VI SA/Wa 921/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia odrzucić skargę E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej "skarżąca" lub "strona"), pismem z 26 lutego 2024 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Pismem z 8 maja 2024 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 28 marca 2024 r., wezwano stronę do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez wskazanie z imienia i nazwiska, kto podpisał się pod skargą, celem weryfikacji jego umocowania do reprezentowania strony skarżącej. Korespondencja zawierająca wezwanie do uiszczenia braku formalnego skargi została doręczona skarżącej w dniu 13 maja 2024 r. (z.p.o. k. 31 akt sądowych). Do dnia wydania postanowienia, brak formalny skargi nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Jednym z warunków formalnych wynikającym z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jest podpisanie pisma przez osobę kierującą je do sądu albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto stosownie do treści art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Zgodnie zaś z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem takim może być w szczególności aktualny (lub pełny) odpis z Krajowego Rejestru Sądowego bądź pełnomocnictwo udzielone przez osoby uprawnione do reprezentowania osoby prawnej. Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04). Jak wynika z regulacji art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że jedynie spełnienie wszystkich wymogów formalnych stawianych przez ustawodawcę skardze, gwarantuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem tylko prawidłowa pod względem formy i treści skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Przenosząc powyższe rozważania na okoliczności niniejszej sprawy, wskazać należy, że skarżąca nie wykazała swojego umocowania do wniesienia skargi, nie wskazała bowiem, kto wniósł w jej imieniu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Brak ten uniemożliwiał weryfikację, choćby w świetle przedłożonych przez samą skarżącą wraz ze skargą dokumentów w postaci wydruku z Rejestru KRS, czy osoba ją wnosząca była do tego należycie umocowana. Wezwanie z 8 maja 2024 r. w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych skargi, wraz z pouczeniem o konsekwencji jego niewykonania w terminie w postaci odrzucenia skargi, zostało doręczone skarżącej w dniu 13 maja 2024 r., a zatem termin na ich uzupełnienie upłynął w dniu 20 maja 2024 r. Skarżąca nie uczyniła zadość temu wezwaniu w terminie wyznaczonym przez Sąd, co obligowało sąd do odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.