VI SA/Wa 937/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2012 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w J. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (nazywany dalej "UP") decyzją z dnia [...] marca 2012 r., wydaną na podstawie art. 245 ust. 1 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.; dalej: p.w.p.), po rozpatrzeniu wniosku T. S.A. z siedzibą w J. (dalej: skarżąca, Spółka) z dnia [...] grudnia 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją UP z dnia [...] września 2011 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "krupnik staropolski likier miodowo-korzenny PRZYGOTOWANY WEDŁUG ORYGINALNYCH RECEPTUR NA BAZIE NATURALNEGO MIODU NAJWYŻSZEJ JAKOŚCI POLSKIEGO ALKOHOLU ZBOŻOWEGO Z EKSTRAKTAMI ZIOŁOWYMI I NUTĄ WANILI", zgłoszonego w dniu [...] sierpnia 2009 r. przez skarżącą za nr [...] , utrzymał w całości decyzję z dnia [...] września 2011 r. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. skarżąca Spółka złożyła podanie o udzielenie prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy "krupnik staropolski likier miodowo-korzenny PRZYGOTOWANY WEDŁUG ORYGINALNYCH RECEPTUR NA BAZIE NATURALNEGO MIODU NAJWYŻSZEJ JAKOŚCI POLSKIEGO ALKOHOLU ZBOŻOWEGO Z EKSTRAKTAMI ZIOŁOWYMI I NUTĄ WANILI" o numerze [...], przeznaczony do oznaczania towarów: napoje alkoholowe, alkohole, wódki, likiery - klasa 33. W toku postępowania UP stwierdził, że zgłoszony znak podobny jest w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 145 ust. 2 p.w.p. do zarejestrowanego na rzecz D. Spółka Akcyjna z pierwszeństwem od dnia [...] czerwca 1993 r. pod numerem [...] znaku towarowego "KRUPNIK" przeznaczonego do oznaczania towarów: napoje alkoholowe, alkohole, wódki, likiery - klasa 33. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. UP powiadomił skarżącą o zaistniałej kolizji i wyznaczył termin do wypowiedzenia się. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r. skarżąca przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, wyjaśniając, że "krupnik" jest nazwą historyczną, o długoletniej tradycji używaną w Polsce od co najmniej XVIII wieku jako nazwa napojów alkoholowych na bazie spirytusu i miodu pszczelego oraz aromatów takich jak: cynamon, goździki, imbir, gałka muszkatołowa. Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał, że wszelkie informacje o nazwie "krupnik można znaleźć w książce Jana Cieślak "Od abboccato do żubrówki – wszystko o napojach" Wydawnictwo Naukowo – Techniczne Warszawa 1978 r. (a więc 15 lat przed zgłoszeniem ww. znaku). Wg niego jest to nazwa rodzajowa, pozbawiona znamion odróżniających, w związku z tym nie powinna być przedmiotem praw wyłącznych. Ponadto pełnomocnik zwrócił uwagę na różnice, jakie posiadają oba znaki, w szczególności elementy graficzne, kolorystyczne, stylizowane liternictwo. W załączeniu nadesłał materiały na potwierdzenie swojego stanowiska. W wyniku rozpatrzenia zgłoszenia UP decyzją z dnia [...] września 2011 r., na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 oraz art. 145 ust. 1 p.w.p. odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "krupnik staropolski likier miodowo-korzenny PRZYGOTOWANY WEDŁUG ORYGINALNYCH RECEPTUR NA BAZIE NATURALNEGO MIODU NAJWYŻSZEJ JAKOŚCI POLSKIEGO ALKOHOLU ZBOŻOWEGO Z EKSTRAKTAMI ZIOŁOWYMI I NUTĄ WANILI"", uznając, że jest on podobny do zarejestrowanego na rzecz D. Spółka Akcyjna, S., Polska pod numerem [..] znaku towarowego "KRUPNIK" z pierwszeństwem od dnia [...] czerwca 1993 r., przeznaczonego do oznaczania w kl. 33: napoje alkoholowe, alkohole, wódki, likiery. