VI SA/Wa 925/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty za 2010 r. postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Skarżąca – T. sp. z o.o. z siedzibą w [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA") skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE"), którą ustalono dla niej kwotę udziału w pokryciu dopłaty za 2010 r. Skarga została należycie opłacona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), dalej "p.p.s.a." sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (p. wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym również Trybunałem Stanu – v. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 278/11 oraz Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej – v. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11) oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte, a nieprawomocne. Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Rzecz jasna, nie może być ono jednak dowolne. Analizując celowość zawieszenia postępowania sąd winien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem - art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; art. 240 § 1 pkt 7, 8 i 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (Komentarz M. Niezgódka – Medek do art. 125 p.p.s.a., Lex Omega 39/2013). Możliwość zainicjowania tego rodzaju nadzwyczajnego postępowania nie może być jednak traktowana jako samoistna negatywna przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Analizując niniejszą sprawę z punktu widzenia procesu decyzyjnego prowadzonego przez Prezesa UKE, Sąd ustalił, że organ wyznaczył T.SA z siedzibą w [...] (dalej "TP", obecnie O. SA) do świadczenia usługi powszechnej na obszarze całego kraju. Tym samym TP (obecnie O. SA) posiadła prawo do uzyskania dopłaty do kosztów świadczenia ww. usługi w przypadku jej nierentowności. TP, jako przedsiębiorca wyznaczony, w czerwcu 2011 r. wystąpiła do Prezesa UKE o przyznanie na jej rzecz dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej za rok 2010, w wysokości 269.436.354,80 złotych, w związku z jej nierentownością. Prezes UKE ostatecznie przyznał TP dopłatę w wysokości kosztów netto świadczenia usługi za rok 2010 w łącznej kwocie 55.102.357,38 złotych. W następstwie powyższych rozstrzygnięć, Prezes UKE - ostatecznie decyzją z 29 czerwca 2017 r., ustalił zarówno przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty za 2010 r., jak i jednolity wskaźnik procentowy tego udziału. Wśród wskazanych przedsiębiorców znalazła się m.in. skarżąca. Jak jest wiadomo Sądowi z urzędu, powyższa decyzja z 29 czerwca 2017 r., została zaskarżona do WSA, który wyrokiem z 10 kwietnia 2018 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1737/17) oddalił skargi na tą decyzję. W sprawie tej został obecnie złożony wniosek o uzasadnienie, które to nie zostało jeszcze sporządzone. Zatem sprawa o sygn. akt VI SA/Wa 1737/17 nie jest prawomocnie zakończona. Sąd doszedł do przekonania, że będąca przedmiotem niniejszej skargi decyzja z [...] lutego 2018 r., ustalająca indywidualnie dla skarżącej wysokość kwoty jej udziału w pokryciu dopłaty za 2010 r., ma bezpośredni związek z problematyką prawną sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1737/17, w której oddalono skargi na decyzję ustalającą m.in. skarżącą, jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty za 2010 r. Powyższe oznacza, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1737/17, która – na chwilę obecną, nie jest jeszcze prawomocna. Dopiero prawomocne ustalenie, czy skarżąca rzeczywiście należy do kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty za 2010 r., warunkuje bowiem indywidualne ustalenie dla niej wysokości kwoty udziału w pokryciu tej dopłaty. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uznając, że wynik niniejszej sprawy zależy od rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1737/17, orzekł jak w sentencji postanowienia.