VI SA/Wa 930/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za istotne naruszenie przepisów prawa oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 roku Komisja Nadzoru Finansowego po rozpatrzeniu wniosku C. S.A. o ponowne rozpoznanie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157. poz. 1119 ze zm.) oraz art. 167 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538 ze zm.) utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2008 roku nakładającą na C. S.A. karę pieniężną w wysokości 150.000 zł za istotne naruszenie przepisów prawa oraz niestwierdzenie naruszenia zasad uczciwego obrotu i interesów zleceniodawcy. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 roku zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia, czy C. S.A. nie naruszył przepisów prawa, zasad uczciwego obrotu lub interesów zleceniodawcy, w zakresie: 1) zapewnienia właściwych warunków technicznych i organizacyjnych, niezbędnych do prowadzenia działalności przez firmę inwestycyjną, 2) realizowania obowiązków informacyjnych dotyczących zmiany danych zawartych we wniosku o udzielenie zezwolenia i w załącznikach do niego oraz dotyczących sytuacji finansowej podmiotu, 3) sprawowania właściwego nadzoru nad prowadzona działalnością. W toku postępowania organ ustalił, iż w dniu [...] października 2007 roku oraz w dniu [...] stycznia 2008 roku doszło do zmian w składzie Zarządu i Rady Nadzorczej Spółki. Nadto w dniu [...] października 2007 roku została zawarta umowa najmu pokoju nr [...] w budynku przy ul. E. w W., a po dniu [...] grudnia 2007 roku spółka przeniosła prowadzenie działalności do pokoju nr [...]. O powyższych zmianach Spółka nie zawiadomiła Komisji czym naruszyła obowiązek wynikający z art. 86 pkt 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, nie informując jednocześnie o jakiejkolwiek przyczynie wyłączającej lub ograniczającej możliwości poinformowania Komisji. Organ podniósł, iż C. posiada zezwolenie Komisji na prowadzenie działalności maklerskiej w zakresie przyjmowania i przekazywania zleceń nabycia lub zbycia maklerskich instrumentów finansowych, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1 ustawy o obrocie, oraz w zakresie oferowania maklerskich instrumentów finansowych, w związku z czym zobowiązana była do zatrudniania co najmniej dwóch maklerów papierów wartościowych. Wymogi te, wynikające z art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o obrocie, Spółka przestała spełniać w dniu [...] października 2007 roku w wyniku zmian dokonanych w składzie Zarządu. Stan naruszenia przepisów prawa w zakresie zatrudniania wymaganej przepisami prawa liczby maklerów papierów wartościowych ustał w dniu [...] stycznia 2008 r., kiedy to ponownie Spółka zatrudniła dwóch maklerów papierów wartościowych. W toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach od [...] listopada 2007 roku do [...] lutego 2008 roku, opisanych w protokole kontroli z dnia [...] marca 2008 roku, upoważnieni pracownicy Urzędu Komisji stwierdzili, iż osoby niezwiązane żadnym węzłem prawnym ze Spółką przebywały w pomieszczeniach, które zgodnie z wnioskiem o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej zajmować powinni jedynie pracownicy C.. Nadto organ ustalił, iż pracownicy Spółki wykonywali swoje obowiązki służbowe w pomieszczeniach nieprzeznaczonych do jej wyłącznego użytku, a mianowicie - w sali konferencyjnej i w open-space. Powyższe stanowi istotne naruszenie par. 3 ust. 2 i 5 oraz par. 6 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2006 roku w sprawie określenia warunków technicznych i organizacyjnych dla firm inwestycyjnych i banków powierniczych (Dz. U. nr 67, poz. 480). Organ ustalił także, iż doszło do uchybienia w związku z brakiem właściwego zabezpieczenia dokumentów i danych przechowywanych w domu maklerskim C., albowiem były one przechowywane w zwykłej szafie zamykanej na klucz, co nie gwarantuje skutecznego zabezpieczenia przed nieuprawnionym dostępem ze strony osób trzecich. W ocenie Komisji zarówno prowadzenie działalności w pomieszczeniach niezabezpieczonych przed dostępem osób nieuprawnionych oraz niedostateczne zabezpieczenie dokumentacji zgromadzonej w jednostce organizacyjnej Spółki wyczerpuje przesłanki nienależytego sprawowania nadzoru przez komórkę nadzoru wewnętrznego C., co stanowi o istotnym naruszeniu § 12 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponadto organ stwierdził, iż Spółka nie przedstawiła dowodu mogącego potwierdzić, iż w okresie od [...] października 2007 roku do [...] stycznia 2008 roku obliczane były całkowite wymogi kapitałowe na koniec każdego dnia roboczego, co stanowi naruszenie obowiązku określonego w § 3 ust. 3 Rozporządzenia w sprawie