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżąca Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w uzasadnieniu którego przyznała, że nazwa “krupnik" jest nazwą historyczną, o długoletniej tradycji używania, a tym samym nazwą rodzajową. W związku z tym nazwa ta nie powinna być przedmiotem praw wyłącznych. UP, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, rozstrzygnięciem z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2011 r. Uznał, że w świetle art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., nie jest możliwe uzyskanie ochrony na znak identyczny lub podobny do znaków już zarejestrowanych, jeżeli znaki te przeznaczone są do oznaczania towarów identycznych lub podobnych i jeżeli w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego znaki te poprzez swoje podobieństwo mogłyby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów (konkretny wytwórca) lub usług (określony usługodawca). Niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów jest wypadkową podobieństwa towarów i usług oraz podobieństwa oznaczeń. Organ wyjaśnił, że przy ustalaniu jednorodzajowości towarów bierze się pod uwagę rodzaj, przeznaczenie oraz warunki ich zbytu. Do stwierdzenia podobieństwa nie jest natomiast konieczne rzeczywiste pomylenie oznaczeń przez odbiorców - wystarczy prawdopodobieństwo zaistnienia takiej sytuacji. Przy ocenie jednorodzajowości oznaczeń należy mieć na uwadze nie tylko możliwość uznania znaków za identyczne lub ich rozróżnienia przy stwierdzeniu, że dotyczą towarów tego samego przedsiębiorstwa, ale również uznania, że informują o związkach łączących odrębne przedsiębiorstwa. Zdaniem UP, w rozpoznawanej sprawie kwestią bezsporną była tożsamość towarów, do oznaczania których miały służyć porównywane znaki: napoje alkoholowe, alkohole, wódki, likiery. UP zauważył, że towary te wytwarzane są przez przedsiębiorców specjalizujących się w tej samej branży, kierujących swoje wytwory do tej samej grupy odbiorców, które dostępne są w tych samych punktach handlowych. Dodatkowo organ podkreślił, że w toku całego postępowania przed UP, skarżąca nie negowała podobieństwa towarów. Odnośnie stwierdzenia podobieństwa porównywanych oznaczeń istotne dla sprawy było ustalenie ich elementów dominujących. W przypadku przeciwstawionego, wyłącznie słownego oznaczenia bezspornym jest, iż to słowo je tworzące "Krupnik" jest takim właśnie elementem. W przypadku przedmiotowego znaku, składającego się z większej ilości elementów, konieczna jest jego całościowa i dogłębna analiza. Oznaczenie to ma postać jasnozielonej etykiety zawierającej w swej górnej części czarny napis "Krupnik" wpisany w biały prostokąt obramowany czarną linią, poniżej którego znajduje się wpisane w czarny prostokąt obramowany białą linią, pisane mniejszą, białą czcionką słowo "staropolski". W środkowej części etykiety znajduje pisany trochę ciemniejszym kolorem zielonym wyraz "likier", na który nakłada się czarne wyrażenie "miodowo-korzenny", poniżej którego umieszczono czarny napis "przygotowany według oryginalnych receptur na bazie naturalnego miodu najwyższej jakości polskiego alkoholu zbożowego z ekstraktami ziołowymi i nutą wanilii". W dolnej części etykiety znajduje się określenie "38 % vol. 500 ml e" pisane w dwóch rzędach. Elementami graficznymi zaś są motywy ornamentacyjne i elementy przypominające plaster miodu, do stworzenia których wykorzystano kolor biały i beżowy. Organ zauważył, że dominującym elementem, który od razu rzuca się w oczy odbiorcom i przyciąga ich uwagę, poprzez użycie największej czcionki, a także kolorystyki, w szczególności tła odcinającego się od dominującej w oznaczeniu barwy zielonej, jest słowo "Krupnik". Pisany poniżej znacznie mniejszą czcionką element "staropolski" poprzez formę zapisu - białe litery na dominującym czarnym tle - nie jest szczególnie dobrze odczytywalny. Dodatkowo będzie on przez odbiorców postrzegany przede wszystkim jako dookreślenie głównego wyrażenia "Krupnik". Pozostałe zaś elementy słowne oznaczenia, tj. "miodowo-korzenny" i "przygotowany według oryginalnych receptur na bazie naturalnego miodu najwyższej jakości polskiego alkoholu zbożowego z ekstraktami ziołowymi i nutą wanilii", poprzez użycie do ich przedstawienia zdecydowanie mniejszej czcionki, dodatkowo umieszczonej na dominującym w całym znaku zielonym tle są dużo mniej widoczne, a przez co słabiej zauważalne i zapamiętywalne. Dodatkowo w całościowym odczuciu będą one odbiorcom nasuwać skojarzenia z właściwościami opatrywanego towaru - smaku i sposobu wytworzenia - a nie wskazywać konkretnego producenta. Dlatego też postrzegane będą jako rozwinięcie lub inną wersję przeciwstawionego znaku, a nie wyróżnik towaru. Natomiast umieszczone najniżej znaku cyfry "38 % vol. 500 ml e" to odpowiednio wskazanie mocy (zawartości alkoholu) i pojemności towaru, powszechnie wykorzystywane dla opisu tego rodzaju asortymentu. Organ, nie negując stanowiska skarżącej, iż znaki należy rozpatrywać w całości zauważył, że zgodnie z innym, również utrwalonym w orzecznictwie poglądem, stanowiącym niejako rozwinięcie wcześniejszego, porównania należy dokonać poprzez analizę danych znaków towarowych postrzeganych jako całość, co nie wyklucza, że całościowe wrażenie wywierane przez złożony znak towarowy w pamięci właściwego kręgu odbiorców może w niektórych przypadkach zostać zdominowane przez jeden lub kilka z jego składników (wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 października 2005 r. sprawa C-l20/04, Medion AG przeciwko Thomson multimedia Sales Germany & Austria GmbH, teza 29, patrz także: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T-6/01 Matratzen Concorde przeciwko OHIM, wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie T-286/02 Oriental Kitchen przeciwko OHIM, wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie T-359/02 Chum Ltd przeciwko OHIM, wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie T-390/03 CM Capital Markets Holding, SA przeciwko OHIM, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 września 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1018/08). Zdaniem UP, słowo "Krupnik" będzie dla odbiorców główną informacją wskazującą na źródło pochodzenia towarów. Dlatego też uzyskanie prawa ochronnego w sytuacji, gdy identyczny asortyment sygnowany jest przez podobne znaki jest niemożliwe. Organ zauważył również, że trudno porównywać oba znaki przez pryzmat graficzny, gdyż w tym przypadku zestawieniu podlega oznaczenie słowne ze słowno – graficznym. UP wskazał, że celem unormowań zawartych w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. jest zapewnienie ochrony zarejestrowanych znaków towarowych przez uniemożliwienie rejestracji oznaczeń stanowiących ich imitację, które może prowadzić do pomyłki towarów lub usług pochodzących od różnych przedsiębiorców. Do błędu takiego może dojść gdy zmodyfikowana postać znaku oryginalnego będzie służyła oznaczaniu towarów identycznych lub podobnych, która to sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sytuacji. Zgodnie z orzecznictwem wspólnotowym, przy ocenie ryzyka wprowadzenia w błąd trzeba w szczególności ustalić, jakie są odróżniające i dominujące elementy znaków (wyrok ETS z 11.11.1997 r. w sprawie C-251/95 SABEL BV przeciwko PUMA AG Rudolf Dassler Sport). UP, wskazując na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt. I CSK 16/07, zauważył, że potrzeba ustalenia elementu dominującego w znaku uzasadniona jest powszechnie przyjętym faktem, iż przy postrzeganiu znaków składających się z więcej niż jednego elementu (na przykład znaków słowno-graficznych) konsument zwraca uwagę na element dominujący w znaku, który najłatwiej zapada mu w pamięć i stanowi o właściwościach odróżniających znaku. Jeżeli zatem elementem dominującym w obu znakach są ich cechy wspólne, to zachodzi między nimi podobieństwo stwarzające ryzyko kontuzji w znaczeniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. UP uznał, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem oceny były zbieżne, szeroko rozumiane wyroby alkoholowe czyli takie, których zakup odbywa się pod wpływem nagłego impulsu (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt VI Sa/Wa 1313/08), w styczności z którymi odbiorca najczęściej nie analizuje bliżej znaku i może być stosunkowo łatwo wprowadzony w błąd co do ich pochodzenia. Porównanie znaków kazało UP przyjąć, że przy tak podobnych oznaczeniach i zbieżnych towarach ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd było znaczne. Odnośnie podnoszonego przez stronę argumentu o braku dystynktywności przeciwstawionego znaku Urząd stwierdził, iż dla niniejszej sprawy nie ma on charakteru rozstrzygającego, gdyż zgodnie z art. 255 ust. 1 pkt 1 i 3 p.w.p. wzruszenie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego - unieważnienie lub stwierdzenie wygaśnięcia rejestracji - może nastąpić wyłącznie w trybie postępowania spornego. Skargę na powyższą decyzję UP wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca Spółka, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 132 ust. 2 pkt. 2 p.w.