VI SA/Wa 925/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o.o. z siedzibą W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji odbiorników telewizyjnych i opłaty za ich użytkowanie oddala skargę w całości Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej organ) decyzją z dnia [...] lutego 2016r., [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. – o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 1204; dalej: u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. – utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...], wydaną przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., nakazującą rejestrację sześciu używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie sześciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 3870,00 zł. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] września 2015 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. S., w K., zajmowanym przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. W kontrolowanym budynku znajduje się hotel. Kontrola została przeprowadzona w obecności pracownika hotelu E. P. W trakcie kontroli w lokalu ujawniono 6 odbiorników telewizyjnych w tym jeden odbiornik telewizyjny marki S. w recepcji, który w trakcie kontroli był uruchomiony i odbierał program [...]. Pozostałe 5 odbiorników znajdowało się w pokojach hotelowych i zgodnie z oświadczeniem pracownicy doprowadzona jest do nich antena. Na podstawie oświadczenia pracownicy hotelu ustalono, że okres używania tych odbiorników wynosi 2 lata. Protokół kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez pracownicę E. P. Do protokołu dołączono oświadczenie E. P., z którego wynika, że w hotelu znajduje się 6 odbiorników TV w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu telewizyjnego. Protokół został podpisany bez zastrzeżeń przez osoby kontrolujące oraz przez pracownicę E. P. Po przeprowadzeniu postępowania, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., wydał w dniu [...] grudnia 2015 r. decyzję Nr [...], nakazującą rejestrację sześciu używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie sześciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 3870,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że w wyniku kontroli ustalono, iż w budynku hotelowym zajmowanym przez stronę postępowania znajdowało się sześć niezarejestrowanych odbiorników TV w tym jeden odbiornik telewizyjny w recepcji, który odbierał program telewizyjny ([...]), zaś obecna w toku kontroli pracownica hotelu stwierdziła, że odbiorniki te służą do odbioru programu telewizyjnego i są używane od ok. 2 lat. W dniu [...] grudnia 2015 r. (data nadania w placówce operatora pocztowego) strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2015 r., w którym zwróciła się o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenia art. 6, 7, art. 77, art. 79 § 2, 81 art. 10 oraz art. 2 ust. 2 i ust. 4 a także art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Strona zwróciła się o przeprowadzenie dowodu ze strony internetowej hotelu na okoliczność, iż w hotelu jest dostępna sieć wi-fi zaś dostępne w pokojach monitory służą do połączenia z Internetem. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ I instancji dopuścił się naruszenia prawa, ponieważ nie dysponując wystarczającą wiedzą i materiałem dowodowym przyjął, że znajdujące się w hotelu telewizory był przystosowane do odbioru programu telewizyjnego. Ponadto odwołujący podkreślił, że kontrola odbyła się w obecności pracownicy, która nie była upoważniona do składania wyjaśnień i działania w imieniu Strony w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] lutego 2016r., Nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. – o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 1204; dalej: u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego – utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] grudnia 2015 r., wydaną przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., nakazującą rejestrację odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 3870 zł. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle powyższych uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Organ naczelny wskazał, że ustawodawca w art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych wprowadził domniemanie polegające na przyjęciu, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny używa tego odbiornika, jeżeli znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W przedmiotowej sprawie w trakcie kontroli na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez pracownicę E. P. ustalono, iż w hotelu znajdowało się sześć odbiorników telewizyjnych, które mogły odbierać program TV. Sposób w jaki dokonano tych ustaleń nie naruszał obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalają na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki rzeczywiście były używane. Podkreślono, że postępowanie dowodowe przeprowadzono, co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. W dniu [...] września 2015 r., zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia1205 r. o opłatach abonamentowych przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w budynku hotelowym w K. przy ul. S., zajmowanym przez M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Kontrola została przeprowadzona w obecności pracownicy obiektu. W trakcie kontroli w lokalu ujawniono jeden działający odbiornik telewizyjny marki S., który odbierał program [...]. W pokojach hotelowych zgodnie z oświadczeniem pracownicy znajdowało się jeszcze 5 telewizorów gotowych do odbioru programu. Protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez osoby kontrolujące oraz przez pracownicę hotelu. Organ odwoławczy zaznaczył także, że osoba uczestnicząca w kontroli w przypadku wątpliwości miała możliwość oświadczyć, że nie posiada wiedzy w tym zakresie albo odmówienia podpisania protokołu z kontroli. Nic takiego jednak nie nastąpiło. Organ wskazał, że złożone przez pracownicę oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów jest jak najbardziej dopuszczalne i wiarygodne. Dodatkowo wskazano, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. W ocenie organu II instancji, nie znajdują uzasadnienia zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 79 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W przedmiotowej sprawie ustalony w czasie kontroli stan faktyczny nie dostarczył wątpliwości w zakresie stwierdzenia niezarejestrowanych odbiorników TV, ich stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu oraz okresu ich używania, dlatego organ nie miał podstaw ani potrzeby poszukiwania innych dowodów. Zarzuty podniesione w treści odwołania nie znajdowały uzasadnienia w materiale sprawy. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że ustalony stan faktyczny sprawy dawał podstawę do wydania decyzji nakazującej rejestrację sześciu odbiorników TV i nakładającej karę za używanie tych niezarejestrowanych odbiorników. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wynikało, że w dniu kontroli w budynku hotelowym zajmowanym przez Stronę znajdowało się 6 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a tym samym należy stwierdzono, iż pobranie opłaty tytułem niezarejestrowanych odbiorników jest uzasadnione. Na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2016r., Nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła : 1) naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. : - art. 6 K.p.a. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez ograniczenie postępowania dowodowego do oświadczenia osoby przebywającej w lokalu przedsiębiorcy niebędącej ani stroną ani osobą upoważnioną przez stronę do działania w jej imieniu - art. 7 K.p.a., art. 77 i 10 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, lecz arbitralne przyjęcie okoliczności faktycznych jedynie na podstawie osoby nieuprawnionej do składania oświadczeń w imieniu skarżącego; - art. 75 w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wydanie rozstrzygnięcia na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Skarżący wskazał także na naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 2 ust 2 i ust. 4 oraz art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez uznanie domniemania faktycznego za prawidłowe. Organ naczelny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając zarzuty skargi w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W działaniach organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 5 ust. 1 i 3 u.o.a., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 7 maja 2013r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2014 r. (Dz. U. z 2013r., poz. 566). Skarżący nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją podnosi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego. Sąd nie podzielił jednak słuszności wykazywanych przez stronę skarżącą uchybień oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. Z treści przepisów ww. ustawy wynika, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). W niniejszej sprawie organ kontrolujący (operator publiczny) działając w oparciu o przepisy u.o.a. w toku przeprowadzonej kontroli wypełniania obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych, w dniu [...] września 2015 r. w miejscu prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej (hotel w K.) ustalił, że w jego użytkowaniu znajdowało się sześć odbiorników telewizyjnych. Podczas rozpoczęcia kontroli telewizor S. znajdujący się w recepcji odbierał program [...] był zatem w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. W pokojach hotelowych znajdowało się 5 kolejnych telewizorów gotowych do odbioru programu TV. Odbiorniki były użytkowane w budynku skarżącego od 2 lat. Informacje te uzyskano od obecnej podczas kontroli pracownicy E. P., która podpisała protokół i złożyła oświadczenie potwierdzające ustalone fakty odnośnie ilości telewizorów i ich gotowości do odbioru programu TV. W stosunku do ww. odbiorników nie został wykonany obowiązek rejestracji. Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał, że u skarżącego powstał obowiązek rejestracji posiadanych odbiorników telewizyjnych. Stan faktyczny stwierdzono opierając się na ustaleniach dokonanych w trakcie przeprowadzonej kontroli. Protokół kontroli został podpisany przez obecną pracownicę i zasadnie przyjęto jego pełną wartość dowodową. Jest to istotne w sytuacji, gdy skarżący nie przedstawił żadnych dowodów podważających treść oświadczenia złożonego w trakcie kontroli przez E. P. Sąd podkreśla, że działające w sprawie organy mogły oprzeć się na informacjach uzyskanych od pracownicy w trakcie kontroli oraz własnych obserwacji szczególnie w sytuacji, gdy jeden z telewizorów telewizor odbierał w recepcji program [...]. Protokół kontroli ma pełną moc dowodową stwierdzonych w nim faktów. Wbrew twierdzeniom skargi organy orzekające w sprawie w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, kierując się wymogami art. 7, 77, a także art. 10 k.p.a., co czyni nieuzasadnionym zarzut dotyczący niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedysponowanie wystarczającym materiałem dowodowym do podjęcia decyzji. Odnosząc się do zarzutu podnoszonego przez skarżącego dotyczącego nieprawidłowego uznania przez organ, że telewizory mogły odbierać program TV należy stwierdzić, że podczas kontroli jeden telewizor odbierał program [...], zaś pozostałe telewizory znajdowały się w pokojach hotelowych zajętych przez gości. W tej sytuacji nie może być mowy o domniemaniu lecz o stwierdzonym fakcie. Sąd stwierdza jednocześnie, że skarżąca Spółka, prowadząc działalność gospodarczą powinna mieć świadomość konieczności zarejestrowania odbiorników telewizyjnych działających w jego budynku hotelowym. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowości przy prowadzeniu postępowania administracyjnego, Sąd stwierdza, że organy administracji w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i art. 77 oraz 80 k.p.a., oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego prawidłowej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w skarżonych decyzjach, w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. Stawiany przez skarżącego zarzut, że organy nie powinny brać pod uwagę oświadczeń pracownicy złożonych podczas kontroli z uwagi na to, że nie była ona upoważniona do udzielania informacji nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wyjaśnić, że obecna podczas kontroli pracownica nie składała oświadczeń odnośnie stanu firmy, nie zaciągała zobowiązań lecz udzieliła informacji odnośnie działających w hotelu odbiorników telewizyjnych. Jak słusznie stwierdziły organy administracji badające sprawę oświadczenia tej osoby mają pełną wartość dowodową. Zaś twierdzenia strony skarżącej, że telewizory służyły wyłącznie jako monitory do odbioru sygnału wi-fi są zdaniem Sądu niewiarygodne. Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji obu instancji nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.