VI SA/Wa 925/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant ref. staż. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2019 r. sprawy ze skargi "F." Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] lutego 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "SKO w [...]", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez F. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] (dalej jako "Skarżąca", "Spółka") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej jako "organ pierwszej instancji") z [...] listopada 2018 r., nr [...] w sprawie wymierzenia Skarżącej kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym po drodze publicznej bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1990; dalej jako: p.r.d.). Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 140aa, 140 ab i 140 ac p.r.d., art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 570). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych: Dnia [...] listopada 2017 r. na drodze publicznej (wojewódzkiej) w [...], przy ul. [...] w rejonie ul. [...] funkcjonariusz Policji zatrzymał do kontroli należący do Spółki samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował P. Z. W związku z przypuszczeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów wagowych wykonano pomiary wymiarów zewnętrznych, nacisków osi oraz rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego środka transportu z ładunkiem. Przebieg kontroli utrwalono protokołem, podpisanym bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu. W wyniku pomiarów stwierdzono przekroczenie masy całkowitej pojazdu o 27,66% (wartość zmierzona 40,85, wartość dopuszczalna 32 t), przekroczenie nacisku osi pierwszej o 3,13% (wartość zmierzona 8,25 t, wartość dopuszczalna 8t) przekroczenie nacisków osi trzeciej oraz osi czwartej odpowiednio o 56,88% i 54,38% (wartość zmierzona 12,55,i 12,35; wartość dopuszczalna 8 t). W związku z powyższymi ustaleniami decyzją z dnia [...] marca 2018 r., reprezentujący Prezydenta [...] Zastępca Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym - bez zezwolenia kategorii VII. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. SKO w [...] uchyliło w całości decyzję z dnia [...] marca 2018 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Powodem uchylenia decyzji było niewyjaśnione przez organ pierwszej instancji wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy w zakresie wykazania prawidłowości wyników ważenia pojazdu, co uniemożliwiało rozważenie możliwości umorzenia postępowania względem Skarżącej. W aktach sprawy nie znajdowała się w szczególności instrukcja obsługi wag zastosowanych do ważenia pojazdu ani świadectwa ich homologacji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za przejazd w dniu [...] listopada 2017 r. pojazdem normatywnym po drodze publicznej bez zezwolenia kat. VII, zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3c p.r.d. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. w zakresie zasad zbierania oraz oceny materiału dowodowego, polegające na braku prawidłowych ustaleń w zakresie dotyczącym wartości ewentualnego przekroczenia parametrów wagowych pojazdu. Pełnomocnik Spółki wskazał, że ważony w toku kontroli pojazd miał zmierzony nacisk na pierwszej osi – 8,25 t, na trzeciej osi - 12,55 t i na czwartej osi - 12,35, co po zsumowaniu daje wynik – 33,15 t, a nie jak wskazano w decyzji – 40,85 t. Odnosząc się do procedury ważenia stwierdził, że organ pierwszej instancji nie zastosował się do wytycznych SKO w [...], określonych w decyzji z [...] listopada 2018 r. i nie przeprowadził ponownie postępowania, z którego wynikałoby wprost, iż procedura kontrolna pojazdu i została przeprowadzona w sposób prawidłowy, bez żadnych wątpliwości co do sposobu określenia rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu. Pełnomocnik wnosił o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz umorzenie postępowania administracyjnego. Rozpoznając odwołanie SKO w [...] uznało, że decyzja z [...] listopada 2018 r. nie narusza prawa materialnego, jak i procesowego. Wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu akta sprawy zostały uzupełnione o świadectwa legalizacji ponownej wag użytych do ważenia pojazdu Spółki w dniu kontroli oraz o instrukcję obsługi wag; do akt załączono także dokumentację zdjęciową wnęk wagowych. Wyjaśniono, że miejsce ważenia pojazdów zlokalizowane przy ul. [...] w [...] było przystosowane do ważenia pojazdów, co potwierdzał okazany kierowcy podczas kontroli protokół pochylenia terenu. Wskazano również, że podczas kontroli pojazdu nie były stosowane kliny, jako że pojazd nie był wyposażony w automatyczną skrzynię biegów. Protokół ważenia pojazdu został przez kierowcę podpisany, bez wniesienia uwag. Wyniki ważenia kontrolerzy odczytywali razem z kierowcą, przy czym nie występowały wahania wskazań wag. Pojazd został zważony przy użyciu dwóch połączonych wag Haenni typ WL 103, wagi znajdowały się w zagłębieniu jezdni. Spółka miała zapewnioną możliwość wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, z którego to prawa skorzystała w dniu 26 lipca 2018 r. Zdaniem SKO w [...] zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności protokół kontroli, dawał podstawę do nałożenia na Spółę kary pieniężnej. Kontrola drogowa wykazała bowiem naruszenie polegające na przekroczeniu dwóch parametrów: dopuszczalnej masy całkowitej oraz nacisku osi trzeciej oraz czwartej, z tym. że już samo przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o ponad 20% skutkowało zakwalifikowaniem przejazdu jako wykonywanego bez zezwolenia kategorii VII (inne przypadki). Organ odwoławczy zaznaczył również, że w jego ocenie treść załączonej do akt instrukcji obsługi wag użytych do kontroli pojazdu dopuszcza sumowanie nacisków osi przy użyciu konfiguracji wag przy ważeniu różnego typu pojazdów, w tym z osiami wielokrotnymi. Dlatego też za bezzasadne uznał twierdzenia Spółki, która kwestionuje, że wskazane w protokole kontroli wartości ważenia pojazdu nie pozwalają na ich skonfrontowanie ze stanem faktycznym. Podkreślił, że ważenie pojazdu w trakcie kontroli odbywa się w obecności kierowcy pojazdu, a protokół sporządzany jest na bieżąco. Do protokołu wpisywane są zatem bezpośrednio wyniki ważenia, kierowca natomiast ich nie zakwestionował, lecz potwierdził swoim podpisem. SKO w [...] nie znalazło ponadto podstaw do zastosowania w sprawie art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d., jako że Spółka nie dostarczyła dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności w oparciu o tę regulację. Brak było również podstaw do umorzenia postępowania w oparciu o art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., gdyż jak wynikało z ustaleń faktycznych, rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego przekraczała dopuszczalną i to znacznie bo o ponad 8 t (8,85 t). Na decyzję SKO w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, zostało przeprowadzone w sposób nie uwzględniający wytycznych zawartych w decyzji SKO w [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...]; - art. 140aa ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej p.r.d.) poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że jako przewoźnik Skarżąca miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia warunków przewozu, pomimo że materiał dowodowy wskazywał na spełnienie niezbędnych przesłanek do zwolnienia z odpowiedzialności; - art. 7 i art. 8 kpa poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem (w tym z instrukcją wag) tj. przeprowadzenie ważenia pojazdu czteroosiowego dwiema przenośnymi wagami, co jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej; - naruszenie procedury kontrolnej poprzez dokonanie pomiaru rzeczywistej masy całkowitej pojazdu wagami nieprzeznaczonymi do tego typu kontroli oraz sprawdzenie nacisków osi pojazdu czteroosiowego dwiema przenośnymi wagami do pomiarów statycznych; - naruszenie art. 8 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa polegające na uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób umożliwiający kontrolę jej poprawności i całkowite zignorowanie zarzutu użycia niewłaściwych wag. Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: p.p.s.a.) sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zaskarżona decyzja SKO w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2018 r., wymierzająca Skarżącej karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, nie naruszają przepisów prawa. Definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 2 pkt 35 lit. a p.r.d. stanowi, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. W myśl art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy (pkt 1) oraz przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1 (pkt 2). Zgodnie z treścią art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. W niniejszej sprawie pojazdem przewożone było kruszywo, a więc ładunek podzielny. Z kolei w myśl art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Jak stanowi z kolei art. 41 u.d.p., po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 ton, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz: 1. dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton, 2. dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 ton, - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Natomiast drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. (art. 41 ust. 3 u.d.p.). Droga wojewódzka, jaką jest ulica [...] w rejonie [...] w [...], po której poruszał się skontrolowany w dniu [...] listopada 2017 r. czteroosiowy samochód ciężarowy, nie została wymieniona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 21 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton. Tym samym mogą poruszać się po niej jedynie pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. (art. 41 ust. 3 u.d.p.). Jak wynika z akt sprawy w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2017 r. ustalono, że kontrolowanym pojazdem przewożony był ładunek podzielny w postaci kruszywa umieszczonego luzem w skrzyni ładunkowej, co wymuszało posiadania zezwolenia kategorii VII; nacisk na trzecią oś napędową pojazdu wyniósł 12,55 t (co stanowiło przekroczenie o 56,88%), nacisk na czwartą oś napędową wyniósł 12,35 t (co stanowiło przekroczenie o 54,38%), a masa całkowita pojazdu wyniosła 40,85 t wobec dopuszczalnej wynoszącej 32 tony (co oznacza przekroczenie o 27,66%). Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, a w szczególności kluczowego dla rozstrzygnięcia zarzutu dotyczącego sposobu przeprowadzenia ważenia, podkreślić należy, że do ważenia pojazdu zastosowano przenośne wagi do pomiarów statycznych typu WL 103 (Haenni) o numerach fabrycznych SN 5327 i SN 5328. Jak wynika z przedłożonej przez organ instrukcji obsługi przedmiotowych wag, wagi te są przeznaczone do szybkiego i dokładnego pomiaru nacisku koła osi, a także całkowitej masy pojazdu wyposażonego w koła z oponami pneumatycznymi. W celu wyznaczenia nacisku osi istnieje możliwość połączenia dwóch wag (por. pkt 2.4.1. instrukcji). Z kolei w punkcie B2.4 Dodatku do instrukcji przewidziano możliwość dokonywania za ich pomocą ważenia pojazdów czteroosiowych (a więc i pojazdu zważonego w niniejszej sprawie), poprzez odesłanie do sposobu ważenia opisanego dla pojazdów trzyosiowych i pięcioosiowych. Każda z użytych w toku kontroli wag legitymowała się ważnym na dzień kontroli świadectwem legalizacji ponownej wystawionym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...]