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 2. art. 7, 8, 77 i 80 K.p.a. poprzez wydanie decyzji na błędnie ustalonym i błędnie ocenionym stanie faktycznym. Skarżąca w skardze wskazała, że nie dopatruje się podobieństwa na żadnej z płaszczyzn: brzmieniowej, graficznej czy znaczeniowej. Zauważyła, że podobieństwo wynikające z użycia wyrazu KRUPNIK jest niwelowane poprzez dodatkowe elementy brzmieniowe, napisy informacyjne, układ graficzny i kolorystykę. Stwierdziła również, że organ rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy pominął tak ważny fakt, że nazwa KRUPNIK w odniesieniu do wyrobów alkoholowych jest nazwą historyczną, o wielowiekowej tradycji, używaną na terytorium Polski od co najmniej XVIII wieku jako nazwa rodzajowa napojów alkoholowych na bazie spirytusu i miodu pszczelego, aromatyzowanych cynamonem, goździkami, imbirem, gałką muszkatałową. Skarżąca zaznaczyła, że Urząd Patentowy RP nie rozpatrzył i nie ocenił w sposób wyczerpujący złożonych materiałów świadczących o tym, że nazwa KRUPNIK jest nazwą historyczną, o wiekowej tradycji, przez co nie powinna być przedmiotem praw wyłącznych na rzecz jednego podmiotu. Podkreśliła ponadto, że argumentacja Urzędu Patentowego RP, jakoby niedopuszczalna jest rejestracja znaku jeśli pokrywa się chociażby częściowo z zakresem prawa z wcześniejszym pierwszeństwem jest nieprzekonująca ponieważ dotyczy znaku towarowego będącego nazwą rodzajową o wielowiekowej tradycji, należącej do słownictwa polskiego, której prawo używania powinno przysługiwać wszystkim obywatelom, w tym również przedsiębiorcom a stanowisko Urzędu Patentowego wyrażone w decyzji z dnia [...] marca 2012 r. jest tego zaprzeczeniem. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, wskazując na bezzasadność skargi i podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Urzędu Patentowego dnia [...] marca 2012 r., którą w/w organ orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] września 2011 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego dla znaku towarowego "krupnik staropolski likier miodowo-korzenny PRZYGOTOWANY WEDŁUG ORYGINALNYCH RECEPTUR NA BAZIE NATURALNEGO MIODU NAJWYŻSZEJ JAKOŚCI POLSKIEGO ALKOHOLU ZBOŻOWEGO Z EKSTRAKTAMI ZIOŁOWYMI I NUTĄ WANILI", zgłoszonego w dniu [...] sierpnia 2009 r. przez skarżącą za nr [...] Podstawą decyzji odmownej był art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., który stanowi, że nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. W niniejszej sprawie bezsporne jest podobieństwo towarów, na które wskazuje w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP, występujące w przeciwstawionych oznaczeniach tj. spornym znaku "krupnik staropolski likier miodowo-korzenny PRZYGOTOWANY WEDŁUG ORYGINALNYCH RECEPTUR NA BAZIE NATURALNEGO MIODU NAJWYŻSZEJ JAKOŚCI POLSKIEGO ALKOHOLU ZBOŻOWEGO Z EKSTRAKTAMI ZIOŁOWYMI I NUTĄ WANILI" oraz znaku z wcześniejszym pierwszeństwem "KRUPNIK". Podobieństwo (tożsamość) towarów ujętych w klasie 33 (napoje alkoholowe, alkohole, wódki, likiery) nie podlega dyskusji. Strony różniły się co do ustaleń i ich oceny dotyczących przeciwstawionych oznaczeń. Podkreślenia przy tym wymaga, iż w przypadku jednorodzajowości towarów/usług powinno stosować się zaostrzone kryterium odnośnie zachowania dystansu pomiędzy poszczególnymi oznaczeniami, ponieważ im bardziej podobne są towary, tym większa możliwość uznania znaków za podobne (tak: R. Skubisz, Prawo znaków towarowych – komentarz, Wyd. Prawnicze sp. z o. o. 1997, s. 97). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. jest określony znak jako integralna całość, co nie oznacza - wbrew twierdzeniom skarżącej - zakazu dokonywania oceny poszczególnych elementów tego znaku. Organ, nie odchodząc wprawdzie od zasady oceny ogólnego wrażenia wywieranego przez znak towarowy wskazał, że badając zdolność rejestracyjną znaku towarowego, można wyjść od oceny poszczególnych elementów znaku towarowego. Oznacza to, że w przypadku znaku złożonego z kilku elementów należy rozpatrywać znak jako całość, ale nie stoi to na przeszkodzie badaniu po kolei poszczególnych jego elementów. Urząd Patentowy, na poparcie swego stanowiska odwołał się w zaskarżonej decyzji do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, Sądu Pierwszej Instancji. Sąd podzielił argumentację organu, zwłaszcza, że była logiczna, wyczerpująca i znajdująca oparcie w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz orzecznictwie. Organ, formułując swoje stanowisko, porównał przeciwstawione oznaczenia w trzech płaszczyznach: słownej, graficznej i znaczeniowej. Uwzględnił także, że jest dopuszczalne zróżnicowanie w razie potrzeby znaczenia poszczególnych płaszczyzn mając na względzie rodzaj badanych towarów i usług oraz warunki towarzyszące ich dystrybucji. Badając płaszczyznę słowną i graficzną UP przyjął, że dominującym elementem, który od razu rzuca się w oczy odbiorcom i przyciąga ich uwagę, poprzez użycie największej czcionki, a także kolorystyki, w szczególności tła odcinającego się od dominującej w oznaczeniu barwy zielonej, jest słowo "Krupnik". Pisany poniżej znacznie mniejszą czcionką element "staropolski" poprzez formę zapisu - białe litery na dominującym czarnym tle - nie jest szczególnie dobrze odczytywalny. Dodatkowo będzie on przez odbiorców postrzegany przede wszystkim jako dookreślenie głównego wyrażenia "Krupnik". Urząd Patentowy przyjął także, że w przypadku znaków słowno – graficznych przy ocenie podobieństwa zasadnicze znaczenie mają z reguły elementy słowne, zwłaszcza, że sporny znak zawierał w swojej nazwie słowo "krupnik". W przywoływanym przez organ wyroku z dnia 14 października 2003 r. w sprawie T-292/01 Philips-Van Heuzen Copr. v. OHIM (BASS) Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, że "w przypadku kombinowanych znaków towarowych (znaków słowno-graficznych) ich odróżniającymi dominującymi elementami są zazwyczaj elementy słowne. Tym samym przy ocenie kolizji pomiędzy takimi znakami towarowymi decydujące znaczenie odgrywa podobieństwo elementów słownych". Lecz z kolei w wyroku z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T-6/01 w sprawie Matratzen Concorde przeciwko OHIM Hukla Germany, Sąd Pierwszej Instancji stwierdził już, że nie należy ograniczać się do uwzględnienia wyłącznie jednego ze składników znaku złożonego i porównania z innym znakiem. Wręcz przeciwnie, porównanie takie należy przeprowadzić, badając znaki w ich całościowym ujęciu. Tym niemniej nie wyklucza to, iż całościowe wrażenie, jakie znak złożony pozostawia w pamięci właściwego kręgu odbiorców, może w pewnych okolicznościach zostać zdominowane przez jeden lub kilka jego składników. Założenie, iż podobieństwo znaków towarowych jest możliwe jedynie wówczas, gdy istnieje zgodność pod względem dominującego składnika, opisuje tylko określoną kategorię sytuacji. Kategoria ta zostaje uściślona poprzez definicję dominującego składnika znaku towarowego, a mianowicie że składnik ten musi być w stanie "sam zdominować wrażenie tego znaku towarowego, jakie właściwy krąg odbiorców zachowuje w pamięci, tak że wszystkie inne składniki tego znaku towarowego są bez znaczenia w całościowym wrażeniu przez niego wywołanym". Tylko wtedy, gdy wszystkie pozostałe składniki znaku towarowego są bez znaczenia, ocena podobieństwa może zależeć wyłącznie od dominującego składnika. Zdaniem UP, w niniejszej sprawie słowo "krupnik", będące elementem dominującym znaku oraz posiadające do tego zbieżną kolorystykę i formę zapisu, było tym składnikiem, który będzie dla odbiorców główną informacją wskazującą na źródło pochodzenia towarów. Dlatego organ nie znalazł podstaw do udzielenia prawa ochronnego na zbieżne oznaczenie, albowiem podobny asortyment towarów, nabywanych przez podobną kategorię osób i w podobnych warunkach, został oznaczony podobnym znakiem. Sąd podzielił argumentację Urzędu Patentowego. W tej sytuacji Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej co do naruszenia przepisów postępowania w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Stanowisko szczegółowo przedstawił w uzasadnieniu decyzji. Zarzuty dotyczące naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w rzeczywistości dotyczyły ustalenia faktycznego. Z wyżej opisanych względów i ten zarzut uznał Sąd za bezzasadny. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.