VI SA/Wa 929/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2008 r. sprawy ze skargi "P." sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej "P." sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, rozpoznając ponownie sprawę odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w kwestionowanym zakresie 8.000 zł – na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 972/07 - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.2. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym sprawy. W wyniku przeprowadzonej kontroli drogowej, w dniu 6 października 2006 r., a następnie w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organy obu instancji ustaliły, iż P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (zwana dalej skarżącą) wykonywała transport drogowy osób pojazdem niezgłoszonym do licencji, jak również z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Za powyższe naruszenia nałożono na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 8.500 zł. W odwołaniu - w zakresie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł nałożonej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji - skarżąca podniosła, że zmiana danych co do posiadanych pojazdów zgłoszonych do licencji nastąpiła w dniu 4 października 2006 r. Wskazała, że wniosek o dokonanie zmian składała w tym właśnie dniu, jednakże z naruszeniem przepisów art. 61 i 64 § 2 k.p.a. nie został on przyjęty. Dlatego też za datę złożenia tego wniosku należy uznać dzień 10 października 2006 r., co czyni zachowanie terminu zawartego w art. 14 ustawy o transporcie drogowym. Wniosła także o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w zaskarżonej części. Zgłosiła również wnioski dowodowe w postaci dokumentów dołączonych do odwołania, wnioskowała także o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron. W piśmie z 22 lutego 2007 r. uzupełniła powyższe odwołanie, akcentując, że wniosek o wszczęcie postępowania został faktycznie złożony co najmniej przed datą wniosku o dodatkowe ubezpieczenie. Wskazywała, że wbrew prawu nie został formalnie zarejestrowany w dacie złożenia, a wpisana następnie data wpływu wniosku nie odzwierciedla stanu faktycznego. Decyzją z [...] kwietnia 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w kwestionowanym zakresie uznając, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zaszły przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów w zakresie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji. W jego ocenie w dniu kontroli wykonywany był transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Dowodzi tego pismo z Urzędu Miasta [...] - Wydział Uprawnień Komunikacyjnych z [...] listopada 2006 r. nr [...], w którym została zawarta informacja, iż pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został zgłoszony do licencji w dniu 26 października 2006 r. Nie znalazł podstaw do uznania daty 10 października 2006 r. jako zgłoszenia pojazdu do licencji i dokonania przepisowej zmiany - wobec treści powołanego pisma Urzędu Miasta [...] z którego wynika, że kontrolowany pojazd został zgłoszony do licencji posiadanej przez stronę dopiero 26 października 2006 r., czyli po upływie 14 dniowego terminu liczonego od dnia kontroli. Okoliczność tą potwierdza również przedłożona przez skarżącego kopia wniosku zgłoszenia pojazdu do licencji, na której nie widnieje pieczęć Urzędu Miasta [...] potwierdzająca datę wpływu pisma do tego urzędu i rejestracji wniosku: 26 października 2006 r. oraz nr sprawy [...] nadany przez Urząd Miasta [...] - Wydział Uprawnień Komunikacyjnych. Oceniając przedłożone dowody organ odwoławczy uznał, że skarżąca nie zgłosiła organowi wydającemu licencję zmian w przepisowym 14 – dniowym terminie wynikającym z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając zarzuty skargi – wskazanym na wstępie prawomocnym wyrokiem z dnia 21 września 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 972/07 – uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r., stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu i orzekł o zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Wskazał, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca