VI SA/Wa 907/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Anna Fyda-Kawula Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2026 r. w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 6 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu sportowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji (dalej też jako: "KGP", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia 6 listopada 2024 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia 22 maja 2024 r. nr [...], w przedmiocie cofnięcia R. S. (dalej: "Strona", "Skarżący") pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego. Przedmiotowa decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485 ze zm.; dalej też jako: "ustawa o broni i amunicji" lub "u.o.b.a."). Postanowieniem Komendanta [...] Policji z dnia 18 marca 2024 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia R. S. pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego wydanego na podstawie decyzji Komendanta [...] Policji z dnia 21 kwietnia 2015 r. Przesłankę do wszczęcia postępowania stanowił fakt uzyskania informacji, że Strona została uznana winna popełnienia ciągu przestępstw z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zb. z art. 231 § 2 kk w zw. z art. 21 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk przez Sąd Okręgowy w O. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] czerwca 2022 r. sygn. akt [...]. Strona została skazana na karę łączną czterech lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w postaci 250 stawek dziennych po 200 zł każda. Dodatkowo wobec Strony orzeczono zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, a także obowiązek częściowego naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych (łącznie 600 tys zł). Decyzją z dnia 22 maja 2024 r. organ I instancji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji cofnął Stronie pozwolenie na broń palną sportową do celu sportowego. W wyniku rozpatrzenia odwołania Strony KGP – decyzją z dnia 6 listopada 2024 r. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt. 6 lit. a ustawy o broni i amunicji została bezsprzecznie spełniona - Strona została skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie umyślnych przestępstw, a okoliczność taka obliguje organy Policji do cofnięcia w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń palną, na każdy rodzaj i bez względu na cel jej posiadania. Zdaniem KGP zebrany materiał dowodowy bez wątpienia potwierdza spełnienie ustawowych przesłanek do cofnięcia pozwolenia na broń palną, a zatem przeprowadzanie dodatkowych dowodów w tym zakresie jest zbędne. Odnosząc się do zarzutów strony, iż naruszono jej prawa, o których mowa w art. 10 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że w dniu 18 marca 2024 r. organ I instancji wysłał do Strony zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego. Jednocześnie pouczono Stronę o przysługujących jej prawach, o których mowa w art. 10 k.p.a. Kolejnym pismem z dnia 19 kwietnia 2024 r. organ I instancji ponownie pouczył Stronę o przysługujących jej prawach i możliwości ustanowienia pełnomocnika, skoro nie ma możliwości osobiście się zapoznać z materiałem dowodowym. Skoro – w ocenie KGP – decyzja organu I instancji wydana została 22 maja 2024 r. to Strona miała czas, aby do sprawy ustanowić pełnomocnika i za jego pośrednictwem zapoznać się z materiałem dowodowym. KGP zaznaczył, że jedynym dowodem, który stanowi podstawę do cofnięcia Stronie pozwolenia na broń palną jest jej skazanie prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] czerwca 2022 r. sygn. akt [...], a zatem dowód ten jest Stronie znany, ponieważ z powodu skazania powyższym wyrokiem została pozbawiona wolności i przebywa obecnie w Areszcie Śledczym w S.. Miała więc wiedzę o toczącym się wobec niej postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu sportowego w związku ze skazaniem prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Zaznaczono, że jeśli Strona nie miała środków finansowych na zatrudnienie profesjonalnego pełnomocnika, to mogła ustanowić pełnomocnikiem kogoś ze swoich bliskich (np. z rodziny), nie może więc skutecznie zarzucać organowi I instancji, iż pozbawił ją prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza, że choć nie zapoznała się osobiście z materiałem dowodowym, to czynnie korespondowała z organem I instancji w toku tego postępowania. Organ II instancji zaznaczył, że Strona w żaden sposób nie wykazała, że nie miała możliwości przedstawienia takiego dowodu lub dowodów mogących mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy, np. świadczących o tym, że w postępowaniu administracyjnym błędnie zostało ustalone, iż została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo, która to