wymogów kapitałowych. Organ przytoczył treść art. 150 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2006 r. w sprawie zakresu, trybu, formy oraz terminów dostarczania informacji przez niektóre podmioty prowadzące działalność maklerską oraz rachunki papierów wartościowych (Dz. U. Nr 68, poz. 486) oraz treść § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2006 roku w sprawie środków i warunków technicznych służących do przekazania niektórych informacji poprzez podmioty nadzorowane przez Komisję Papierów Wartościowych i Giełd (Dz. U. Nr 25. poz. 188) w zakresie braku sporządzania i przesyłania do Komisji raportów określonych w ww. przepisach prawa podnosząc, iż raport [...] za październik 2007 roku został przekazany w sposób i w formie niespełniających przesłanek prawidłowego dostarczenia raportu w celu zadośćuczynienia wypełnienia obowiązku informacyjnego. Komisja wskazała, iż w toku postępowania Spółka współpracowała z pracownikami Urzędu Komisji w zakresie przedmiotu postępowania. Jednakże żadne z zeznań zaprotokołowanych i znajdujących się w aktach sprawy oraz dokumentów przekazanych przez Spółkę w toku postępowania nie wyczerpuje przesłanek wymaganych przepisami prawa w związku z ciążącym na Spółce obowiązkiem udzielenia szczegółowych informacji o sposobie usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w toku postępowania kontrolnego, do czego zobowiązywały wydane w dniu [...] kwietnia 2008 roku zalecenia pokontrolne. Komisja wyjaśniła, iż charakter istotności wykazanych naruszeń został określony ze względu na ich wagę oraz fakt, iż występowały w stosunkowo długim okresie czasu. Organ podkreślił, że poszczególne czynności wykonywane w ramach działalności prowadzonej przez C. pozostają w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, a waga stwierdzonych naruszeń podlega ocenie z uwagi na cel przypisany danej regulacji, ustalony przez ustawodawcę, a mianowicie zagwarantowanie ochrony interesów zleceniodawców, zasad uczciwego obrotu, a także sprawnego i efektywnego sprawowania nadzoru przez Komisję. Podniosła, iż w myśl art. 150 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o obrocie posiada uprawnienia do przekazania do publicznej wiadomości tajemnicy zawodowej w zakresie dotyczącym treści podjętych uchwał i decyzji, także w sprawach indywidualnych, na podstawie których wydawane są decyzje administracyjne, jeżeli ze względu na interes rynku papierów wartościowych uzna przekazanie takiej informacji za uzasadnione. W niniejszej sprawie Komisja, biorąc pod uwagę ustalenia stanu faktycznego, uznała za uzasadnione podanie na stronie internetowej do publicznej wiadomości treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Nadto podkreśliła, iż w uzasadnieniu decyzji precyzyjne wskazano zarówno stan faktyczny i prawny jak i dokonano subsumcji. W konkluzji Komisja Nadzoru Finansowego uznała, iż zachodzą przesłanki do nałożenia na spółkę kary finansowej za istotne naruszenia przepisów prawa, o której mowa w art. 167 ust. 2 pkt 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Oceniając istotność owych naruszeń Komisja wzięła pod uwagę charakter naruszonych norm prawnych, skalę naruszeń, okres ich występowania, a także istotność z punktu widzenia sprawowania należytego nadzoru nad wykonywaną przez Copernicus działalnością maklerską przez organ nadzoru. Podkreśliła, iż wymierzając karę pieniężną, w ramach uznania administracyjnego, w wysokości 150.000 zł dokonała jej miarkowania w kontekście rozmiaru i wagi naruszenia przepisów prawa oraz okoliczności zaistniałych w sprawie, tak by kara powyższa pozostała w proporcji do stwierdzonych naruszeń prawa, ich negatywnych skutków oraz by wypełniała prawidłowo swe funkcje prewencyjne i represyjne. Wzięła także pod uwagę okoliczności łagodzące w tym fakt, iż C. czynnie współpracował z Urzędem Komisji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego oraz wdrożył procedurę naprawczą, która obejmowała wszystkie obszary zakreślone przedmiotem postępowania i wpłynęła na sprawne i szybkie doprowadzenie istniejącego w C. stanu faktycznego do stanu zgodnego w obowiązującymi przepisami prawa. Komisja miała także na uwadze to, iż większość nieprawidłowości miała miejsce w sytuacji, gdy Spółka złożyła wniosek o uchylenie decyzji w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. S.A. zwana dalej skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie koszów postępowania. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 6, 8 poprzez brak podania w osnowie decyzji istotnych przepisów prawa naruszonego przez Spółkę oraz upublicznienie fragmentów decyzji o nałożeniu kary bez podjęcia stosownej uchwały Komisji, a także zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 167 ust 2 pkt 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi poprzez jego błędne zastosowanie, w odniesieniu do naruszeń nie mających waloru istotności, art. 83 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżąca zarzuciła organowi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż działanie spółki stanowiło istotne naruszenie prawa. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m.in., iż wskazanie jedynie w treści uzasadnienia decyzji na naruszone normy prawne nie czyni zadość literze prawa, organ nie wyjaśnił, które z naruszeń mają charakter istotny i dlaczego, a które takiego waloru nie posiadają. Komisja przekazała do publicznej wiadomości informację o nałożeniu kary finansowej na skarżącą bez podjęcia stosownej uchwały w tym zakresie, a takie działanie stanowi dotkliwą sankcję. W ocenie skarżącej przepisy polskiego prawa stoją w sprzeczności z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rynków instrumentów finansowych, która nie przewiduje obligatoryjnego obowiązku zatrudniania do wykonywania poszczególnych czynności maklerskich, w ramach zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej osób z tytułem maklera papierów wartościowych. Skarżąca przyznała, iż współdzieliła pomieszczenia z inną spółką, jednakże taki stan rzeczy wiadomy był KNF od momentu rozpoczęcia działalności i został zaakceptowany przez organ w momencie wydania decyzji zezwalającej na podjęcie działalności maklerskiej. Podkreśliła, iż nigdy nie miała miejsce sytuacja by z pomieszczeń przeznaczonych do wyłącznego użytku dla spółki, w których to pomieszczeniach znajdowała się całość dokumentacji, wykonywały pracę osoby z nią niezwiązane żadnym węzłem prawnym. Zdaniem skarżącej brak jest dostatecznych dowodów potwierdzających, iż pomieszczenia, w których prowadziła działalność maklerską nie były zabezpieczone przed dostępem osób nieuprawnionych oraz nie gwarantowały bezpieczeństwa obsługi klientów i przechowywania dokumentów, a także danych, a co za tym idzie nie spełniały rygorów wynikających z przepisów prawa. Dokumenty przechowywane były bowiem w pomieszczeniach przeznaczonych do wyłącznej dyspozycji skarżącej zaś praca wykonywana przez pracowników w pomieszczeniach współdzielonych odbywała się na laptopach zabezpieczonych hasłami dostępu. Co więcej, pomieszczenia, w których prowadzona była działalność maklerska zabezpieczone były przed niekontrolowanym dostępem osób trzecich m. in., poprzez ich wydzielenie, zapewnienie kontroli do tych pomieszczeń poprzez drzwi zamykane na klucz dostępny tylko dla pracowników skarżącej, natomiast wszelkie dokumenty i dane na elektronicznych nośnikach informacji należące do C., przechowywane były w szafach znajdujących się w pomieszczeniach zamykanych na klucz należących do spółki. Podniosła, iż żadne przepisy nie nakładają wymogu przechowywania dokumentów w szafach pancernych. Dalej skarżąca, potwierdzając, iż pracownicy nie natrafili na żadne dokumenty, które wskazywałyby, iż w okresie od [...] października 2007 r. do [...] stycznia 2008 r. były naliczane dzienne wymogi kapitałowe, zakwestionowała uznanie przez KNF, iż w okresie grudzień 2007 r. styczeń 2008 r. nie obliczała całkowitego wymogu kapitałowego na koniec każdego miesiąca. Stwierdziła także, iż brak jest w treści rozstrzygnięcia organu określenia sposobu miarkowania wpływu danej okoliczności "łagodzącej", np. w postaci pełnej współpracy w ramach toczącego się postępowania, czy też faktu wdrożenia postępowania naprawczego, na wymiar kary pieniężnej. Skarżąca przytoczyła także argumenty uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi dodała, iż podstawą prawną wydania decyzji był art. 167 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o obrocie instrumentami finansowymi, stanowiący podstawę kompetencyjną nałożenia sankcji - w ramach uznania administracyjnego - w przypadku naruszenia przez firmę inwestycyjną art. 167 ust. 1 pkt 1-3 lub 6 ustawy o obrocie. Naruszenie przepisów nakładających na firmę określone obowiązki stanowi zatem podstawę faktyczną decyzji. Okoliczność poinformowania na stronie internetowej o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Nadto przepisy Dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/61 l/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz. U. UE.L. Nr 145, poz. 1 ze zm.) (dalej dyrektywa MIFID), nie wyłączają obowiązku zatrudnienia przez dom maklerski maklerów papierów wartościowych. Zatem przepisy ustawy o obrocie nie pozostają w tym zakresie w sprzeczności z regulacjami dyrektywy MIFID. Organ zgodził się z argumentem skarżącej, iż przepisy nie statuują wprost obowiązku przechowywania dokumentacji związanej z wykonywaniem działalności maklerskiej w szafie pancernej. Jednakże wskazał, iż szafy, w których przechowywane są dokumenty objęte tajemnicą zawodową powinny zawierać takie zabezpieczenia, aby stanowiły wystarczającą przeszkodę dla osób nieuprawnionych. W ocenie Komisji wymogu tego nie spełniają zwykłe szafki zamykane jedynie na klucz. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 167 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi ( Dz. U. Nr 183, poz. 1538 z 2006 r., Dz. U. Nr 104, poz. 708, Nr 157, poz. 1119). Z analizy wskazanej normy prawnej wynika, iż zaskarżona decyzja należy do kategorii decyzji uznaniowych. Kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Sprawdza, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a więc, czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz, czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Decyzja uznaniowa może być uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O tego rodzaju naruszeniach można by mówić, gdy np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca, organ przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe, zaś wydaną decyzję należycie uzasadnił. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z wymienieniem m. in. materiału dowodowego, na którym oparto rozstrzygnięcie i podaniem analizy przytoczonych ustaleń w świetle mających zastosowanie w sprawie - przepisów prawa. W ocenie Sądu Administracyjnego obie decyzje Komisji, odpowiadają powyższym kryteriom. Organ uzasadnił rozstrzygniecie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Jak wynika z analizy uzasadnienia decyzji, Komisja przeprowadziła bardzo szczegółowe postępowanie dowodowe, dopuszczając szereg dowodów osobowych (z zeznań świadków), a także dowodów z dokumentów. Dowody te zostały szczegółowo omówione - organ wskazał, którym dowodom dał wiarę, a którym przymiotu wiarygodności odmówił i dlaczego, zaś dokonana przez organ ocena została powiązana z konkretnymi faktami i poparta przekonującą -zdaniem Sądu - argumentacją. A zatem uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie organ administracji ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia prawa materialnego. Z materiału dowodowego zebranego w toku postępowania wynika, iż skarżąca nie przekazywała do Urzędu Komisji informacji o zmianach zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej w zakresie dotyczącym zmian w składzie zarządu, rady nadzorczej oraz zmianie siedziby spółki. Skarżąca posiada zezwolenie Komisji na prowadzenie działalności maklerskiej w zakresie przyjmowania i przekazywania zleceń nabycia lub zbycia maklerskich instrumentów finansowych, o którym mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1 ustawy o obrocie oraz w zakresie oferowania maklerskich instrumentów finansowych. W związku z tym należy stwierdzić, że Spółka obowiązana jest do zatrudnienia jednego maklera papierów wartościowych do wykonywania każdej z w/w czynności, czego jednak w okresie od [...] października 2007 roku do [...] stycznia 2008 roku nie uczyniła. Fakt ten wskazuje na istotne naruszenie przepisów prawa - art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Także ustalenia poczynione w toku postępowania w zakresie niedostatecznego zapewnienia ochrony dokumentów zawierających tajemnicę zawodową oraz fakt, iż pracownicy Spółki wykonywali obowiązki służbowe poza pomieszczeniami wynajmowanymi na cele związane z wykonywaną działalnością maklerską świadczy o istotnym naruszeniu przepisów prawa, a mianowicie par. 3 ust. 2 i 5, par 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2006 r. w sprawie określenia warunków technicznych i organizacyjnych dla firm inwestycyjnych i banków powierniczych (Dz. U. Nr 67, poz. 480). Powyższe uchybienia wskazują na brak sprawowania należytego nadzoru nad prowadzoną działalnością maklerską, co stanowi naruszenie par. 12 ust. 2 pkt 4 w/w rozporządzenia. Wskazać należy, iż w toku postępowania skarżąca nie przedstawiła dowodów potwierdzających fakt obliczania całkowitego wymogu kapitałowego na koniec każdego dnia roboczego co stanowi naruszenie obowiązku, o którym mowa w § 3 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2006 r. w sprawie zakresu i szczegółowych zasad wyznaczania wymogów kapitałowych oraz maksymalnej wysokości kredytów, pożyczek i wyemitowanych dłużnych papierów wartościowych w stosunku do kapitałów inwestorów i środkom pieniężnych przekazanych przez nich w zarządzanie domowi maklerskiemu. Również nie przekazanie raportu [...] za październik 2007 r. oraz nie wykonanie obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 36 ust. 8 ustawy z dnia z 29 lipca 2005 roku o nadzorze nad rynkiem kapitałowym stanowi o istotnym naruszeniu przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu, iż pozostawienie dokumentacji wytwarzanej w toku prowadzonej działalności maklerskiej w zwykłych szafkach, nie gwarantuje pełnego i skutecznego zabezpieczenia przed nieuprawnionym dostępem ze strony osób nieuprawnionych stanowiąc tym samym zaniedbanie w zakresie ochrony dokumentów. Naruszenie wymienionych wyżej obowiązków pozwala organowi na zastosowanie sankcji w postaci nałożenia m. in. kary pieniężnej. