VI SA/Wa 929/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi W. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "I." z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego W. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "I." z siedzibą w M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.500,- złotych - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zaskarżonym zakresie dotyczącym nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000,- złotych. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] września 2004 r., na drodze krajowej nr [...], w miejscowości [...], około godz. 9:40, zatrzymano i przeprowadzono kontrolę pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) 11990 kg, kierowany przez M. W. W toku kontroli kierowca okazał kartę opłaty drogowej roczną o nr [...], która była ważna do [...] września 2004 r. Ponadto stwierdzono uchybienia dotyczące przepisów o czasie pracy kierowców, tj. zbyt długie zapisywanie wykresówki z dnia [...] września 2004 r., nie okazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za dzień [...] września 2004 r., a także brak należytych wpisów dotyczących miejsca i daty końcowej używania wykresówki za dzień [...] i [...] września 2004 r. oraz brak wpisu wymaganego stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdów na wykresówkach za dzień [...] i [...] września 2004 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] września 2004 r., nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy; k. 12-13). Pismem z dnia [...] września 2004 r. organ powiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego, przesyłając jej protokół kontroli, oraz pouczając o przysługujących jej prawach wynikających z przymiotu strony. W piśmie z dnia [...] października 2004 r. skarżący W. G. wyjaśnił, iż w dniu [...] września 2004 r. kierowca wykonywał przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, zaś brak ważnej opłaty (za okres [...].09.2004 r. – [...].09.2004 r.) był spowodowany niedopatrzeniem kierowcy. Skarżący dodał, iż z uwagi na fakt, że prowadzona przez niego firma posiada jedno auto powyżej 3,5 t, nie jest w interesie strony narażać się na bardzo wysokie kary. Skarżący dodał ponadto, iż zbyt długi okres czasu zapisywany na wykresówce z dnia [...] września 2004 r. był spowodowany nieplanowanym dniem wolnym kierowcy. W konsekwencji stwierdzonych uchybień oraz po zapoznaniu się ze stanowiskiem strony skarżącej [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] wydał decyzję z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 42 ust. 1 i art. 87 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) a także na podstawie § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) w zw. z Lp. 1.4.1. Załącznika do ustawy o transporcie drogowym oraz na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370 z dnia 31.12.1985) oraz Lp. 1.11.9, Lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b, Lp. 1.11.11 ust. 4 lit. c, oraz Lp. 1.11.11 ust. 4 lit. e w/w Załącznika do ustawy o transporcie drogowym – nałożył na skarżącego W. G. karę pieniężną w łącznej wysokości 3.500,- złotych, w tym karę 3.000,- zł z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz karę w wysokości 500,- zł z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy w zakresie przyrządów kontrolnych – wykresówek. Skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2004 r. odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skarżąc ją w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000,- zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W uzasadnieniu strona skarżąca stwierdziła, że w/w naruszenie nie było spowodowane chęcią nieziszczenia opłaty za kartę drogową, lecz wyłącznie przegapieniem okresu jej ważności. Skarżący poinformował, iż podczas kontroli kierowca nabył dobową kartę opłaty drogowej, a następnie zakupił z półrocznym okresem ważności. Ponadto skarżący podniósł, iż prowadzona przez niego firma jest małym rodzinnym przedsiębiorstwem, które skarżący stara się prowadzić w sposób rzetelny. Jednocześnie strona skarżąca dodała, iż nałożenie tak wysokiej kary nie pozostanie bez wpływu na płynność finansową jej firmy. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zaskarżonym zakresie dotyczącym nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000,- złotych. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego oraz na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] września 2004 r. kontroli pojazdu skarżącego, kierowanego przez M. W. - stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że wykonywany był przewóz na potrzeby własne bez uiszczenia stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Organ odwoławczy wskazał, że bezspornym faktem jest, iż kierowca okazał do kontroli roczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych – seria i nr [...], której termin ważności upłynął w dniu [...] września 2004 r., a zatem w chwili kontroli karta ta nie stanowiła dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych, co – w ocenie organu - wynika jednoznacznie z protokołu kontroli, do którego kierowca nie zgłosił żadnych uwag. