowi do posiadania broni toczy się "tylko" postępowanie karne. W związku ze złożonym wnioskiem o posiadanie broni oceniając osobowość, zachowanie strony na przestrzeni ostatnich lat, organy Policji nie mogły ustalić, że toczące się postępowanie karne jest zdarzeniem incydentalnym. Organy Policji dbając – w interesie społecznym – o rzetelną ocenę postawy kandydata, całokształtu jego zachowania stanowiącego o odpowiedzialności, obowiązane były wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, które świadczą o dotychczasowym życiu i sposobie postępowania osoby starającej o pozwolenie na posiadanie broni. Pozwala na to ogólna zasada wynikająca z art. 75 § 1 k.p.a., że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodem jest zarówno opinia z miejsca zamieszkania, stosowne zaświadczenia lekarskie, ale i istotne zdarzenia pozwalające ocenić wiarygodność kandydata, wykluczające jakąkolwiek obawę, że broń mogłaby być użyta wbrew porządkowi prawnemu. Takie zdarzenia, których organ nie mógł pominąć, to w szczególności fakty dwukrotnego prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości, które oceniane w kontekście aktualnie toczącego się postępowania karnego, świadczy o braku odpowiedzialności kandydata na posiadacza pozwolenia na broń, o lekceważącym stosunku do obowiązujących przepisów. Dotychczasowe zachowanie w powiązaniu z okolicznością mająca miejsce aktualnie, tj. toczącym się postępowaniem karnym, daje podstawę do dokonanej przez organy Policji oceny zachowania się skarżącego w zakresie przestrzegania obowiązującego porządku prawnego, a przede wszystkim, czy daje on gwarancję bezpiecznego posługiwania się bronią. Pozwoliło organom Policji na wywiedzenie związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem takiego kandydata, a obawą o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.(podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 917/07) Dlatego należy przyznać rację organom Policji, że nie można powiedzieć, że toczące się aktualnie postępowanie karne, nie będące w katalogu postępowań przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu nie ma znaczenia, jest incydentalne i nie budzi obawy, o której mowa w cytowanej normie. Organy Policji ustaliły, że w miejscu zamieszkania skarżący cieszy się dobrą opinią, jednakże przeciwko niemu toczy się postępowanie karne, w którym postawiono mu szereg zarzutów popełnienia czynów przeciwko obrotowi gospodarczemu oraz przeciwko wiarygodności dokumentów i niewątpliwie są to czyny naruszające porządek publiczny. W przypadku skarżącego zaistniała zatem przesłanka przewidziana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podkreślić należy, iż przepis ten jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpany). Innymi słowy, uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynika z faktu toczącego się postępowania karnego przeciwko kandydatowi ubiegającemu się o pozwolenie na posiadanie broni oraz oceny dotychczasowego życia i sposobu postępowania, w tym dopuszczenia się kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. W tym stanie rzeczy organ Policji miał podstawę do przyjęcia, iż skarżący, należy do katalogu osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem jego dotychczasowe zachowanie, jak i toczące się aktualnie postępowanie karne powoduje, że nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto, co podkreśla się w orzecznictwie – kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne – jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na szczególne uwzględnienie zasługuje fakt, iż posiadanie broni nie jest prawem zagwarantowanym przepisami Konstytucji RP. Jest to uprawnienie reglamentowane i osoba dysponująca pozwoleniem na broń powinna wykazywać się nieskazitelną postawą i szacunkiem do obowiązującego prawa, a ustalony przez organ stan faktyczny wskazuje na to, iż skarżący tego wymogu nie spełnia. Ubocznie należy stwierdzić, iż podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące dotychczasowej postawy skarżącego, długoletniego posiadania broni, opinii z miejsca pracy i środowiska, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, czyli zgodność z prawem i nie orzeka na zasadach słusznościowych. W tym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.