okoliczność stanowi faktyczną i prawną podstawę do cofnięcia jej pozwolenia na broń palną. KGP stwierdził, że okoliczność, iż Strona osobiście nie zapoznała się z materiałem dowodowym w sprawie, nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia. Końcowo organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie jedyną i samoistną, przesłanką cofnięcia Stronie pozwolenia na broń palną jest prawomocne skazanie jej za popełnienie przestępstw umyślnych, a zatem żadne wnioski i dowody nie mogłyby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył powyższą decyzję w całości wnosząc o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł naruszenie jego prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym. Dodatkowo z uwagi na trudną sytuację osobistą i majątkową wniósł o udzielenie mu pomocy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Pismem z dnia 2 lipca 2025 r. pełnomocnik Skarżącego (ustanowiony z urzędu) uzupełnił i rozszerzył zarzuty skargi zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o broni i amunicji, w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędna wykładnie, w skutek pominięcia przy jego wykładni obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa wspólnotowego tj. pkt (18) Preambuły, art. 3 i art. 6 ust. 1 lit. b Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej 2021/555 z dnia z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni obowiązującej od dnia 26 kwietnia 2021 r. Dodatkowo zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niweczący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, nie kierując się zasadami proporcjonalności; 2) art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszechstronnie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie z zastosowaniem przesłanek wynikających Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej 2021/555 z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni obowiązującej od dnia 26 kwietnia 2021 r. i właściwych przepisów krajowych, a mianowicie brak chociażby analizy czy istnieją podstawy do cofnięcia skarżącemu stosownego pozwolenia na posiadanie broni, czyli czy Skarżący stanowi zagrożenie dla siebie lub innych, dla porządku i bezpieczeństwa publicznego w szczególności w sytuacji prawomocnego skazania za przestępstwo, które nie jest przestępstwem ani z użyciem przemocy, ani przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz czy w takiej sytuacji występuje po stronie Skarżącego zagrożenie na przyszłość; 3) art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, brak udzielenia niezbędnych wskazówek i wyjaśnień w toku postępowania, co skutkowało tym, iż Skarżący nie wniósł dodatkowych dowodów/wyjaśnień w sprawie dotyczących jego sytuacji; 4) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronie zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, uniemożliwiając stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, a także uniemożliwiając przedłożenie dodatkowych dowodów, a w szczególności poprzez naruszenie art. 73 § 2 k.p.a. poprzez brak przesłania uwierzytelnionych odpisów lub kopii akt sprawy gdy było to uzasadnione ważnym interesem strony, gdyż strona nie miała możliwości zapoznania się z aktami sprawy w lokalu organu administracji publicznej. Wobec powyższych zarzutów, wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Pełnomocnik Skarżącego oświadczył, że opłata z tytułu świadczonej pomocy prawnej nie została zapłacona w całości lub w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja KGP z dnia 6 listopada 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia 22 maja 2024 r. cofającą Skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową do celu sportowego. W rozpatrywanej sprawie powodem cofnięcia Skarżącemu wskazanego pozwolenia było stwierdzenie przez organ, że R. S. został uznany winnym popełnienia ciągu przestępstw z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zb. z art. 231 § 2 kk w zw. z art. 21 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk przez Sąd Okręgowy w O. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] czerwca 2022 r. sygn. akt [...]. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że Skarżący został skazany prawomocnym (od [...] sierpnia 2022 r.) wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 29 czerwca 2022 r. sygn. akt [...] (k-237-241 akt administracyjnych) za umyślne przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zb. z art. 231 § 2 kk. W ocenie Sądu prawidłowości stanowiska organu nie podważa podnoszona przez pełnomocnika Skarżącego kwestia oceny zasadności uwzględnienia przez organ regulacji tiretu 18 Preambuły, art. 3 i art. 6 ust. 1 lit. b Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej 2021/555 z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE. L. z 2021 r. Nr 115, str. 1 ze zm.; dalej: "Dyrektywa 2021/555"). W ocenie Sądu brak bezpośredniego odniesienia się przez organ do wskazanych regulacji unijnych nie stanowi naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności jednak wyjaśnić należy, że powołany w piśmie pełnomocnika Skarżącego wyrok NSA z dnia 9 października 2024 r. sygn. akt II GSK 1171/24 został wydany w odmiennym stanie faktycznym, gdyż dotyczył sytuacji w której powodem cofnięcia pozwolenia na broń była okoliczność skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie umyślnego przestępstwa polegającego na niezłożeniu w terminie sprawozdania finansowego. Jak wynika natomiast z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] czerwca 2022 r. sygn. akt [...] Skarżący został uznany za winnego popełnienia przestępstw związanych z nieprawidłowościami w wydatkowaniu środków unijnych, w tym organizacji rekrutacji fikcyjnych uczestników szkoleń (pkt I-III ww. wyroku) oraz złożenia obietnicy korzyści majątkowej burmistrzowi miasta w celu uzyskania zamówienia publicznego na zaprojektowanie i budowę żłobka miejskiego (pkt IV ww. wyroku) . Na mocy ww. wyroku Sądu Okręgowego w O. orzeczono – obok pozbawienia wolności na okres 4 lat - wobec Skarżącego m.in. zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, a także obowiązek częściowego naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych (łącznie 600 tys zł). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 9 października 2024 r. sygn. akt II GSK 1171/24 regulacje art. 3 i art. 6 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2021/555 należy interpretować w kontekście tiretu 18 Preambuły do Dyrektywy 2021/555. W świetle art. 6 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2021/555, bez uszczerbku dla art. 3, państwa członkowskie zezwalają na nabycie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie wydają się stanowić zagrożenia dla samych siebie lub innych, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego; fakt skazania za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie. Przy czym w myśl art. 3 Dyrektywy 2021/555 państwa członkowskie mogą w swym ustawodawstwie przyjąć przepisy surowsze, niż przepisy ustanowione w niniejszej dyrektywie, z zastrzeżeniem praw przyznanych osobom mającym miejsce zamieszkania w państwach członkowskich na podstawie art. 17 ust. 2. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że przestępstwa popełnione przez Skarżącego i stwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w O. stanowią poważne przestępstwa w rozumieniu tiretu 18 Preambuły do Dyrektywy 2021/555, gdyż godzą w ochronę interesów finansowych UE (dopuszczenie do celowych nieprawidłowości w wykorzystaniu środków unijnych), a także porządek publiczny (oferowanie korzyści majątkowych funkcjonariuszowi publicznemu). Sąd uznaje za błędne stanowisko Skarżącego w świetle którego poważnym przestępstwem jest wyłącznie przestępstwo z użyciem przemocy lub przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Prawodawca unijny pozwolił bowiem państwom członkowskim na stosowanie regulacji surowszych, a polski ustawodawca z tej możliwości skorzystał. Jak Sąd stwierdził wcześniej popełnione przez Skarżącego przestępstwa mają poważny charakter w rozumieniu tiretu 18 Preambuły do Dyrektywy 2021/555. W świetle powyższego Sąd uznał, że organy prawidłowo w przedmiotowej sprawie wykazały spełnienie przesłanek do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7, art. 8 art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. organy oparły swoje decyzje na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym, który został wszechstronnie oceniony. W sposób jasny, dający podstawę do oceny prawidłowości wywodu, organy uzasadniły także swoje decyzje. W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a pozostaje bez wpływu na wynik sprawy z uwagi na poważny charakter popełnionych przez Skarżącego przestępstw. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 k.p.a. Sąd uznał, że organ prawidłowo wskazał na możliwość ustanowienia przez Skarżącego pełnomocnika na etapie postępowania administracyjnego. Dodatkowo pełnomocnik Skarżącego nie wskazał żadnych czynności procesowych mających istotne znaczenie dla sprawy, których nie mógł dokonać Skarżący, co warunkuje skuteczność zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 9 k.p.a, gdyż nie miał on wpływu na wynik sprawy. Podstawową kwestią będącą przyczyną wydania zaskarżonej decyzji było skazanie Skarżącego na podstawie wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] czerwca 2022 r. sygn. akt [...], a okoliczność ta – jak wskazał prawidłowo organ – była znana Skarżącemu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.