VI SA/Wa 932/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Danuta Szydłowska, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.), asesor WSA Dorota Brzozowska, Protokolant st. ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 14 stycznia 2025 r. nr [...]., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "K.p.a."), art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251, dalej: "P.r.d."), art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320, dalej: "u.d.p."), § 2 ust. 1 pkt 5, § 5 ust. 1 pkt 5, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r., poz. 502, dalej: "rozporządzenie techniczne"), po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej: "Strona", "Skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD") z 16 października 2024 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że 23 września 20224 r. w miejscowości J. S. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z 3-osiowego samochodu ciężarowego marki V. o nr rej. [...] i 2-osiowej przyczepy marki W. o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów wykonywany przejazd drogowy z ładunkiem rzeczy tj. wody w zbiornikach, betonitu na palecie, narzędzi, wyposażenia technicznego pojazdu (ładunek podzielny) w imieniu Strony. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...]z 23 września 2024 r. Pismem z 23 września 2024 r. [...]WITD zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji nr [...]z 16 października 2024 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych, od której Strona złożyła odwołanie. Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, wyjaśnił, że kontroli nacisków osi, rzeczywistej masy całkowitej dokonano za pomocą wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu o nr fabrycznym METEOR-E-104, która legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej wydanym 25 października 2022 r., przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. z datą ważności do 25 listopada 2024 r. Miejsce kontroli legitymowało się szkicem pomiaru wagi na zatoce ITD droga [...]J. S. wraz z niwelacją stanowiska do ważenia droga krajowa [...]z 6 maja 2016 r. Organ wyjaśnił, że w chwili zatrzymania do kontroli zespołu pojazdów trzecia oś samochodu ciężarowego marki V. o nr rej. [...]była podniesiona do góry, nie miała styczności z nawierzchnią. Organ dodał, że jak wynika z treści zeznań w charakterze świadka kontrolowanego kierowcy zespołu pojazdów, przesłuchanego podczas kontroli drogowej, kierowca wykonywał przejazd na trasie M. – B.. Kiedy kierowca odebrał pojazd trzecia oś pojazdu była opuszczona, kierowca nie wiedział w jaki sposób się podniosła, nie podnosił trzeciej osi pojazdu. Organ wskazał następnie, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono następujące przekroczenie dopuszczalnej normy: 1) długość zespołu pojazdów 19,00 m (bez odjęcia 1 %) - przekroczenie o 0,25 m (przekroczenia dopuszczalnej wartości o 1,33 %), 2) nacisk na pojedynczej osi napędowej 14,65 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 3,15 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 27,39 %). Organ wyjaśnił, że z pomiarów dokonano wydruku wyników ważenia (numer ważenia 712 z 23/09/24 godz. 09:19), z którego wynika, iż skontrolowano pojazd w stanie z chwili zatrzymania do kontroli, czyli z podniesioną trzecią osią pojazdu, której nacisk nie był badany przez wagi z uwagi na jej podniesienie i brak styczności podczas wykonania przejazdu z nawierzchnią. Organ wyjaśnił, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną nałożono jak za brak zezwolenia kategorii V w wysokości wynikającej z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d. GITD wskazał następnie, że w treści opisu stwierdzonego naruszenia, stanowiącego załącznik do protokołu kontroli nr [...]z 23 września 2024 r., jednoznacznie wskazano, iż "(...) po wykonaniu pierwszego ważenia pojazdu, kierowcę poinformowano o przysługującym mu prawie do wykonania drugiego ważenia z którego kierowca zrezygnował. Po koło godzinie kierowca wyraził chęć przeprowadzenia drugiego ważenia i złożył wniosek na piśmie o jego ponowne wykonanie, jednakże ze względu na zmianę parametrów pojazdu (opuszczenie trzeciej osi) ww. wniosek został odrzucony (...) ". GITD dodał, że mając na uwadze, iż trzecia oś kontrolowanego samochodu ciężarowego marki V była podniesiona w chwili zatrzymania do kontroli, organ I instancji nie uwzględnił jej przy kwalifikacji rodzajów osi. Tylko pierwsza i druga oś pojazdu marki V. spoczywały na nawierzchni drogi i to one wywierały naciski na drogę. Tym samym, zdaniem GITD, organ I instancji w sposób prawidłowy, nie uwzględnił trzeciej podniesionej osi w kwalifikacji rodzaju osi. Oś druga pojazdu stanowiła w chwili zatrzymania