VI SA/Wa 899/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 17 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. sp. z o. o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w W. (obecnie: Syndyk [...]) na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu lotniczego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie z wniosku F. sp. z o. o. z siedzibą w W. o zwolnienie od kosztów sądowych. F. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika – adw. M. K., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu lotniczego, zwróciła się z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. [...] Syndyk masy upadłości F. [...] poinformował Sąd, że Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. o sygn. akt [...] ogłosił upadłość F. sp. z o.o. z siedzibą w W. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Sąd zawiesił postepowanie, a następnie - po złożeniu oświadczenia przez Syndyka o wstąpieniu do niniejszego postępowania – postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. podjął zawieszone postępowanie. Jednocześnie zarządzeniem z dnia [...] września 2016 roku dokonano zmiany oznaczenia strony skarżącej na Syndyk [...] w upadłości z siedzibą w W. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpoznając wniosek F. sp. z o.o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy zważył, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Stroną postępowania w sprawie o przyznanie prawa pomocy jest przy tym tylko ta strona, która wystąpiła z wnioskiem o jej przyznanie (p. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OZ 288/07 - niepubl.). Nie ulega przy tym wątpliwości, że prawo pomocy ma charakter osobisty, niezbywalny i niedziedziczny, uzależniony od osobistej sytuacji majątkowej podmiotu, który ubiega o nie. Z kolei art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015 r., poz. 233) - zwanej dalej "p.u." stanowi, że jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu. Na podstawie art. 102 p.u., z dniem ogłoszenia upadłości wygasają zawarte przez upadłego umowy zlecenia, w tym również pełnomocnictwo prawa materialnego i procesowego (por. postanowienie SN z 7 listopada 2003 r., I CZ 127/2003 , OSP 2004, nr 10, poz. 123, z aprobującą glosą A. Jakubeckiego). W przedmiotowej sprawie aktualnie to syndyk jest stroną postępowania, a nie upadła spółka reprezentowana przez syndyka. Stanowisko to znajduje bezpośredni wyraz w art. 144 ust. 2 p.u.n., zgodnie z którym syndyk prowadzi postępowania (cywilne, administracyjne i sądowoadministracyjne) dotyczące masy upadłości w imieniu własnym, chociaż na rzecz upadłego. Konstatacja, że syndyk jest stroną w postępowaniach dotyczących masy upadłości, jest jednoznaczna ze stwierdzeniem, iż syndykowi przysługuje legitymacja do występowania w tych postępowaniach, w tym do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Upadły pozbawiony jest natomiast legitymacji formalnej do występowania w tych postępowaniach. Jak natomiast stanowi art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Ze zbędnością postępowania w przedmiocie prawa pomocy mamy do czynienia w sytuacji braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Przyczyny zbędności postępowania mogą leżeć zarówno po stronie podmiotu, jak i przedmiotu postępowania. W rozpoznanym przypadku mamy do czynienia ze zbędnością ze względu na przyczyny podmiotowe spowodowane brakiem podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku. Wobec powyższego na podstawie art. art. 249 a p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu