VI SA/Wa 932/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu omyłki pisarskiej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Głównego Geodety Kraju na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Główny Geodeta Kraju działając na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), postanowił z urzędu sprostować omyłkę pisarską w decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], w następujący sposób: W podstawie prawnej przedmiotowej decyzji, sformułowanie " art. 44 ust. 1 i 45f ust. ł ustawy ...", zastąpić sformułowaniem "art. 44a ust. 4 ustawy ...". Z postanowieniem tym nie zgodził się Pan A. B. – strona postępowania, wskazując, że organ nieprawidłowo zastosował art. 113 § 2 k.p.a. ponieważ zmiana podstawy prawnej decyzji nie może być uznana za sprostowanie omyłki pisarskiej. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], Główny Geodeta Kraju, po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy ww. postanowienie z dnia z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ centralny podał, że zgodnie z art. 113 § 1 kpa, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Organ podkreślił, że ustawodawca, wprowadzając w art. 113 pojęcie "błędów pisarskich i rachunkowych" oraz innych "oczywistych pomyłek", nie daje jednak ustawowej definicji tych pojęć, w związku z czym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć, a więc takie, jakie jest stosowane w życiu codziennym. Pojęcie "błąd" w powszechnym tego słowa znaczeniu to "niezgodność z obowiązującymi regułami pisania, liczenia, wymowy itp.; odstępstwo od normy; pomyłka" (Słownik języka polskiego..., pod red. M. Szymczaka, t. 1, s. 167). Szczególnego rodzaju błędami występującymi w decyzjach administracyjnych oraz innych dokumentach są więc błędy ortograficzne, gramatyczne, zecerskie, jak również błędy "maszynowe", a więc błędy powstałe "przy przepisywaniu tekstu na maszynie, polegające najczęściej na zmianie lub przestawieniu litery". W odniesieniu do tych ostatnich współcześnie mówi się raczej o błędach komputerowych, bowiem komputery skutecznie wyparły w administracji tradycyjne maszyny do pisania. Popełniony błąd w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] był, zdaniem organu, oczywistą omyłką pisarską. W sprawie rozpatrywanej w drugiej instancji tak jak w sprawie pierwszoinstancyjnej (decyzja z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]) zastosowanie znajduje art. 44a ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, i to ten przepis powinien zostać wskazany w podstawie prawnej decyzji. Błędne oznaczenie artykułu ustawy w decyzji wydanej w drugiej instancji stanowi według organu, niewątpliwie omyłkę pisarską, podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 kpa i bez wątpienia nie miało żadnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto oczywistość omyłki potwierdzają zgromadzone w sprawie dokumenty, jak również fragmenty uzasadnienia rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] odwołujące się do art. 44a ust. 4 ustawy. Na powyższe postanowienie A. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak też utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...] stycznia 2017 r. Skarżący podał w uzasadnieniu skargi, że zmiana podstawy prawnej decyzji nie może nastąpić w trybie art. 113 § 1 k.p.a. tj. nie może być potraktowane jako sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz, 1369 ze zm.), nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium zgodności z prawem stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie narusza prawo. Należy zaznaczyć, że przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu administracji wydane w oparciu o przepis art. 113 § 1 k.p.a. Sąd zatem zobligowany był do ustalenia, czy ww. przepis został zastosowany prawidłowo. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że Główny Geodeta Kraju przekroczył zakres działania wyznaczony przez brzmienie art. 113 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że: Organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z powyższego przepisu wynika, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach, a zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury oraz doktryny, w rozumieniu tego przepisu, oczywista omyłka pisarska to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to zaś omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z niedwuznaczną myślą organu, a została wypowiedziana tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp. Tym samym, skoro zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. sprostowaniu podlegać mogą jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w decyzjach wydanych przez organ administracji, to sprostowanie decyzji - czy to z urzędu, czy to na wniosek - nie może wykraczać poza granice określone tym przepisem, albowiem określona nim klasyfikacja wad decyzji podlegających sprostowaniu, których cechą jest ich oczywistość wynikająca z natury samego błędu - jest wyczerpująca. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lipca 2017 r. sygn.. akt II GSK 3047/15 stwierdził, że " Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a., które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego, a przedmiot sprostowania oczywistego błędu (oczywistej omyłki) nie może odnosić się, ani do elementów stanu faktycznego sprawy, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych, ani też do podstawy prawnej decyzji, czy też zastosowanego przepisu prawa, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych. Sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne - a więc błędy i omyłki nieposiadające cechy oczywistości w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia - których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej." Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela zaprezentowane powyżej stanowisko NSA i uznaje, że organ błędnie zastosował art. 113 § 1 k.p.a. - w sytuacji gdy organ dokonał zmiany podstawy prawnej decyzji ostatecznej. Zdaniem Sądu wadliwą decyzję ostateczną można wzruszyć w drodze nadzwyczajnych środków prawnych, a nie w drodze sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a.