VI SA/Wa 90/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...], Prezes Głównego Urzędu Miar, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez B. C. od decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] nr [...] z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych, na podstawie art. 24 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6 oraz art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (j.t. Dz. U. z 2004 r. nr 243, poz. 2441 ze zm.) utrzymał w mocy powyższą decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 5 lipca 2011 r. B. C., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą C., złożył w Obwodowym Urzędzie Miar w [...] wniosek nr [...] o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych w liczbie 50 sztuk. Do wniosku został dołączony formularz ustalenia wysokości opłaty należnej za wydanie przez organ administracji miar dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 oraz z 2005 r. Nr 182, poz. 1530), zwanym dalej "rozporządzeniem Ministra Finansów". Zgodnie z tym rozporządzeniem Wnioskodawca był zobowiązany uiścić opłatę za legalizację przyrządów pomiarowych w wysokości 1000,00 zł w terminie 7 dni od daty przyjęcia wniosku, tj. do dnia 12 lipca 2011 r. W związku z tym, że opłata nie została uiszczona w tym terminie, Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w [...] w dniu [...] września 2011 r. wydał decyzję nr [...], w której określił wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 1000,00 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie 22,00 zł. W uzasadnieniu podano, iż na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy pobierane są opłaty. Natomiast obowiązujące stawki z tytułu opłat zawarte zostały w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podlegle im urzędy. Stwierdzono, że wysokość opłat, stosownie do art. 24a ust. 2 ustawy - Prawo o miarach, wnioskodawca ustala we własnym zakresie na podstawie obowiązujących stawek i wpłaca je bez wezwania na rachunek właściwego urzędu. Wskazano, że w związku ze złożonym wnioskiem w sprawie legalizacji ponownej – 50 taksometrów B. C. zobowiązany był do uiszczenia opłaty z tytułu legalizacji przyrządów pomiarowych, w kwocie 1000 zł, tj. po 20 złotych za każdy taksometr. Ponieważ wnioskodawca nie uiścił opłaty w terminie, wobec tego organ uznał, że zasadnym jest wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania na podstawie art. 21 § 4, w związku z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł m.in., że w przedmiotowej sprawie miała miejsce zmiana układu taryf, która nie jest czynnością legalizacyjną o jakiej mowa w art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach. Zdaniem odwołującego się, zmiana układu taryf nie powoduje zmiany parametrów metrologicznych, a w związku z tym legalizacja nie jest konieczna. B. C. stwierdził również, że nie jest zobowiązany do uiszczenia opłaty z uwagi na fakt, że zmiana układu taryf nie jest czynnością legalizacyjną a jedynie techniczną do której dokonania nie jest wymagana obecność organów administracji. Skarżący zaakcentował także, iż ustawa - Prawo o miarach nie zawiera przepisu, który ustanawiałby obowiązek uiszczenia opłaty za zmianę układu taryf. W tym zakresie odwołał się do art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy, stwierdzając że ustawodawca wprowadził jedynie obowiązek opłaty za wydanie dowodu legalizacji oraz za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Podkreślił, że zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Wobec powyższego, z uwagi na fakt, iż ingerencja ustawodawcy w sferę praw majątkowych obywatela może odbywać się jedynie w formie ustawy, a żaden przepis ustawy - Prawo o miarach nie przewiduje opłaty za potwierdzenie czynności przewzorcowania taksometru w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowe, brak jest podstaw prawnych do pobierania opłat za te czynności. Utrzymując zaskarżone rozstrzygnięcia w mocy Prezes Głównego Urzędu Miar zważył, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach czynności urzędowe, wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, podlegają opłacie, przy czym art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi, że opłaty pobiera się za wydanie dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Z kolei w myśl art. 24a ust. 2 i 3 omawianej ustawy wysokość należnych opłat ustala we własnym zakresie wnioskodawca na podstawie obowiązujących stawek i uiszcza należność w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Wysokość opłaty za wydanie dowodu legalizacji ponownej w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf na nowy została ustalona w uwadze nr 1 do pkt 13 działu IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów w wysokości 20 zł. W związku z powyższym, zdaniem organu, B. C. zobowiązany był do zapłacenia 1000 złotych za wydanie 50 świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych, poświadczających legalizację ponowną w zakresie zmiany układu taryf na nowy, co zostało ustalone prawidłowo przez samego Wnioskodawcę na każdym z dwóch formularzy ustalenia opłaty za czynności wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy. Organ podkreślił, że w rozpatrywanych sprawach, w związku ze zmianą układu taryf, aby mogły mieć zastosowanie nowe taryfy, niezbędne było dokonanie czynności obejmujących sprawdzenie taksometru w zakresie zmian układu taryf, co powinno być stwierdzone i potwierdzone w tabeli zawartej w wydanym świadectwie legalizacji ponownej. Tym samym stwierdzono i poświadczono, że przyrząd pomiarowy - taksometr elektroniczny z nowym układem taryf spełnia wymagania. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 7 "Wzór świadectwa legalizacji ponownej" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 i z 2010 r. Nr 110, poz. 728), potwierdzenie zmiany układu taryf na nowy nie dotyczy jedynie taksometrów elektronicznych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania po ocenie zgodności. W tej zaś sprawie nie mamy do czynienia z taksometrami elektronicznymi wprowadzonymi do obrotu po ocenie zgodności, lecz - biorąc pod uwagę ich rok produkcji - z taksometrami, które zostały wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu. Ponadto, z przedstawionych świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych wynika, że powinny one spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014). Zatem taksometry elektroniczne objęte zatwierdzeniem typu podczas legalizacji ponownej podlegają sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami wskazanymi w wymienionym rozporządzeniu oraz w zakresie wskazanym w art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach i rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 4, poz. 24). Organ odwoławczy nie zgodził się z Wnioskodawcą, że sprawdzenie taksometru w zakresie zmiany układu taryf jest tylko czynnością techniczną, do której dokonania nie jest wymagana obecność organów administracji, oraz że sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowe nie jest legalizacją. Zgodnie bowiem z art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach, podczas legalizacji ponownej sprawdzenie obejmuje oględziny przyrządu pomiarowego w celu stwierdzenia, czy nie jest on uszkodzony i czy istnieją wymagane oznaczenia i znaki oraz zgodność charakterystyk metrologicznych z wymaganiami. Przy sprawdzeniu w zakresie zmiany układu taryf na nowy występują wszystkie czynności legalizacji. Należy mieć również na uwadze, że podczas zmiany układu taryf nie są co do zasady zmieniane pozostałe charakterystyki metrologiczne, jednak mogą one ulec zmianie. Gdyby uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne i zostało stwierdzone, że taksometr elektroniczny nie spełnia wymagań, którym podlega (a które są określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne), świadectwo legalizacji ponownej nie mogłoby być wydane, nie byłoby bowiem możliwe poświadczenie spełnienia tych wymagań. Organ wskazał, że w ramach legalizacji ponownej taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy pracownik organu administracji miar sprawdza, czy świadectwo legalizacji taksometru elektronicznego jest ważne, czy dane w nim zawarte zgadzają się ze stanem faktycznym i czy cechy zabezpieczające są nienaruszone oraz sprawdza wartość stałej "k" taksometru elektronicznego i układ taryf. W celu dokonania zmiany opłat lub taryf na nowe usuwana jest cecha zabezpieczająca. Czynności zmiany układu taryf na nowy dokonują pracownicy serwisu. Następnie pracownicy urzędu podległego organowi administracji miar sprawdzają, czy wprowadzono nowy układ taryf. O ile nie uległy zmianie charakterystyki metrologiczne taksometru elektronicznego i stwierdzono, że taksometr elektroniczny nadal spełnia wymagania, nowy układ taryf jest wpisywany do świadectwa legalizacji taksometru elektronicznego oraz zostaje opatrzony pieczęcią organu i podpisem pracownika urzędu. Po sprawdzeniu taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy, nakładane są cechy zabezpieczające. Końcowym etapem legalizacji ponownej taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy jest wydanie świadectwa legalizacji ponownej taksometru z wpisanym nowym układem taryf. Świadectwo legalizacji ponownej wydawane jest za potwierdzeniem odbioru. W ten sposób wnioskodawca taksometru elektronicznego otrzymuje ważny dowód legalizacji. Biorąc pod uwagę powyższe, czynność polegająca na sprawdzeniu taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf podlega stwierdzeniu i poświadczeniu w wydanym świadectwie legalizacji, poprzez dokonanie odpowiednich wpisów we właściwej tabeli, przy czym dla ich ważności niezbędna jest pieczątka organu administracji miar wystawiającego świadectwo legalizacji ponownej i podpis osoby upoważnionej. Konieczność taka wynika również z faktu, ze dokonanie zmiany układu taryf nie jest możliwe po pierwsze - bez stwierdzenia, że me zostały uszkodzone cechy zabezpieczające, po drugie - bez sprawdzenia, jaki był układ taryf przed rozpoczęciem wprowadzania w tym zakresie zmian do taksometru elektronicznego, pod nadzorem osoby stwierdzającej zmianę układu w świadectwie legalizacji, po trzecie - bez sprawdzenia, czy taksometr elektroniczny prawidłowo działa po wprowadzeniu zmian układu. W przypadku stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia w zakresie zmiany układu taryf, że taksometr elektroniczny spełnia wymagania techniczne i metrologiczne, nowy układ taryf jest wpisywany do świadectwa legalizacji, a ponadto ponownie jest umieszczana cecha zabezpieczająca. Prezes GUM podniósł, że zgodnie z § 6 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, taksometr powinien być tak skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią bez ich naruszenia: dostęp do wnętrza taksometru, a w szczególności do urządzeń przeznaczonych do regulacji oraz dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega legalizacji ponownej na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5 ustawy - Prawo o miarach. Reasumując organ stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie jest prawnie możliwa zmiana układu taryf na nowy bez usunięcia cechy zabezpieczającej w taksometrach elektronicznych. Zmiana układu taryf na nowy bez usunięcia cechy zabezpieczającej stanowiłaby naruszenie prawa. Istotny w zakresie zmiany układu taryf w taksometrach elektronicznych jest również art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy - Prawo o miarach, który stanowi, że legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej. W rozpatrywanej sprawie w celu dokonania zmiany układu taryf na nowy nastąpiło usunięcie cechy zabezpieczającej oraz dokonanie stosownych sprawdzeń, w wyniku czego nastąpiło stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, poprzez wpis w świadectwach legalizacji ponownej 50 taksometrów elektronicznych, że spełniają one wymagania, oraz wydanie takich dowodów legalizacji ponownej. Fakt ten został potwierdzony w dokumentach "Zapiska z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego" przez pracownika organu administracji miar oraz pracownika Strony. Organ zwrócił również uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 886/08, wydanego w sprawie ze skargi wnioskodawcy, w którym to wyroku Sąd ten stwierdził, że istotne znaczenie ma ustalenie, czy dokonanie zmiany układu taryf, a następnie sprawdzenie prawidłowości tej zmiany przez organ, wymagało zdjęcia cech zabezpieczających, czy też nie. Zakładając, iż taksometry zostały w celu wprowadzenia nowego układu taryf pozbawione cechy zabezpieczającej, przyjąć należałoby, iż w konsekwencji nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Tak więc dokonanie sprawdzenia co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar, nie