w odwołaniu od decyzji I instancji zakwestionowała ustalony stan faktyczny, a przede wszystkim ustaloną przez organ datę złożenia wniosku o dokonanie zmiany danych zawartych w licencji, która jest okolicznością kluczową w niniejszej sprawie. Skarżąca zgłosiła szereg dokumentów w celu wykazania, że wniosek został faktycznie złożony w dniu 10 października 2006 r., twierdząc, że 14 dniowy termin wynikający z art. 14 ustawy o transporcie drogowym został zachowany. Organ odwoławczy przeprowadził tylko jeden z wnioskowanych dowodów – z kserokopii wniosku datowanego na dzień 10 października 2006 r., zaś do pozostałych dowodów organ się w żadnym zakresie nie odniósł. Sąd podkreślił, że o ile dla organu dowody te nie miały istotnego znaczenia, to jego argumentacja winna znaleźć się w decyzji, tak aby możliwa była kontrola sądowa. Odmowa przyznania dowodom wiarygodności i mocy dowodowej powinna być konsekwencją rozpatrzenia konkretnego dowodu, a nie może wynikać z przyjętych z góry przez organ założeń w kwestii mniejszej rangi lub znaczenia tego dowodu. To samo dotyczy dowodu z przesłuchania stron, o przeprowadzenie którego wnioskował skarżący. Organ wniosku tego nie uwzględnił bez wskazania przyczyn mimo, że swoje stanowisko winien w tym zakresie przedstawić w uzasadnieniu decyzji, albowiem granicę jego uznania co do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron wyznacza zasada prawdy obiektywnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że sądowa kontrola legalności decyzji, w tym prawidłowości ustalonego stanu faktycznego, jest możliwa dopiero wówczas gdy organ w sposób przewidziany prawem odniesie się do zarzutów strony skarżącej i zgłoszonych przez nią środków dowodowych. Stan faktyczny powinien być ustalony szczególnie starannie, przy uwzględnieniu wszelkich reguł procesowych. Skoro skarżąca w całym postępowaniu podważała ustaloną przez organ datę złożenia wniosku i wskazywała na inną datę, która ma wynikać z zaoferowanych organowi dowodów, to zalecił, żeby organ ponownie rozpoznający sprawę szczegółowo odniósł się do jej twierdzeń w kontekście tych dowodów. Zalecił rozważenie konieczności przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron i dowodu z przesłuchania świadka, który został zgłoszony w skardze, mając na względzie przepis art. 78 k.p.a. (żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy). Jednocześnie polecił organowi wskazanie daty, którą przyjmuje za początek terminu przewidzianego w art. 14 ustawy o transporcie drogowym, albowiem z zaskarżonej decyzji kwestia ta nie wynika jednoznacznie, a ma ona dla rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie. Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie decyzją z dnia [...] marca 2008 r., organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w kwestionowanym zakresie. Ustalił w stanie faktycznym, iż wytyczne Sądu sprowadzały się do niedostatecznego wyjaśnienia kwestii faktycznej daty złożenia wniosku zgłaszającego pojazd do posiadanej licencji i zarzutu nie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków wnioskowanych przez stronę. Zaś zarzuty odwołania sprowadził do zakwestionowania przez stronę ustalonego przez organ I instancji stanu faktycznego co do powstania zmiany w dniu 15 września 2006 r., w sytuacji, gdy pojazd był remontowany do dnia 3 października 2006 r. i wprowadzony do eksploatacji w dniu następnym, kiedy nie przyjęto wniosku w Urzędzie Miasta z uwagi na braki formalne, a przyjęto go 10 października 2006 r. W ramach realizacji wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z dnia 21 września 2007 r. organ zwrócił się pismem z dnia 6 lutego 2008 r. do Dyrektora Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta[...] o udzielenie następujących informacji: 1) kiedy do Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych tego Urzędu wpłynął datowany na 10 października 2006 r. wniosek skarżącej dotyczący zgłoszenia do posiadanej licencji pojazdu marki [...] o nr rej. [...] 