VI SA/Wa 914/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Protokolant Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej A. S.A. z siedzibą w P. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] marca 2006 r. A. S.A. z siedzibą w P. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Powyższą decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] października 2005 r., wydaną przez Dyrektora do spraw Ekonomiczno-Finansowych Zarządu Dróg Miejskich w W., działającego z upoważnienia Prezydenta W. w przedmiocie odmowy wydania A. S.A. z siedzibą w P. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] rej. ul. [...] w celu funkcjonowania obiektu reklamowego. Jako podstawę stwierdzenia nieważności spółka wskazała: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na wydanie decyzji bez podstawy prawnej, a to z uwagi na oparciu zaskarżonej decyzji o § 27 pkt 6 uchwały nr VI/26/01 Rady Gminy Warszawa-Bemowo z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania m. st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą Rady Warszawy nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. w części dotyczącej: terenu ul. Powstańców Śląskich między ulicami: Piastów Śląskich – gen. Tadeusza Pełczyńskiego, w gminie Warszawa – Bemowo, opublikowaną w Dz. U. Woj. Mazowieckiego z 2001 r., Nr 150, poz. 2106 pomimo uchylenia tej uchwały na skutek ostatecznego uchylenia uchwały Rady Warszawy nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. w sprawie uchwalenia (zatwierdzenia) miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy z dniem 1 stycznia 2004 r. przez art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa tj. chodzi o naruszenie § 27 pkt 6 w zw. z § 27 pkt 4 uchwały Nr VI/26/01 Rady Gminy Warszawa – Bemowo poprzez błędne przyjęcie, że ww. przepisy zabraniają umieszczenia reklamy skarżącej w pasie drogowym ul. Powstańców Śląskich w rej. Wrocławskiej, chociaż dopuszcza to § 27 pkt 4 ww. uchwały. Ponadto spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne przyjęcie, że obecnie nie zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności uzasadniające wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, chociaż uprzednio organ I instancji wielokrotnie wydawał takie zezwolenia w takim samym stanie faktycznym i prawnym, 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, w szczególności poprzez: a) nieuwzględnienie faktu, że skarżąca występowała o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego pod reklamę o powierzchni 2,16 m2, a więc dla obiektu małej architektury w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, b) brak wyjaśnienia przyczyn niezastosowania art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, c) błędne powołanie się na uchwałę 5 sędziów NSA z 19 czerwca 2000 r., sygn. akt OPK 2/00, ONSA 2001/1/11 i nieuwzględnienie uchwały 5 sędziów NSA z 19 czerwca 2000 r., sygn. akt OPK 3/00, ONSA 2001/1/12. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] na zasadzie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2006 r. Nr [...]. Odnośnie pierwszego zarzutu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało go za bezzasadny. Co prawda art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) przewiduje, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. to według oceny Kolegium przepis ten nie znajduje zastosowania do wymienionej wyżej uchwały Nr VI/26/01 Rady Gminy Warszawa – Bemowo z dnia 12 kwietnia 2001 r., albowiem uchwała ta nie stanowi sensu stricto nowelizacji dotychczasowej uchwały traktującej o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu względnie zmiany, z którą ta nowelizacja byłaby nierozerwalnie związana, ale przeciwnie – stanowi dla wymienionego w nim obszaru nowy plan zagospodarowania przestrzennego, który może istnieć samodzielnie, gdyż zupełnie określa przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Na poparcie powyższego twierdzenia Kolegium powołało się na pogląd wyrażony przez T. Bąkowskiego w Komentarzu do Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Zakamycze 2004. W takiej sytuacji zatem należy przyjąć, w ślad za dyspozycją art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, że plan miejscowy dla terenu, o którym jest mowa w uchwale Nr VI/26/01 Rady Gminy Warszawa – Bemowo z dnia 12 kwietnia 2001 r. zachowuje moc. Zdaniem Kolegium, chybiony jest również zarzut rażącego naruszenia postanowień § 27 pkt 6 w związku z § 27 pkt 4 uchwały Nr VI/26/01 Rady Gminy Warszawa – Bemowo z dnia 12 kwietnia 2001 r. albowiem należący do spółki nośnik reklamy nie mieści się w zakresie zarówno małego obiektu kubaturowego, jak i innego użytkowego wyposażenia przestrzeni publicznej w rozumieniu § 27 pkt 4 Planu. Brak