do kontroli pojedynczą oś napędową. GITD wskazał również, że Strona wskazuje w odwołaniu, na dokumentację filmową dokonaną podczas kontroli, lecz żadnego materiału do akt postępowania nie załączyła, a zatem, jak stwierdził organ, na tym etapie trudno jest się do niej odnieść. GITD wyjaśnił również, że z zaleceń ogólnych, wynika, iż ważenie dynamiczne osiowe nie jest zalecane do ważenia cystern z płynami gdy dochodzi podczas ważenia do przemieszczania się środka ciężkości pomiędzy osiami tzw. falowanie płynu. W takim przypadku zaleca się przełączenie wagi w tryb pomiaru statycznego. Ograniczenie nie dotyczy ładunków płynnych umieszczonych i przewożonych w opakowaniach np. butelkach, kartonach, bębnach itp., jak również ładunków w postaci żywych zwierząt, czy betonu w mieszadle betonomieszarki. W związku z powyższym, argument Strony, że organ powinien był zastosować ważenie statyczne, a nie dynamiczne jest, zdaniem GITD, chybiony. Organ nie zgodził się z zarzutami Strony podniesionymi w odwołaniu od decyzji I instancji i uznał, że organ I instancji nie naruszył zasad postępowania wynikających z K.p.a. Od decyzji GITD z 14 stycznie 2025 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 8 w zw. z 77 K.p.a., poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów władzy publicznej i nieprzeprowadzenie przez organ niezbędnego postępowania dowodowego, w szczególności poprzez brak wyjaśnienia istotnych wątpliwości sprawy, m.in. w zakresie braku dokonania przez inspektorów ponownego ważenia pojazdu marki V. pomimo zgłoszonego żądania, jak również brak przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, który był obecny podczas kontroli pojazdu i posiadał wiedzę o jej przebiegu, 2) błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, iż z zaleceń ogólnych dotyczących wagi METEOR wynika, że w przedmiotowej sprawie zasadne było zastosowanie ważenia dynamicznego i jego zastosowanie nie miało wpływu na pomiar, w sytuacji gdy ważony pojazd przewoził łącznie 9000 l. wody w dwóch pojemnikach, a zatem niemal tyle, ile przewożą mniejsze cysterny, co miało znaczący wpływ na wynik pomiaru i uzasadniało zastosowanie ważenia statycznego, 3) naruszenie § 87 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn z dnia 21 października 2008 r. (Dz.U. Nr 199, poz. 1228) poprzez przyjęcie, iż dokonany pomiar wagi pojazdu marki V. był prawidłowy, w sytuacji, gdy waga, na której dokonywano pomiaru, miała nieczytelną tabliczkę znamionową, 4) błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że pomiar wagi pojazdu marki V. został wykonany prawidłowo, w sytuacji gdy pomiar ten został wykonany przy użyciu wagi noszącej ślady napraw nieposiadających plomb (przełamane lutowane kable), zaś z decyzji o nałożeniu kary pieniężnej wynika, iż przewody łączące wagi z terminalem były naprawione przez pracownika WITD w B., podczas gdy tego typu naprawy mogą być dokonywane jedynie przez autoryzowany serwis, co wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo błędu pomiaru, 5) błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że pomiar długości pojazdu marki V. został wykonany prawidłowo, w sytuacji, gdy pomiar został wykonany nieprawidłowo, ponad elementami gumowymi, wystającymi 15 cm nad jezdnię, zaś końce przymiaru wstęgowego nie były odpowiednio zabezpieczone. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z nagrań i zdjęć wykonanych 23 września 2024 r. przy dokonywaniu kontroli pojazdu marki V., dla stwierdzenia braku prawidłowej kontroli przez inspektorów, w szczególności nieprawidłowego drugiego ważenia pojazdu, nieprawidłowego pomiaru długości pojazdu, braku posiadania przez użytą wagę czytelnej tabliczki znamionowej, nieprawidłowości dotyczących wstęgi przymiaru wstęgowego oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka obecnego podczas kontroli dla stwierdzenia braku prawidłowej kontroli przez inspektorów, w szczególności nieprawidłowego drugiego ważenia pojazdu, nieprawidłowego pomiaru długości pojazdu, braku posiadania przez użytą wagę czytelnej tabliczki znamionowej, nieprawidłowości dotyczących wstęgi przymiaru wstęgowego. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak również decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób dający podstawy do ich uchylenia. Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny w postaci wody w zbiornikach, betonitu na palecie, narzędzi, wyposażenia technicznego pojazdu. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie kara pieniężna została wymierzona Skarżącemu za przejazd nienormatywnym zespołem pojazdów po drodze krajowej nr [...] w miejscowości Jeżewo Stare składającym się z 3-osiowego samochodu ciężarowego marki V. i 2-osiowej przyczepy marki W., którego nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosił 14,65 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) co oznacza przekroczenie dopuszczalnej normy o 3,15 t, a więc o 27,39 %. Jak wynika bowiem z § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia technicznego, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku pojedynczej osi napędowej pojazdów, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2-14 - 11,5 tony. W trakcie kontroli stwierdzono również, że długość zespołu pojazdów wynosiła 19,00 m (bez odjęcia 1 %), co oznacza przekroczenie dopuszczalnej wartości o 0,25 m, a więc o 1,33 %. O wysokości kary pieniężnej zadecydował jednak parametr wagowy, przekroczenie zatem dopuszczalnej długości zespołu pojazdu oraz zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowości pomiaru długości zespołu pojazdów nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 64 ust. 2 P.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I. W konsekwencji naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przekroczenie w niniejszej sprawie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej oznacza, że wysokość kary należało ustalić jak za brak zezwolenia kategorii V. Wskazania wymaga, że zgodnie z lp. 5 załącznika nr 1 do P.r.d., zezwolenie kategorii V dotyczy pojazdów nienormatywnych o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-IV oraz o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne. Stosownie natomiast do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 P.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się za brak zezwolenia kategorii V w wysokości: a) 6000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 10 000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. Kara pieniężna została zatem w niniejszej sprawie nałożona w wysokości 15 000 zł jak za brak zezwolenia kategorii V w pozostałych przypadkach, a więc w przypadkach nie wymienionych w art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a i b. – m.in., gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość o więcej niż 20 % (w niniejszej sprawie dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej został przekroczony o 27,39%). Organy zatem obu instancji nałożyły na Skarżącego karę pieniężną w prawidłowej wysokości. Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 8 w zw. z 77 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie niezbędnego postępowania dowodowego, w szczególności poprzez brak wyjaśnienia istotnych wątpliwości sprawy, m.in. w zakresie braku dokonania przez inspektorów ponownego ważenia pojazdu marki V. pomimo zgłoszonego żądania, jak również brak przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, który był obecny podczas kontroli pojazdu i posiadał wiedzę o jej przebiegu. Należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom Skarżącego organ wyjaśnił dlaczego podczas kontroli nie zostało przeprowadzone ponowne ważenie zespołu pojazdów pomimo przedłożonego przez kierowcę pisemnego wniosku w tym zakresie. Organ wyjaśnił, że w chwili zatrzymania zespołu pojazdów do kontroli zespół pojazdów poruszał się z podniesioną trzecią osią samochodu ciężarowego w taki sposób, że oś ta nie miała styczności z jezdnią. Organ wyjaśnił, że tylko pierwsza i druga oś pojazdu marki V. spoczywały na nawierzchni drogi i to one wywierały naciski na drogę i w związku z tym oś druga pojazdu stanowiła w chwili zatrzymania do kontroli pojedynczą oś napędową. Organ przytoczył treść protokołu kontroli, zgodnie z którą: "(...) po wykonaniu pierwszego ważenia pojazdu, kierowcę poinformowano o przysługującym mu prawie do wykonania drugiego ważenia z którego kierowca zrezygnował. Po koło godzinie kierowca wyraził chęć przeprowadzenia drugiego ważenia i złożył wniosek na piśmie o jego ponowne wykonanie, jednakże ze względu na zmianę parametrów pojazdu (opuszczenie trzeciej osi) ww. wniosek został odrzucony (...) ". Skarżący nie zakwestionował, faktu, że w chwili zatrzymania zespołu pojazdów do kontroli zespół pojazdów poruszał się z podniesioną trzecią osią samochodu ciężarowego, jak również faktu, że kierowca zawnioskował o ponowne ważenie zespołu pojazdów po opuszczeniu trzeciej osi. Sąd stwierdza, że GITD prawidłowo ocenił w zaskarżonej decyzji odmowę przez inspektorów dokonujących kontroli, ponownego ważenia pojazdu po opuszczeniu trzeciej osi. Organ prawidłowo wyjaśnił, że opuszczenie trzeciej osi pojazdu spowodowało, iż druga i trzecia oś pojazdu marki V., mając na uwadze odległość miedzy drugą, a trzecią osią tj. 1,30 m - 1,40 m tworzyły grupę osi składającej się z dwóch osi pojazdów silnikowych, zatem przeprowadzenie ważenia po opuszczeniu osi i uzyskany w ten sposób wynik należałoby odnosić do innej dopuszczanej