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z treścią art. 2 ustawy z dnia 21 lipca r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, celem nadzoru nad rynkiem finansowym jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania tego rynku, jego stabilności, bezpieczeństwa oraz przejrzystości, zaufania do rynku finansowego, a także zapewnienie ochrony interesów uczestników tego rynku. Rolą Komisji jest również stosowanie sankcji w przypadkach naruszenia obowiązków ustalonych przez prawo. Tym niemniej, z uwagi na wysoce restrykcyjny charakter nakładanych sankcji administracyjno-karnych Komisja zobowiązana jest przed ich zastosowaniem dokładnie i precyzyjnie ustalić zakres naruszeń, a następnie szczegółowo uzasadnić swoją decyzję tak, aby ukaranie nosiło znamiona decyzji legalnej i praworządnej i zgodnej z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Taki też pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 października 2004 r. sygn. akt III SA 1675/03, Lex nr 159905. Nie jest trafnym stanowisko skarżącej, iż organ winien wskazać w osnowie decyzji naruszone przepisy prawa. Zostały one wskazane w uzasadnieniu decyzji i stanowią jej podstawę faktyczną. W ocenie Sądu również zarzut naruszenia art. 83 ust. 1 pkt. 1 ustawy o obrocie jest zarzutem nieuzasadnionym. Zgodzić należy się z organem, iż postanowienia Dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/61 l/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz. U. UE.L. Nr 145, poz. 1 ze zm.) (dalej dyrektywa MIFID), których unormowania organ zobowiązany był stosować od dnia 1 listopada 2007 roku, nie wyłącza obowiązku zatrudnienia przez dom maklerski maklerów papierów wartościowych. Zatem przepisy ustawy o obrocie nie pozostają w tym zakresie w sprzeczności z regulacjami dyrektywy MIFID, co stanowi podstawę do stwierdzenia, iż art. 83 ustawy o obrocie jest zgodny z wymogami przewidzianymi w dyrektywie MIFID oraz w dyrektywie wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy MIFID. Działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) organ administracji w niniejszej sprawie miał uzasadnione podstawy do uznania, że stwierdzone uchybienia wyczerpują przypadki, o których mowa w art. 167 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi. Zdaniem Sądu analiza okoliczności i dokonana przez organ nie jest wadliwa i mieści się w granicach obowiązującego prawa. Nałożona przez Komisję kara jest adekwatna do stwierdzonych w toku postępowania naruszeń przepisów prawa, które znajdują odzwierciedlenie w zebranym materialne dowodowym. Organ, wbrew twierdzeniom skarżącej, wziął pod uwagę okoliczności łagodzące, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Należy podkreślić, iż przepis art. 167 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi przewiduje, obok kary pieniężnej, kary bardziej restrykcyjne - cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej, czy też ograniczenie zakresu wykonywania takiej działalności. Pozwala także na połączenie tych kar z karą pieniężną. Dlatego też w katalogu kar przewidzianych w ustawie kara pieniężna jest karą najmniej surową. Odnosząc się do zarzutu skarżącej polegającego na podaniu do publicznej wiadomości informacji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej bez podjęcia stosownej uchwały, fakt ten pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W konsekwencji, w ocenie Sądu należy uznać, iż Komisja, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2009 roku utrzymującą w mocy jej wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2009 roku Komisja Nadzoru Finansowego nie naruszyła przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego albowiem podjęła wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Komisja nie dopuściła się tym samym obrazy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w art. 7 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także pozostałych przepisów wskazanych w skardze. Ponadto poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne obu zaskarżonych decyzji organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. Gdy zatem zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 53, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.