jest również, według oceny Kolegium, naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Sugerowanie bowiem, że spółka powinna otrzymać pozytywną dla siebie decyzję z tej przyczyny, że dotychczas takie decyzje uzyskiwała, jak również decyzje takie są wydawane na rzecz innych przedmiotów jest nie do przyjęcia. Każda sprawa o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jest odrębną sprawą administracyjną, stąd też za każdym razem podlega oddzielnemu rozpatrzeniu w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego w dacie orzekania. Nieuprawniony jest także zarzut naruszenia przez Kolegium art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja Kolegium, której dotyczy niniejsze postępowanie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Zaś kwestionowanie przez spółkę motywów dokonanego rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z brakiem uzasadnienia. Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. skarżąca spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zakończonej decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., domagając się jej uchylenia i stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. [...] z dnia [...] lutego 2006 r. We wniosku spółka ponowiła dotychczas podnoszone zarzuty tj. wskazała na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej opartej na § 27 pkt 6 w zw. z § 27 pkt 4 uchwały Nr VI/26/01 Rady Gminy Warszawa – Bemowo, naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej opartej na art. 27 pkt 6 uchwały Nr VI/26/01 Rady Gminy Warszawa – Bemowo, naruszenie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2007 r., sygn. akt [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. uznając, że brak jest podstaw do jej uchylenia, albowiem odpowiada obowiązującemu prawu. Kolegium powtórzyło argumenty podane w uzasadnieniu swojej poprzedniej decyzji. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2007 r. A. S.A. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. pomimo oparcia tej decyzji na nieobowiązującym przepisie § 27 pkt 6 uchwały Nr VI/26/01 Rady Gminy Warszawa – Bemowo z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą Rady Warszawy nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r., 2) art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez zastosowanie § 27 pkt 6 uchwały Nr VI/26/01 Rady Gminy Warszawa – Bemowo z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą Rady Warszawy Nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. w części dotyczącej: terenu ulicy Powstańców Śląskich pomiędzy ulicami: Piastów Śląskich – gen. Tadeusza Pełczyńskiego, w gminie Warszawa – Bemowo, opublikowaną w Dz. U. Woj. Mazowieckiego z 2001 r., Nr 150, poz. 2106, pomimo uchylenia tej uchwały na skutek ostatecznego uchylenia uchwały Rady Warszawy Nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. w sprawie uchwalenia (zatwierdzenia) miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy z dniem 1 stycznia 2004 r. przez art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podnosząc argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r. naruszają prawo. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić, że są one zasadne. Przepis art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowi, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów jednak na dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Zgodnie więc z tym przepisem § 27 pkt 6 uchwały Nr VI/26/01 Rady Gminy Warszawa – Bemowo z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą Rady Warszawy Nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. w części dotyczącej terenu ulicy Powstańców Śląskich pomiędzy ulicami: Piastów Śląskich – gen. Tadeusza Pełczyńskiego, w gminie Warszawa – Bemowo, który ustalał zakaz umieszczania reklam w terenach położonych w liniach rozgraniczających ul. Powstańców Śląskich, z wyjątkiem tablic reklamowych związanych z ekranami akustycznymi dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej oraz reklam związanych z elementami małej architektury, zgodnie z ustaleniami pkt 4 od stycznia 2004 r. nie obowiązywał. Nie mógł więc stanowić podstawy, na której oparto decyzję z dnia [...] października 2005 r. i [...] lutego 2006 r. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 524/06. Skoro wskazane wyżej decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. naruszyło art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie stwierdzając ich nieważności zgodnie z żądaniem spółki. W tym stanie rzeczy uznając podnoszone w skardze zarzuty oraz ich uzasadnienie za zasadne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a) i c), art. 152 i 200 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.