VI SA/Wa 930/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku syndyka masy upadłości M. S.A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...] w sprawie ze skargi syndyka masy upadłości M. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu [...] maja 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wraz ze skargą wniosek skarżącej, M. S.A. z siedzibą w W., o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] W. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 86.400,00 złotych. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, iż uiszczenie kary pieniężnej w kwocie 86.400,00 złotych pociągnie za sobą trudne do odwrócenia skutki, bowiem spowoduje uszczerbek dla realizacji zobowiązań skarżącej wobec roszczeń pracowniczych i należności publicznoprawnych. Na rozprawie w dniu [...] września 2007 r., Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, z uwagi na fakt ogłoszenia upadłości Spółki w dniu [...] czerwca 2007 r. Dnia [...] stycznia 2008 r., wpłynęło do Sądu pismo syndyka masy upadłości M. S.A. T. S., który oświadczył, iż z uwagi na ochronę wierzycieli wyraża gotowość wstąpienia do niniejszego postępowania oraz popiera wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Ponadto stosownie do art. 127 p.p.s.a., w czasie zawieszenia postępowania Sąd może podejmować tylko takie czynności, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty, co oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygniecie (vide T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 249 i n.). Ponadto z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż to po stronie wnioskodawcy występuje obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Jak wynika z treści przepisu, Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na gruncie niniejszej sprawy, twierdzenie skarżącej, iż natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje poważne obciążenie dla funkcjonowania Spółki, bowiem utrudni jej wywiązanie się z zobowiązań pracowniczych i publicznoprawnych, w ocenie Sądu znajduje uzasadnienie dla konieczności zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto, za okoliczność uprawdopodabniającą zaistnienie przesłanek wymienionych w wyżej cytowanym przepisie Sąd uznał wysokość nałożonej na skarżącą kary pieniężnej w kwocie 86.400,00 złotych. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.