może być potraktowane inaczej niż jako dokonanie nowej legalizacji. Odpierając pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu jako niezasadne, Prezes GUM wskazał, że opłata w wysokości 20 zł za wydanie dowodu legalizacji ponownej w związku ze sprawdzeniem taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy, przewidziana w uwadze 1 do pkt 13 w dziale IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów, mieści się w granicach art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo o miarach, a tym samym nie narusza art. 217 Konstytucji RP. Nie jest zatem możliwe uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W rozpatrywanej sytuacji miała miejsce legalizacja, obejmująca sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowy i wydanie dowodu jej wykonania. Ponadto w obrocie prawnym nadal funkcjonuje wniosek - zgłoszenie do legalizacji, formularz ustalenia wysokości opłaty, z którego wynika kwota należnej opłaty za świadectwa legalizacji z nowymi układami taryf. Zatem nie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania, gdyż w sprawie istniał materialnoprawny obowiązek w postaci obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu legalizacji, którą Strona określiła w formularzu ustalenia opłaty zgodnie z uwagą 1 do pkt 13 działu IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów. Odnosząc się z kolei do przywołanego przez Stronę stanowiska Ministra Gospodarki zawartego w odpowiedzi na interpelację nr 538 stwierdził, że Prezes Głównego Urzędu Miar nie jest związany tą interpretacją i w toku prowadzonego postępowania administracyjnego samodzielnie dokonuje interpretacji przepisów prawa. W zakresie zarzutu, iż organ nie przedstawił "treści instrukcji stosowanej przez swoich pracowników, dokonujących czynności kontroli i legalizacji taksometru" która - w ocenie Strony - miałaby pozwolić na przyjęcie, że zmiana układu taryf w taksometrze nie wymagała naruszenia cechy legalizacji, to organ zauważył, że żadne przepisy prawne nie nakładają na Prezesa Głównego Urzędu Miar, ani na inne organy administracji miar, sporządzenia takiej instrukcji i posługiwania się nią podczas wykonywania legalizacji ponownej. Legalizację ponowną taksometrów elektronicznych przeprowadza się bowiem zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami, przede wszystkim z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych. Z przedstawionych wyżej względów, zdaniem organu, wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych wraz z formularzem ustalenia wysokości opłaty oraz wykonane czynności skutkujące wydaniem świadectw legalizacji ponownej z wpisami nowego układu taryf taksometrów należy potraktować jako wydanie dowodu legalizacji ponownej w związku ze zdjęciem cechy zabezpieczającej i sprawdzeniem taksometrów w zakresie zmiany układu taryf na nowe. Zasadnym było więc nałożenie opłaty, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo o miarach. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] listopada 2011 r. B. C., wnosząc o stwierdzenie nieważności w/w decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzucił zakwestionowanemu rozstrzygnięciu, że brak jest podstaw prawnych do pobierania opłat w przypadku zmiany w taksometrze opłat lub taryf, skoro ustawa - Prawo o miarach nie przewiduje opłaty za tę czynność. Na poparcie tego twierdzenia Skarżący dokonuje analizy m.in. przepisów ustawy - Prawo o miarach i rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014). Skarżący ponawiając zarzuty zawarte w odwołaniu podnosi, że organ "nie przedstawił ustaleń co do treści instrukcji stosowanej przez swoich pracowników, dokonujących czynności kontroli i legalizacji taksometru", co miałoby pozwolić na przyjęcie, że zmiana układu taryf w taksometrze nie wymagała naruszenia cechy legalizacji. Powtórnie skarżący powołuje się również na odpowiedź Ministra Gospodarki na interpelację sejmową nr 538 w sprawie zasadności wprowadzenia do obrotu taksometrów elektronicznych uniemożliwiających przedsiębiorcom zmiany cen usług bez konieczności dokonania ponownej legalizacji urządzenia pomiarowego, sporządzoną w dniu 2 lutego 2006 r. Strona wskazuje także na uwagi zgłoszone przez skarżącego w lipcu 2007 r. do projektów rozporządzeń Ministra Gospodarki w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresy tej kontroli oraz w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych, stwierdzając, że gdyby zostały uwzględnione nie byłoby dzisiaj toczącego się sporu. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W replice skarżącego na powyższą odpowiedź organu, B. C. ponawia dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga B. C. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach opłaty pobiera się za czynności wydania dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Legalizacja, stosownie do art. 4 pkt 13) Prawa o miarach oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Każdy przyrząd pomiarowy stosowany przy pobieraniu opłat podlega prawnej kontroli metrologicznej, a więc sprawdzeniu, czy dany przyrząd spełnia wymagania metrologiczne i techniczne określone w przepisach. Kontrola ta wykonywana jest przez uprawnione organy administracji miar i może mieć ona postać legalizacji pierwotnej (jednostkowej) lub ponownej. Ze stanu faktycznego w jakim orzekał organ wynika, iż wniosek który złożył B. C. do organu administracji miar dotyczył przyrządów pomiarowych - taksometrów - już użytkowanych i posiadających legalizację. Okoliczność ta nie jest sporna między stronami, tak jak niesporne jest, iż skarżący domagał się sprawdzenia taksometrów w zakresie zmiany układu taryf, wnioskując o legalizację ponowną. W aktach administracyjnych znajduje się wniosek skarżącego o legalizację ponowną taksometrów wraz z załącznikami obejmującymi oznaczenie taksometrów i formularze uiszczenia opłaty. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy wniosek o legalizację ponowną został wniesiony w trybie przewidzianym dla zgłoszenia przyrządów pomiarowych do prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji ponownej, określonym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 oraz z 2010 r. Nr 110, poz. 728). Skarżący składając w/w wniosek zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Finansów, ustalił wysokość opłaty należnej za żądaną czynność urzędową o przeprowadzenie legalizacji w formularzu ustalenia opłaty należnej za wydanie przez organ administracji miar dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych. Analizując treść art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy należy wskazać, że poza opłatami za dokonanie wszystkich czynności prowadzących do uzyskania dowodu legalizacji (świadectwa legalizacji zgodnie z art. 4 pkt 20 ustawy), przepis przewidział opłaty za czynności sprawdzenia przyrządu pomiarowego, ograniczając je do tych, kiedy z uwagi na niespełnienie wymagań czy to technicznych czy metrologicznych (art. 4 pkt 8 ustawy) przez przyrząd pomiarowy nie może on zostać zalegalizowany. Czynności organu administracji miar w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf mogą być czynnościami podlegającymi opłacie. Dokonane w niniejszej sprawie czynności sprawdzenia zmiany układu taryf mieszczą się, zdaniem Sądu, w zakresie czynności sprawdzenia z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o miarach, za które pobierane są opłaty. Zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz.U.03.108.1014), zmiana układu taryf powinna zostać potwierdzona w świadectwie legalizacji ponownej. W myśl § 2 pkt 1) rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, taksometrem jest elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. Z powołanego przepisu wynika, że dane dotyczące układu taryf są koniecznym elementem konstrukcyjnym taksometru. Wskutek sprawdzeń dokonywanych po zainstalowaniu, taksometr powinien zapewniać możliwość oddzielnego sprawdzenia dokładności pomiaru czasu, długości przebytej drogi oraz dokładności wykonywanych obliczeń. Układ taryf w taksometrze jest elementem charakterystyki metrologicznej, który podlega sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami, co jest dokonywane podczas legalizacji, w myśl art. 8m) ust. 1 Prawa o miarach. Rozporządzenie precyzuje wymagania, jakim powinien odpowiadać taksometr i tak między innymi § 6 pkt 2 lit "a" i "b" stanowią, iż taksometr powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia: dostęp do wnętrza taksometru, a w szczególności do urządzeń przeznaczonych do