VI SA/Wa 933/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś–Dębecka Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...]kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] marca 2007 r. cofającą M. G. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 1988 r. [...] Szef Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w J. wydał M. G.i zezwolenie na broń myśliwską. Pismem z dnia 26 kwietnia 1993 r. organ poinformował skarżącego, iż w związku z upływem terminu ważności powyższego pozwolenia utracił on prawo do jej posiadania. Wnioskiem z dnia 15 czerwca 1993 r. M.G. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego w P. o wyrażenie zgody na dalsze posiadanie broni myśliwskiej. Decyzją z dnia [...] grudnia 1993 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. zezwolił M.G.i na posiadanie broni myśliwskiej. W dniu 6 września 2005 r. w wyniku kontroli dokonanej w Centralnej Bazie KSIP organ powziął wiadomość, iż przeciwko M. G. prowadzone jest postępowanie karne m.in. o czyn z art. 286 § 1 Kodeksu Karnego. Do akt sprawy został dołączony Wyrok Sądu Rejonowego w W. II Wydział Karny z dnia [...] lutego 2006 r. (sygn. akt [...]), którym M. G. został uznany za winnego popełnienia szeregu przestępstw, w tym przestępstwa przeciwko mieniu stypizowanego w art. 286 § 1 Kodeksu Karnego. W dniu 25 stycznia 2007 r. Z-ca Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w S., wskazując jako podstawę art. 61 § 1 i 4 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity – Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 oraz Dz. U. Nr 96, poz. 959, dalej zwana ustawą o broni i amunicji) zawiadomił M. G., iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia mu zezwolenia na broń palną myśliwską. Jako powód wszczęcia postępowania organ wskazał fakt uznania skarżącego przywołanym powyżej wyrokiem Sądu Rejonowego w W. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Pismo to zostało doręczone M.G. w dniu [...] stycznia 2007 r. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w S. cofnął M. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji oraz art. 268 a k.p.a. W uzasadnieniu podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż M. G. został skazany przez Sąd Rejonowy w W. za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów. Z dyspozycji zaś art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 Ustawy o broni i amunicji wynika, że osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, organ musi cofnąć pozwolenie na broń. Wskazał, że uprawnienie osoby fizycznej do posiadania broni obliguje ją do postępowania zgodnego z przepisami prawa. Każde zaś świadome naruszenie tych przepisów powoduje utratę zaufania do takiej osoby jako posiadacza pozwolenia na broń. Od powyższej decyzji pismem z dnia 13 marca 2007 r. M. G. odwołał się do Komendanta Głównego Policji. Wskazał, że w trakcie swojego życia dbał o przestrzeganie przepisów prawa i nigdy nie wszedł z nimi w kolizję. Skazanie go wyrokiem karnym jest efektem walki o stanowiska. Podniósł, iż nie jest przestępcą i nie czuje się winny a kara jaką mu wymierzono jest niewspółmiernie wysoka do popełnienia czynu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że treść art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią wyroku sądu dotyczącego skarżącego nie mogło skutkować innym, niż zapadło, rozstrzygnięciem. W ocenie organu fakt, iż skarżący dopuścił się popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu daje, w świetle treści art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej powyżej ustawy, podstawę do sformułowania poglądu, iż nie jest on wiarygodny co do posiadania i używania broni zgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podniósł, że zgodnie z wolą ustawodawcy, osoby karane za przestępstwa wymierzone przeciwko mieniu nie powinny posiadać pozwolenia na broń. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył na powyższą decyzję M. G.. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zaprezentowaną w odwołaniu z dnia 13 marca 2007 r. Ponadto podniósł, iż jako 61 letniemu renciście nie należy mu zarzucać wykorzystania broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną decyzję wg powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa. M. G., co bezsporne, został Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. II Wydział Karny z dnia [...] lutego 2006 r. (sygn. akt [...]), skazany za popełnienie szeregu przestępstw, w tym przestępstw przeciwko mieniu. Ta okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. Pozwolenie na broń winno być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, to w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Prowadzenie w tej sytuacji dalszego postępowania dowodowego mającego na celu wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy czynami, których popełnienie jest podstawą prowadzonego postępowania karnego a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, uznać należy w świetle powyższych rozważań za zbędne. Pamiętać bowiem należy, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest samo skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu. Przekonanie skarżącego, iż mimo skazania jest niewinny, a także okoliczności w jakich doszło do czynów skutkujących jego skazaniem i poczucie skarżącego co do wadliwości skazującego wyroku pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Wiążącym jest ww. prawomocny wyrok Sądu a w świetle zawartego w tym wyroku rozstrzygnięcia organ prawidłowo zastosował wskazane w podstawie materialnoprawnej przepisy ustawy o broni i amunicji, prawidłowo przy tym stosując się do rygorów procedury administracyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach naruszenia prawa, a zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Zważywszy powyższe działając na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.