2) czy wniosek ten został złożony zgodnie z datą jego sporządzenia, czy ewentualnie był odrzucony z powodów braków formalnych i ponownie złożony w terminie późniejszym? Otrzymał odpowiedź w piśmie z dnia 18 lutego 2008 r., gdzie w odpowiedzi na te dwa pytania, w jednym zdaniu Urząd Miasta [...] poinformował, że "wniosek Spółki P. z siedzibą w B. o dokonanie zmian w wykazie pojazdów wraz z kompletem wymaganych dokumentów został złożony w dniu 26.10.2006 r." Na podstawie tak sformułowanej odpowiedzi, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że stanowi ona wystarczający dowód na okoliczność, że w dniu kontroli wykonywany był przejazd pojazdem niezgłoszonym do licencji – przy uwzględnieniu wytycznych WSA. Powołał się także na poprzednie pismo tego Urzędu z 13 listopada 2006 r. oraz kserokopie: wniosku z dnia 10 października 2006 r., gdzie nie została wypełniona rubryka dotycząca rejestracji wniosku i druga kserokopia tego wniosku wypełniona także 10 października 2006 r. - z uwidocznioną datą jego rejestracji w dniu 26 października 2006 r. Wskazane dowody potwierdziły, w ocenie organu odwoławczego, że strona dokonała zgłoszenia zmian do posiadanej licencji w dniu 26 października 2006 r. Nie zgłosiła zatem organowi wydającemu licencję zmian w przepisowym 14 dniowym terminie wynikającym z art. 14 ust. 1 ustawy. Stwierdził, że brak podstaw do uznania, że dniem zgłoszenia był 10 października 2006 r. co, jego zdaniem, uzasadnia powołane pismo Urzędu Miasta [...] z dnia 18 lutego 2008 r. W tym stanie rzeczy uznał za zbędne przeprowadzanie dowodów wnioskowanych przez stronę, oceniając, że przesłuchanie strony nic nie wniesie, a przedłuży postępowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję skarżąca spółka wnosiła o uchylenie decyzji organu I i II instancji w zakresie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł, stwierdzenie, że nie podlega wykonaniu i zasądzenie kosztów. Zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 w związku z art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie; 2. naruszenie przepisów k.p.a. art. 61 § 1 i 3 w związku z art. 64 § 2 k.p.a. co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, polegającego na przyjęciu, że strona wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji; a przede wszystkim podniosła 3. zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, która to wadliwość mogła mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka zarzuciła niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy podniesionych w odwołaniu, poprzez nieprzeprowadzenie na rozprawie dowodu z przesłuchania stron i świadka K. M. przyjmującej wniosek o zgłoszenie pojazdu do licencji, na okoliczność terminu złożenia wniosku przez skarżącą. Także fakt, że w aktach są dwa wnioski, jeden bez rejestracji, a drugi zarejestrowany potwierdza powyższa okoliczność. Skarżąca wskazywała, że w dniu 10 października 2006 r. złożyła wniosek o zmianę wpisu w licencji. Pojazd [...] nr rej [...] w chwili zakupu był w stanie technicznym uniemożliwiającym eksploatację i do dnia 3 października 2006 r. był remontowany. Został wprowadzony do eksploatacji dopiero dnia następnego, bowiem tego dnia dokonano kasacji innego pojazdu tej marki po to, by skarżąca nie musiała występować o licencję na kolejny czwarty pojazd. Skarżąca powołała się na przedłożone dowody zakupu, remontu. Podnosiła fakt, że wniosek z dnia 10 października 2006 r. został przyjęty, ale stwierdzono, że ubezpieczenie musi wynosić równowartość kwoty 19.000,- EU. Przedłożyła polisę ubezpieczeniową, co łącznie z aktywami firmy pokrywało wymagania posiadania majątku stanowiącego zabezpieczenie finansowe. Pracownik organ uprawnień komunikacyjnych zatrzymał wniosek i z naruszeniem art. 61 i 64 § 2 k.p.a. nie wezwał skarżącej do uzupełnienia braków zakreślając termin 7 dni z pouczeniem, że wniosek pozostanie bez rozpoznania. Skarżąca była przekonana, że zachowała termin 14 dni do złożenia wniosku o zmianę danych w licencji przyjmując, że zmiana ta nastąpiła w dniu 10 października 2006 r. Niezwłocznie złożyła wniosek o dodatkowe ubezpieczenie pojazdu do kwoty 26 EU, co nastąpiło 24 października 2006 r. i przedłożyła je organowi uprawnień komunikacyjnych. Skarżąca wskazała, że gdyby organ II instancji wnikliwie rozważył przedłożone umowy ubezpieczeniowe, doszedłby do wniosku, że spółka musiała uzupełnić złożone pierwotnie dokumenty, przez zawarcie dodatkowego ubezpieczenia, co miało miejsce na żądanie urzędnika przyjmującego wniosek, ponieważ bezzasadnie spółka nie narażałaby się na takie wydatki. Wydział Uprawnień Komunikacyjnych bezpodstawnie nie dokonał wpisu do licencji pojazdu [...] nr rej [...] na podstawie wniosku z dnia 10 października 2006 r. Skarżąca podkreśliła, iż w odwołaniu wnosiła o przeprowadzenie rozprawy i przesłuchanie stron na powyższą okoliczność i że w całym postępowaniu podważała datę 26 października 2006 r. jako datę złożenia jej wniosku. Brak działania urzędnika 4 października 2006 r. i nie zarejestrowanie formalne wniosku w tym dniu, a następnie także w dniu 10 października 2006 r. – mimo jego przyjęcia, nie może szkodzić interesom strony. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczasową argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym, przy czym rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej jako p.p.s.a. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, co ma istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy niniejszej, iż organ odwoławczy (tak jak i Sąd obecnie orzekający) związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2007 r. Obowiązek ten, w sposób jednoznaczny, wynika z powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przepisów prawa. Art. 153 p.p.s.a. stanowi bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Komentarz do art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006 Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 319). Stwierdzić należy, że powyższa norma została przez organ odwoławczy naruszona w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nie wykonał wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2007 r., pominął dokonaną ocenę prawną. W ustalonym stanie faktycznym nie uwzględnił bowiem i nie rozważył wszystkich wskazanych, a istotnych dla obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy konkretnych jej okoliczności. W przypadku, gdy sprawa po raz drugi dotarła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - po uchyleniu drugoinstancyjnej decyzji organu przez ten Sąd i wydaniu nowej decyzji, tutejszy Sąd w składzie obecnie orzekającym - rozpoznający ponownie te sprawę, jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 21 września 2007 r. Skarżący dowodził, że w dacie kontroli prawa nie naruszył, bowiem stosowny wniosek o zmianę danych w posiadanej dotychczas licencji był złożony w organie, który licencji udzielił, zgodnie z art. 14 ustawy o transporcie drogowym: 14. 1. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. 2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Twierdził, że obowiązek zmiany danych w licencji, którego naruszenie przypisał mu organ, powstał 4 października 2006 roku, a jego wniosek został faktycznie przyjęty 10 października 2006r., ale został zarejestrowany przez urzędnika dopiero 26 października 2006 r. – po uzupełnieniu przez niego np. kwoty ubezpieczenia. W oparciu o tą normę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 września 2007 r. polecił, by organ ponownie rozpoznający sprawę: - wskazał faktyczną datę, którą przyjmuje za początek terminu przewidzianego w art. 14 ustawy o transporcie drogowym, albowiem z zaskarżonej decyzji kwestia ta nie wynika jednoznacznie, a ma ona dla rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie. - rozważył przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka i stron, wnioskowanych przez skarżącego mając na względzie przepis art. 78 k.p.a., - szczegółowo odniósł się do twierdzeń strony w kontekście złożonych przez nią dowodów. Taka ocena została dokonana przez Sąd w poprzednim wyroku wobec zaniechania przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, że strona powołuje się na określone, ważne dla niej i niewyjaśnione okoliczności. Uznał to za uchybienie przepisom postępowania administracyjnego: art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Należy wytknąć organowi odwoławczemu, że nie wykonał zalecenia WSA, co do wskazania daty, którą przyjął za początek terminu przewidzianego w art. 14 ustawy o transporcie drogowym. Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik miał obowiązek w ciągu 14 dni na zgłoszenie zmiany danych w licencji od daty ich powstania. Skoro strona dowodziła, że obowiązek ten powstał 4 października 2006 r. i zadośćuczyniłaby mu w dniu 10 października 2006 r., to w dacie kontroli 6 października 2006 r., nie byłoby podstaw do nałożenia kary pieniężnej. Z zaskarżonej ponownie decyzji data powstania obowiązku zgłoszenia zmiany danych w licencji nie wynika jednoznacznie, a jej znaczenie prawne ocenił Sąd w poprzednim wyroku. Organ nadal nie ocenił, czy data 4 października 2006 r. dowodzona przez skarżącego została przez niego uznana. Należy podkreślić, że jako kluczowe w niniejszej sprawie Sąd w poprzednim wyroku określił ustalenie faktycznej daty złożenia wniosku o dokonanie zmiany danych zawartych w licencji. Ustalenia dokonane przez organ od początku postępowania, że jest to data formalnej rejestracji wniosku 26 października 2006 r. zostały zakwestionowane przez skarżącą spółkę twierdzącą, że nie jest to data rzeczywistego złożenia wniosku i ustalona przez organ. Skarżąca zgłosiła wnioski dowodowe w celu wykazania, że wniosek faktycznie został złożony w dniu 10 października 2006 r. i 14 dniowy termin wynikający z art. 14 ustawy o transporcie drogowym został zachowany. Wprawdzie dążąc do wykonania zaleceń Sądu, organ odwoławczy zwrócił się do Urzędu Miasta w [...] z dwoma pytaniami, ale zauważyć należy, że: - po pierwsze, pytania te nie zostały sformułowane tak, by pomagały wyjaśnić i ustalić prawdziwość twierdzeń skarżąca: że rejestracja tego wniosku nie została dokonana (zgodnie z procedurą administracyjną) w dacie jego faktycznego przyjęcia 10 października 2006 r., ale dopiero po uzupełnieniu dokumentów przez wnioskodawcę, w dniu 26 października 2006 r.; - po drugie, ponieważ Urząd Miasta w [...], w piśmie z dnia 18 lutego 2008 r. uniknął prostej odpowiedzi nawet na tak sformułowane dwa pytania, nie można wykluczyć, że potwierdził tylko bezsporny fakt formalnej daty rejestracji wniosku. Mimo zaleceń Sądu, kierunek i sposób prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania uzupełniającego nie wyjaśnił – na podstawie lakonicznej odpowiedzi Urzędu Miasta w [...] - czy wniosek strony mógł zostać przyjęty w organie uprawnień komunikacyjnych właśnie w dniu 10 października 2006 r. i niezarejestrowany z tą datą (w sytuacji, gdy strona nawet twierdziła, że nie przyjęto go ze względów na braki formalne już 4 października 2006 r.), a zarejestrowany dopiero po uzupełnieniu dokumentów 26 października 2006 r. Należy podkreślić, że twierdzenia swoje strona opierała na powoływanym materiale dowodowym (z zeznań świadka, stron i dokumentów), który miał logicznie potwierdzić ciąg wydarzeń na jakie się powoływała, a który ponownie nie został oceniony przez organ. W takiej sytuacji, szczególnie kiedy udzielona odpowiedź Urzędu Miasta w [...] nie odpowiadała konkretnie na zadane przez organ odwoławczy pytania, tym bardziej organ odwoławczy powinien rozważyć dopuszczenie tych dowodów, by sprawę wyjaśnić (art. 7, 77 § 1 k.p.a.), dokonując oceny całego logicznego ciągu wydarzeń na podstawie swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a., co znalazłoby wyraz w uzasadnieniu (art. 107 § 3 k.p.a.). Należy bowiem ocenić, że brak rzetelnej odpowiedzi na pytania zadane przez organ i nie wyjaśnienie tego przez organ odwoławczy - w sytuacji, gdy odmawia się przesłuchania świadka dokonującego kwestionowanych czynności – budzi uzasadnione wątpliwości do ustalonego w taki sposób stanu faktycznego. Tym bardziej, że strona wskazuje, że w aktach tego Urzędu znajdują się jej dwa wnioski oznaczone datą z 10 października 2006 r.: jeden z prezentatą daty wpływu 26 października 2006 r., a drugi bez niej. Innymi słowy, organ nawet nie próbował ustalić, czy w świetle twierdzeń strony, możliwe jest przyjęcie, że datą złożenia wniosku była inna data niż w rejestracji (prezentacie) Urzędu Miasta w [...], a od tego Urzędu nie uzyskał pełnej odpowiedzi na zadane przez siebie pytania. Brak jednoznacznie zadanych przez organ odwoławczy pytań, na które odpowiedź wyjaśniałaby zarzuty