regulacji (...) oraz dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Ten elektroniczny przyrząd pomiarowy ma zaprogramowane wszystkie właściwe mu elementy składowe określone w § 3 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, m.in. zespół drogi do obliczania według ustalonych taryf należności za długość drogi przebytej, a nałożona cecha zabezpieczająca, o której mowa w § 6 pkt 2) tego rozporządzenia ma uniemożliwiać dostęp do programatora. Usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5) legalizacji ponownej. W aktach administracyjnych znajdują się dowody w postaci legalizacji ponownej wraz z zapiskami czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego, stwierdzenie niezmienności innych danych po zmianie układu taryf oraz wydanie dowodu poświadczającego ich wykonanie. Świadczą one o dokonanej przez organ czynności, za który naliczona została opłata. Taksometry skarżącego w celu wprowadzenia nowego układu taryf zostały pozbawione cechy zabezpieczającej, zatem należało przyjąć, iż nie posiadały ważnego dowodu legalizacji. W myśl bowiem art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy - Prawo o miarach, legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej. Natomiast zgodnie z cytowanym wyżej § 6 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, taksometr elektroniczny powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią bez ich naruszenia dostęp do wnętrza taksometru, w szczególności do urządzenia programującego i ingerencję program taksometru. W świetle powyższych rozważań, w rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych wraz z formularzem ustalenia wysokości opłaty oraz wykonane czynności skutkujące wydaniem świadectw legalizacji ponownej z wpisami nowego układu taryf taksometrów elektronicznych nie mogły być potraktowane inaczej niż jako wydanie dowodów legalizacji ponownej, w związku ze zdjęciem plomby zabezpieczającej i sprawdzeniem taksometrów elektronicznych w zakresie zmiany układu taryf na nowe. Zatem opłata, której mowa jest w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach jest opłatą, której dotyczy rozpoznawana sprawa. Z przepisu art. 24a ust. 2 ustawy - Prawo o miarach wynika, że zobowiązanie, którego przedmiotem jest opłata, powstaje z mocy prawa i termin jej zapłaty, na podstawie art. 24a ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo o miarach, wynosi 7 dni od dnia złożenia wniosku o przeprowadzenie legalizacji. Opłaty za czynności wymienione w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo o miarach są należnościami publicznoprawnymi, zobowiązanie do ich uiszczenia powstaje z mocy prawa z dniem złożenia wniosku o legalizację i są one obowiązkiem samoobliczenia przez podmiot składający wniosek o legalizację. Opłata w wysokości 20 zł za wydanie dowodu legalizacji ponownej wynika z pkt 13, uwaga nr 1, działu IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów i mieści się w granicach art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach. W tym stanie rzeczy zarzut skarżącego naruszenia art. 217 Konstytucji RP nie zasługuje na uwzględnienie. Wysokość opłaty ustalonej w niniejszej sprawie jest zgodna z prawem. Odnosząc się do argumentów strony związanych z treścią odpowiedzi udzielonej przez Ministra Gospodarki na interpelację poselską Nr 538 należy wskazać, że fundamentalną zasadą mającą zastosowanie przy sprawowaniu przez sąd administracyjny wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jest dokonywanie tejże kontroli pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (v. art. 1 ppsa). Na gruncie niniejszej sprawy, przepisy ustawy Prawo o miarach, nie stanowią inaczej, stąd w/w zasada ma pełne zastosowanie. Kontrolując zatem zaskarżoną decyzję Sąd ograniczył się wyłącznie do zbadania jej zgodności w świetle wszystkich przepisów mających w sprawie zastosowanie. Nie leży bowiem w kognicji Sądu wdawanie się w rozważania w zakresie oceny prawidłowości stanowiska odnośnie spornej kwestii zaprezentowanego przez Ministra Gospodarki. Reasumując: organ właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy przeprowadził prawidłową wykładnię zastosowanych przepisów, zatem skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa jako, że nie była uzasadniona.