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego argumenty podnoszone przez stronę w odwołaniu w świetle obowiązujących przepisów nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji. Ponadto organ stwierdził, iż wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym i kary te nakładane są obligatoryjnie, zaś czynniki subiektywne nie mają wpływu na wymiar kary. W dniu [...] kwietnia 2005 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o zmniejszenie kary pieniężnej skarżący podtrzymał w uzasadnieniu skargi swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wniósł o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym, podnosząc w uzasadnieniu, iż okoliczności faktyczne sprawy nie są sporne. Pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżącego z wnioskiem o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku zawartego w odpowiedzi organu na skargę odnośnie skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W piśmie tym pouczono stronę skarżącą o treści normy zawartej w przepisie art. 119 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarżący w ustawowym terminie czternastu dni od zawiadomienia przesłanego przez Sąd nie zgłosił żądania przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga W. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "I." z siedzibą w M. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r., nr [...], oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004 r. nie naruszają w rozpatrywanym przez Sąd zakresie zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Decyzje organów obu instancji nie naruszają również unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 3.000,- złotych organy inspekcji transportu drogowego obu instancji prawidłowo uznały, że skontrolowanym pojazdem wykonywano przewóz na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Jeśli chodzi o kwestię stwierdzonego w toku postępowania kontrolnego przewinienia polegającego na nieuiszczeniu opłaty, należy podkreślić, iż zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Uiszczenie opłaty drogowej następuje poprzez nabycie karty opłaty, którą należy następnie prawidłowo wypełnić. Kwestię uiszczania przedmiotowych opłat szczegółowo reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). § 3 cyt. rozporządzenia stanowi, iż przedsiębiorca wykonujący transport drogowy oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne uiszcza opłatę roczną, półroczną, siedmiodniową albo dobową. Zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje przez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Jak stanowi z kolei § 4 ust. 2 rozporządzenia wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. Z akt postępowania administracyjnego wynika jednoznacznie, iż w dniu kontroli skarżący przedsiębiorca wykonywał przewóz na potrzeby własne bez uiszczenia stosownej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Bezspornym faktem jest również to, iż kierowca okazał do kontroli roczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych – seria i nr [...], której termin ważności upłynął w dniu [...] września 2004 r. Wynika to jednoznacznie z protokołu kontroli z dnia [...] września 2004 r., nr [...], do którego kierowca nie zgłosił jakichkolwiek uwag. W tej sytuacji należy uznać, że w chwili kontroli okazana karta nie stanowiła dowodu uiszczenia opłaty za korzystanie z dróg krajowych. Ustalenia powyższe nie były również podważane przez samego skarżącego, a także przez kierowcę pojazdu, który nie zgłosił jakichkolwiek uwag do protokołu kontroli. W konsekwencji Sąd uznał, iż organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.4.1. Załącznika do tej ustawy, który karą 3.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ustosunkowując się do argumentów strony skarżącej podnoszonych w toku postępowania administracyjnego, należy uznać, że pozostają one bez jakiegokolwiek znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, albowiem – jak zasadnie przyjął Główny Inspektor Transportu Drogowego - odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w ustawie o transporcie drogowym, nie jest oparta na zasadzie winy. W sytuacji, w której skarżący nie posiadał ważnej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, i to niezależnie od przyczyn braku takiej karty - zobowiązany był zaniechać dalszego przewozu, albowiem brak jest w ustawie o transporcie drogowym przepisu, który zwalniałby przedsiębiorcę od obowiązku uiszczenia opłaty. Zdaniem Sądu skarżący przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej. W tej sytuacji skarżący nie może powoływać się na czynniki subiektywne, w tym przykładowo na fakt przeoczenia terminu ważności karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy stwierdzić, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). Organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Sąd wydając wyrok w trybie uproszczonym uznał, iż w sprawie niniejszej zachodzą wszelkie przesłanki wskazane w art. 119 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu zarzuty podnoszone w skardze są oczywiście bezzasadne, zaś materiał dowodowy zebrany w sprawie bezsporny, co daje możliwość załatwienia sprawy w odformalizowanym i pozbawionym zbędnych komplikacji postępowaniu uproszczonym, zgodnie z postulatami szybkości postępowania sądowoadministracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.