strony, powoduje, że zebrany po ponownym rozpatrzeniu sprawy materiał dowodowy nie wyklucza sytuacji, że dopiero skompletowanie wniosku poprzez doniesienie brakujących, wymaganych dokumentów – zostało uznane jako jego "złożenie" i podstawę jego rejestracji, mimo wcześniejszego przyjęcia. Otrzymana odpowiedź, nie będąca prostą odpowiedzią na zadane pytania, co do zasady nie przeczyła twierdzeniom strony. Urząd wypowiedział się bowiem wyłącznie co do daty złożenia wniosku wraz z kompletem wymaganych dokumentów. Umknęła mu odpowiedź na pytanie, czy wniosek został złożony z datą jego sporządzenia i posiadał braki formalne, skoro z dokumentów wynika jego uzupełnianie. Należy też podkreślić, że sugerowane w pytaniu przez GITD odrzucenie wniosku strony w dacie jego sporządzenia i ponowne jego złożenie w terminie późniejszym, nie było okolicznością podnoszona przez skarżącą. Była to hipoteza organu odwoławczego, która także nie doczekała się odpowiedzi. Pismo Urząd Miasta w [...] informując lakonicznie, że 26 października 2006 r. został złożony wniosek wraz z kompletem wymaganych dokumentów. tym samym potwierdziło rejestrację tego wniosku w dacie złożenia kompletu wymaganych dokumentów. Co zatem działo się z wnioskiem, jeśli nie posiadał jeszcze wszystkich wymaganych dokumentów, a został, jak twierdzi strona, przyjęty do Urzędu? Tej okoliczności organ odwoławczy nie wyjaśnił, mimo jednoznacznych dyspozycji WSA. Na te okoliczności nie odpowiedziała informacja uzyskana od Urzędu Miasta w [...]. Organ odwoławczy nie zwrócił się także o jej uzupełnienie. W tych okolicznościach należy uznać także zasadność argumentacji zawartej w skardze, że sprawa nie została należycie wyjaśniona i przedwcześnie został nieuwzględniony wniosek dowodowy strony o jej przesłuchanie oraz całkowicie pominięty dowód z zeznań wskazanego świadka - urzędniczki przyjmującej wniosek, Także pominięte i nieocenione inne dowody z dokumentów na okoliczność wprowadzenia pojazdu do eksploatacji i działań podjętych w tej dacie w celu dokonania zmian w licencji. Skarżący zwrócił uwagę, że organ nie poddał wnikliwej ocenie przedłożonych umów ubezpieczeniowych, bo na ich podstawie musiałby dojść do wniosku, że skarżąca musiała uzupełnić złożone pierwotnie dokumenty przez zawarcie dodatkowego ubezpieczenia. Miało to miejsce na żądanie urzędnika przyjmującego wniosek, a strona bez powodu nie narażałaby się na takie wydatki. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał także, że obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności nie może być przerzucony na stronę. Spoczywa na organie i ma on obowiązek z własnej inicjatywy uzupełnić go, przeanalizować każdy przeprowadzony dowód, a następnie wskazać w uzasadnieniu decyzji – zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. – fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W niniejszej sprawie organ odwoławczy ograniczył się do lakonicznej informacji innego Urzędu i przeprowadził tylko jeden z wnioskowanych dowodów – z kserokopii wniosku datowanego na dzień 10 października 2006 r., które to dowody były niewystarczające dla ustalenia prawdy obiektywnej. Do pozostałych dowodów się organ się nie odniósł. To samo dotyczy dowodu z przesłuchania stron, którego bez wskazania przyczyn nie uwzględnił. Tą przyczyną nie jest bowiem wyjaśnienie sprawy, skoro wyjaśniona nie została na podstawie uzyskanej odpowiedzi. Zaznaczyć należy, że nie został w ogóle rozważony wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka, który został zgłoszony w skardze, czym uchybiono art. 78 k.p.a. Niewątpliwie dowód ten obecnie, w świetle enigmatycznego pisma Urzędu Miasta w [...] - ma istotne znaczenie dla sprawy. Ponownie rozstrzygając sprawę weźmie pod uwagę poczynione uwagi, bowiem w świetle zaleceń WSA w wyroku z 21 września 2007 r. okoliczności powyższe wymagają wyjaśnienia przed zastosowaniem normy prawa materialnego, której wyrazem jest nałożona w wysokości 8 000 zł kara pieniężna. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wstrzymania wykonalności decyzji zostało wydane w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania sądowego orzeczono po myśli art. 200 p.p.s.a.