wartości z uwagi na kwalifikację drugiej i trzeciej osi, tworzących podwójną oś, co nie odpowiadałoby stanowi faktycznemu z chwili zatrzymania do kontroli zespołu pojazdów. Odnośnie zarzutu nieprzesłuchania przez GITD świadka obecnego podczas kontroli spornego zespołu pojazdów, należy zauważyć, że organ dążąc na podstawie art. 7 do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie ma obowiązku przeprowadzenia wszelkich możliwych dowodów. Z przywołanego przepisu statuującego zasadę prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Oznacza to, że jeżeli organ dysponuje wystarczającym materiałem dowodowym pozwalającym na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, nie ma obowiązku poszukiwania oraz przeprowadzania dodatkowych dowodów w sprawie. Organ może przeprowadzić na wniosek strony dowód z przesłuchania świadka, jeżeli strona wykaże, że dowód ten może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał, że świadek uczestniczący w kontroli spornego zespołu pojazdów posiadał informacje, których nie posiadał organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, i że przesłuchanie świadka miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, iż z zaleceń ogólnych dotyczących wagi METEOR wynika, że w przedmiotowej sprawie zasadne było zastosowanie ważenia dynamicznego i jego zastosowanie nie miało wpływu na pomiar, w sytuacji gdy ważony pojazd przewoził łącznie 9000 l. wody w dwóch pojemnikach. GITD słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że z zaleceń ogólnych producenta wagi, wynika, iż ważenie dynamiczne osiowe nie jest zalecane do ważenia cystern z płynami gdy dochodzi podczas ważenia do przemieszczania się środka ciężkości pomiędzy osiami tzw. falowanie płynu. W takim przypadku zaleca się przełączenie wagi w tryb pomiaru statycznego. Ograniczenie nie dotyczy ładunków płynnych umieszczonych i przewożonych w opakowaniach np. butelkach, kartonach, bębnach itp., jak również ładunków w postaci żywych zwierząt, czy betonu w mieszadle betonomieszarki. W niniejszej sprawie przewożona woda była umieszczona w dwóch pojemnikach, a materiał dowodowy w postaci fotografii znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy nie wskazuje aby sposób przewożenia wody wywoływał jej przemieszczanie się pomiędzy osiami, co wpływałoby na zmiany obciążeń poszczególnych osi. Zdjęcie obrazujące wnętrze kontrolowanej przyczepy nie potwierdza twierdzenia Skarżącego. Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ § 87 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn z dnia 21 października 2008 r., poprzez przyjęcie, iż dokonany pomiar wagi pojazdu marki V. był prawidłowy, w sytuacji, gdy waga, na której dokonywano pomiaru, miała nieczytelną tabliczkę znamionową. Materiał bowiem dowodowy znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy w postaci dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli, potwierdza czytelność numeru seryjnego wagi METEOR-E-104. Wskazania również wymaga, że [...]WITD w decyzji I instancji wyjaśnił, że: "W trakcie kontroli jedna z nalepek legalizacyjnych na połączeniu dodatkowych tabliczek znamionowych miała delikatnie odgięty róg ale nadal była na miejscu i z widoczną cechą spełniając swoją funkcję zabezpieczającą. Wspomniana przez stronę nieczytelność dotyczyła dodatkowej nalepki znamionowej niezawierającej nr seryjnego wagi znajdującej się z boku urządzenia, która po oczyszczeniu jej w czasie kontroli ponownie była czytelna. Nalepka znamionowa z numerem seryjnym, która znajdowała się na dnie wagi była czytelna w momencie kontroli i została okazana kontrolowanemu kierowcy." Skarżący w swej argumentacji pomija powyższą, znajdującą się w aktach administracyjnych sprawy dokumentację fotograficzną oraz powyższe wyjaśnienia [..]WITD. W ocenie Sądu, niezasadny jest także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że pomiar wagi pojazdu marki V. został wykonany prawidłowo, w sytuacji gdy pomiar ten został wykonany przy użyciu wagi noszącej ślady napraw nieposiadających plomb (przełamane lutowane kable), zaś z decyzji o nałożeniu kary pieniężnej wynika, iż przewody łączące wagi z terminalem były naprawione przez pracownika WITD w B., podczas gdy tego typu naprawy mogą być dokonywane jedynie przez autoryzowany serwis. Należy zauważyć, że z wyjaśnień [...]WITD zawartych w uzasadnieniu decyzji I instancji nie wynika, jak twierdzi Skarżący, że przewody łączące wagi z terminalem były naprawione przez pracownika WITD w B.. [...]WITD wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji I instancji, że: "Przewody łączące wagi z terminalem w czasie kontroli miały umieszczone na nich zabezpieczenia w miejscach gdzie zaczęły się pojawiać przetarcia izolacji, które zostały