. Pojazd zważono jednokrotnie a po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli z dnia [...] listopada 2019 r. Protokół został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. Brak jest zatem podstaw do podważania ustaleń faktycznych odnośnie stwierdzonych przekroczeń dopuszczalnych nacisków na osie i masy całkowitej pojazdu. Mając powyższe na względzie a także uwzględniając dokumenty znajdujące się w aktach sprawy w tym w szczególności wskazaną wyżej deklaracje zgodności producenta, poświadczenie zgodności wystawione również przez producenta a także instrukcję ważenia wagami WL 103, stwierdzić należy, iż organy prawidłowo uznały, że dwoma przenośnymi wagami WL 103, można było dokonywać pomiarów w trakcie kontroli drogowej, która miała miejsce w dniu [...] listopada 2019 r. a tym samym brak jest podstaw do skutecznego zakwestionowania wyników ważenia pojazdu czteroosiowego. Tym samym wykazane w trakcie pomiaru przekroczenia powyżej 20 % nacisków na trzecią i czwartą oś napędową pojazdu (odpowiednio 56,88% i 54,38%) oraz przekroczenie powyżej 20 % dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu tj. o 27,66%, skutkowały koniecznością nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych, zgodnie z dyspozycją art. 140ab ust. 1 pkt 3 ppkt c p.r.d. Nadmienić należy, iż odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych norm jest odpowiedzialnością za skutek i ma charakter obiektywny. Odpowiedzialność ta nie jest oparta na zasadzie winy, a zatem sam wynik ważenia i mierzenia, potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych, wystarcza do nałożenia kary pieniężnej. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych parametrów nie podlega uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że organ nie ma możliwości miarkowania ich wysokości. Ustalając wysokość kar pieniężnych, prawodawca ma przede wszystkim na względzie prawidłową eksploatację sieci dróg krajowych, które ulegają największym zniszczeniom na skutek poruszania się po nich pojazdów nadmiernie obciążonych. Wysokie kary pieniężne mają przede wszystkim na celu uświadomienie użytkownikom dróg, że stanowią one dobro o niebywałej wartości tak materialnej, jak i społecznej. Gospodarowanie takim dobrem, a więc także korzystanie z niego, musi odbywać się przy jego pełnym poszanowaniu. Toteż ustawodawca celowo wprowadza reglamentowanie przejazdu pojazdem nienormatywnym po tego rodzaju drogach publicznych, wymagając od użytkowników dróg uzyskania odpowiedniego zezwolenia, którego brak - w przypadku stwierdzonych naruszeń - skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, stosownie do wymaganej w danych okolicznościach kategorii zezwolenia. Z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zasada demokratycznego Państwa prawnego) wynika m.in. upoważnienie do tworzenia sankcjonujących norm administracyjnego prawa materialnego, które w przypadku przejazdu pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, pozwalają właściwym organom na nakładanie kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia, stosownie do danej kategorii zezwolenia. Organ administracji publicznej, nakładając zatem sankcję administracyjną za stwierdzone naruszenie, realizuje nie tylko powyższą zasadę konstytucyjną, ale także zasadę legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), jako że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Jak już zostało zaznaczone, ładunek nie może przekraczać dopuszczalnych norm. Zatem nie tylko na nadawcy, odbiorcy i załadowcy, ale przede wszystkim na przewoźniku spoczywa obowiązek dochowania należytej staranności, by ładunek nie stwarzał zagrożenia na drodze, oraz by nie przekraczał dopuszczalnych norm. Przewoźnik zajmujący się w sposób profesjonalny przewozem drogowym jest obowiązany znać obowiązujące regulacje, by w trakcie realizacji przewozów nie dochodziło do naruszeń dopuszczalnych norm. Istotne w sprawie jest również, że strona skarżąca na żadnym etapie prowadzonego postępowania nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które wpływałyby na wynik sprawy i zwalniałyby ją z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie w myśl regulacji art. 140 ust. 4 p.r.d. W sprawie brak było również podstaw do umorzenia postępowania w oparciu o art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. W niniejszej sprawie stwierdzone w toku kontroli przekroczenie DMC pojazdu o 27,66 % samo w sobie determinowało rozstrzygnięcie w postaci nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł. Karę pieniężną w takiej wysokości nakłada się, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20%. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 kpa). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu orzekającego, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych decyzji. W świetle powyższego, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Uznając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.