VI SA/Wa 908/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: odrzucić skargę S. G. (dalej: "Skarżący", "Strona") pismem nadanym w dniu 11 lutego 2026 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność (bezczynność) organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta kontrolą sądu administracyjnego, a tym samym skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Według zaś art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...] odmawiające wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 135 w zw. z art. 123 § 1 i 2 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a."). Postanowienie to jest tzw. postanowieniem wpadkowym, wydanym w toku postępowania, które rozstrzyga kwestię incydentalną. Postanowienie to nie kończy zatem postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, bowiem jedno i drugie nastąpi ostateczną decyzją organu odwoławczego. Na postanowienie to nie przysługuje również zażalenie, gdyż zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku zaś postanowienia podejmowanego na podstawie art. 135 k.p.a., ustawodawca nie przewidział prawa do zażalenia. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, postanowienie w tym przedmiocie nie ma charakteru postanowienia kończącego postępowanie ani rozstrzygającego sprawę co do istoty (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2605/15; z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3996/14; z dnia 20 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 3014/15; z dnia 20 maja 2013 r., VI SA/Wa 907/13; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1428/17). W związku z powyższym, postanowienie o odmowie wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2010 r., V SA/Wa 78/10). Skarga na to postanowienie do sądu administracyjnego jest zatem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Ponadto, zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn zachodzi m.in. wtedy, kiedy w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia (por. wyrok WSA w Gdańsku z 26.8.2015 r., II SA/Gd 250/15 – CBOSA). Przy czym zaznacza się, że bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa we wskazanym przepisie zaistniała ("stało się") już po zainicjowaniu postępowania sadowego, czyli po wniesieniu skargi na decyzję kierowanej do sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 2798/15, dostępny w CBOIS NSA). Z akt niniejszej sprawy wynika, że bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego wystąpiła jeszcze przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, bowiem zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej utraciło moc obowiązującą wskutek wydania przez organ odwoławczy w dniu 9 lutego 2026 r. decyzji ostatecznej w toku postępowania administracyjnego. W konsekwencji stwierdzić należy, że dokonanie kontroli sądowoadministracyjnej w takim przypadku staje się niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.