VI SA/Wa 931/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2007 r. sprawy ze skargi D. T. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania oddala skargę Zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2005 roku Komendant Wojewódzki Policji w B. zawiadomił Pana D. T. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską, z uwagi na toczące się przeciwko niemu postępowanie karne o czyn z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 286 § 1 k.k. w zbiegu z art. 298 § 1 k.k., a także o czyn z art. 233 § 1 k.k. Następnie organ ten postanowieniem z dnia [...] maja 2005 roku znak [...], powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń Panu D. T. z uwagi na toczące się postępowanie karne. Powyższe postanowienie nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron. W dniu 19 lutego 2007 roku do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. wpłynął prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] maja 2005 roku, na mocy którego Pan D. T. został uznany za winnego popełnienia czynów opisanych w akcie oskarżenia i skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz na karę grzywny. W tej sytuacji Komendant Wojewódzki Policji w B. postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 roku, znak [...], powołując się na art. 97 § 2 i art. 101 § 1 oraz art. 268 a k.p.a. podjął zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską Panu D. T. Na powyższe postanowienie Pan D. T. złożył zażalenie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymanie jego wykonania. Według jego oceny fakt otrzymania przez organ prawomocnego wyroku w skrawie karnej [...] nie stanowi wystarczającej i samodzielnej przesłanki do podjęcia postępowania, albowiem otrzymanie informacji w postaci odpisu przedmiotowego wyroku nie jest okolicznością prawotwórczą. Poza tym w okresie zawieszenia wykonywania kary nie narusza on obowiązującego porządku prawnego, dlatego też zasadne jest uchylenie postanowienia i wstrzymanie jego wykonania. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 roku znak [...] organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 97 § 2 oraz art. 268 a k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, iż w jego ocenie w niniejszej sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, bowiem nie występowało w nim zagadnienie prejudycjalne, o którym mowa jest w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Z uwagi jednak na brak zażalenia strony na to postanowienie nie zostało ono poddane kontroli instancyjnej. Błąd ten został usunięty dopiero po otrzymaniu wyroku Sądu karnego przez organ I instancji w drodze wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. postanowienia o podjęciu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do wniosku strony o wstrzymanie wykonania postanowienia organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 143 k.p.a. wniesie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia. Jednakże może to uczynić organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, jeśli uzna to za uzasadnione. W świetle powyższej regulacji dokonać wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia mógł wyłącznie organ I instancji, zaś organ odwoławczy takiego uprawnienia nie posiada. Przepis ten wyłącza bowiem możliwość zastosowania dyspozycji art. 135 k.p.a. a stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści art. 126 k.p.a., który stwierdza, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2 - 5 oraz art. 109 - 113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie również art. 145 - 152 oraz art. 156 - 159, z tym, że zamiast decyzji, o której mowa w art. 149 § 3, 151 § 1, 157 § 1 i 158 wydaje się postanowienie. Na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2007 r. Pan D. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, art. 8, 97 § 2 oraz art. 124 § 1 k.p.a. w sposób istotnie wpływający na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia poprzez uznanie, że wystąpiły z urzędu przesłanki do podjęcia postępowania i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż postanowienie z dnia [...] kwietnia 2007 roku zostało podpisane przez osobę nie sprawującą funkcji organu administracji państwowej. Z literalnej treści podpisu wynikałoby, że osoba podpisująca działała z upoważnienia Komendy Głównej Policji, co jest zgodne z oznaczeniem w nagłówku organu wydającego zaskarżone postanowienie. Zdaniem skarżącego, wydane orzeczenie obarczone jest istotną wadą, gdyż nie wiadomo jest, czy osoba podpisana miała w dacie podejmowania postanowienia upoważnienie, czy też pełnomocnictwo zgodnie z regułą wynikającą z art. 268 a k.p.a. i od kogo takie upoważnienie pochodzi, czy od Komendanta Głównego Policji, czy też Komendy Głównej Policji. W tej sytuacji, według oceny skarżącego, zaskarżone postanowienie powinno być uchylone. Skarżący zwrócił uwagę na to, że z uzasadnienia postanowienia organu II instancji wynika, że pierwotne postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania nie miało uzasadnienia faktycznego i prawnego. Dlatego też po otrzymaniu wyroku Sądu Rejonowego w B. organ I instancji powinien podjąć stosowne czynności w celu uchylenia postanowienia w stosownym trybie przewidzianych przez przepisy k.p.a. Argumentacja organu odwoławczego, iż poprzez podjęcie postępowania został naprawiony błąd narusza art. 8 k.p.a. Skoro bowiem w sprawie nie wystąpiła okoliczność, która była podstawą do zawieszenia postępowania, to tym samym otrzymanie informacji w wyroku sądowym nie dawało podstawy faktycznej do podjęcia zawieszonego postępowania w trybie art. 97 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Zdaniem organu skoro jedyną przyczyną zawieszenia przez organ I instancji postępowania w sprawie cofnięcia Panu T. pozwolenia na broń palną myśliwską było oczekiwanie na rozpoznanie przez Sąd karny sprawy, w której Pan T. występował jako oskarżony o popełnienie przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu, określonego w art. 286 § 1 k.k. w zbiegu z art. 298 § 1 k.k., w sytuacji, gdy Sąd wydał prawomocny wyrok, słuszne było podjęcie przez ten organ postępowania celem wydania decyzji administracyjnej. Z tych względów organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone przez Pana T. postanowienie o podjęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko, że postanowienie z dnia [...] maja 2005 roku zawieszające postępowanie administracyjne do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej zapadło z naruszeniem prawa. Jego skutki zostały jednak zniesione poprzez podjęcie postępowania postanowieniem wydanym na podstawie art. 97 § 2 k.p.a. Odnosząc się do kolejnego zarzutu podniesionego w skardze organ podał, że zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji podpisała osoba mająca do dokonania tej czynności stosowne upoważnienie. Natomiast błąd pisarski polegający na umieszczeniu w nagłówku decyzji napisu "Komenda Główna Policji" zamiast "Komendant Główny Policji" został sprostowany stosownym postanowieniem Komendanta Głównego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, p. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, p. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że ocenie Sądu poddane zostało postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 roku Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2007 roku, Nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie. Poza kontrolą Sądu pozostaje natomiast postanowienie z dnia [...] maja 2005 roku Nr [...], wydane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2005 roku, albowiem postanowienie to nie było zaskarżone i stało się ostateczne. Skoro postępowanie w sprawie zostało zawieszone z uwagi na toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie karne (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.), to zakończenie tego postępowania prawomocnym wyrokiem uzasadniało podjęcie zawieszonego postępowania na mocy art. 97 § 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do kwestionowania zaskarżonego postanowienia, jak również utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji. Odnosząc się do drugiego podniesionego w skardze zarzutu należy stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie, na co wskazuje stosowne upoważnienie dołączone do akt sprawy, podpisała osoba upoważniona do dokonania tej czynności, a zatem nie został naruszony art. 268 a k.p.a. Błąd pisarski w oznaczeniu organu wydającego postanowienie z dnia [...] kwietnia 2007 roku został sprostowany w trybie art. 113 § 1 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. Wobec stwierdzenia bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.