wykryte w czasie wcześniejszej eksploatacji. Aby zabezpieczyć je przed dalszym uszkodzeniem pracownik techniczny WITD B. założył w tych miejscach dodatkową warstwę izolacji, która w czasie kontroli została przez stronę uznana za uszkodzenia przewodów." W ocenie Sądu, Skarżący nie przedstawił w niniejszej sprawie dowodów na uszkodzenie przewodów łączących wagi z terminalem, które mogło mieć wpływ na wynik ważenia spornego zespołu pojazdów, zabezpieczenie natomiast przewodów warstwą izolacji w miejscach, w których pojawiają się przetarcia nie stanowi takiego uszkodzenia przewodów, jak i nieuprawnionej naprawy przewodów. Sąd stwierdza, że w świetle niezasadności powyższych zarzutów skargi oraz w świetle prawidłowości ustaleń faktycznych dotyczących naruszenia parametru wagowego spornego zespołu pojazdu nie ma znaczenia dla sprawy zarzut dotyczący błędów w ustalaniu długości spornego zespołu pojazdów. O wysokości kary pieniężnej, jak zostało to już wcześniej wyjaśnione, przesądziło bowiem naruszenie dotyczące przekroczenia dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, nie naruszenie dotyczące przekroczenia dopuszczalnej długości spornego zespołu pojazdów. Reasumując, Sąd stwierdza, że po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, organ właściwie zastosował w sprawie prawo materialne i procesowe, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada ustawowym wymogom. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia powody jej podjęcia. Przywołane są stosowne przepisy prawa, zostały wyjaśnione motywy rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o całokształt materiału dowodowego, mającego znaczenie w niniejszej sprawie i prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Organ odniósł się do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Z tych względów niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Należy wyjaśnić, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a."). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W przepisie tym chodzi o "dowody uzupełniające" a więc dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym, ale które nie mają na celu ustalenie stanu faktycznego w zastępstwie organu. W orzecznictwie zasadnie się podnosi, że sąd administracyjny może w toku uzupełniającego postępowania dowodowego dokonywać wyłącznie ustaleń, które mają wpływ na ocenę legalności aktu lub czynności. Nie mogą one natomiast prowadzić do nowego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organy, gdyż w takim przypadku sąd administracyjny powinien uchylić zaskarżony akt lub czynność (wyrok WSA w Krakowie z 25.11.2019 r., I SA/Kr 955/19, LEX nr 2751625). Skarżący w skardze zawnioskował o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z nagrań i zdjęć wykonanych 23 września 2024 r. przy dokonywaniu kontroli zatrzymanego zespołu pojazdów. Podkreślenia wymaga, że dowody z nagrań oraz zdjęć nie są dowodami z dokumentów nie mieszczą się zatem w zakresie dyspozycji art. 106 § 3 P.p.s.a. Ponadto dowody te powinny zostać przedłożone przez Skarżącego organowi w postępowaniu administracyjnym. Dopiero wówczas Sąd mógłby je uwzględnić rozpoznając skargę na zaskarżoną decyzję badając prawidłowość oceny tych dowodów przez organ. Skarżący wnosząc odwołanie od decyzji I instancji odwołuje się do nagrania wykonanego przez świadka podczas kontroli drogowej jednak nie załączył go do odwołania, co też wskazał organ w zaskarżonej decyzji. W aktach administracyjnych brak jest takiego dowodu, Skarżący nie wymienił go również w odwołaniu jako załącznik. Brak jest zatem podstaw do uznania, że GITD pominął powyższy dowód, co stanowiłoby istotne naruszenie przepisów postępowania, dające podstawę do uwzględnienia skargi. Sąd natomiast, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, co przejawia się w badaniu, czy organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego, nie może zasadniczo wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (wyrok NSA z 9.07.2019 r., I GSK 1288/18, LEX nr 2706862). Jak zostało to już wskazane, art. 106 § 3 P.p.s.a. wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Nie każdy zatem dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie uzupełniający dowód z dokumentów. Przeprowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów, w tym dowodu z zeznań świadka jest niedopuszczalne. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości teza, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków (por. wyrok NSA z 25.02.2000 r., I SA 428/99, LEX nr 55767), dlatego też Sąd oddalił wniosek Skarżącego w tym zakresie. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, również takiego które Sąd powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.