VI SA/Wa 940/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant: Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2005 r. sprawy ze skargi P. W. na uchwałę Krajowej Rady Komorniczej z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na zatrudnienie na stanowisku aplikanta komorniczego 1. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Rady Izby Komorniczej w P. z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone uchwały nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Krajowej Rady Komorniczej na rzecz P. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 roku Krajowa Rada Komornicza, na podstawie art. 85 ust. 1 pkt 6 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, podjęła uchwałę o oddaleniu odwołania P. W. od uchwały Rady Izby Komorniczej w P. z dnia [...] sierpnia 2004 roku nr [...] dotyczącej przyjęcia na aplikację komorniczą i zaskarżoną uchwałę utrzymała w mocy. Zdaniem Rady Izby Komorniczej w P., P. W. nie odpowiada wymaganiom określonym przepisami art. 29 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji /Dz.U. nr 133, poz. 882 ze zm./ do podjęcia aplikacji komorniczej albowiem nie posiada wykształcenia uprawniającego do przyjęcia na aplikację. Wnioskodawca ukończył wyższe studia zawodowe w Wyższej Szkole [...] w S. na kierunku administracja. Zdaniem Rady, wymóg ukończenia wyższych studiów prawniczych lub administracyjnych spełnia osoba, która ukończyła studia wyższe w rozumieniu ustawy z dnia 12 września 1990 roku o szkolnictwie wyższym /Dz.U. z dnia 27.09.1990r., nr 65, poz. 385 ze zm./ Zatem P. W. nie spełnia wymogu określonego przepisem art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Krajowa Rada Komornicza nie podzieliła poglądu Rady Izby, iż skarżący nie posiada wykształcenia uprawniającego do przyjęcia na aplikację komorniczą. Uznała jednak, że suwerennym prawem izby komorniczej jest wyrażenie zgody na zatrudnienie w charakterze aplikanta lub wydanie decyzji odmownej. Rada Izby Komorniczej w P. zwraca szczególną uwagę na poziom posiadanego wykształcenia przez kandydatów do podjęcia aplikacji komorniczej, a mając na względzie zapisy § 3 regulaminu aplikacji komorniczej Krajowa Rada Komornicza nie może kwestionować zasadności decyzji podjętej przez Radę Izby Komorniczej w P. Skargę na uchwałę Krajowej Rady Komorniczej z dnia [...] grudnia 2004 roku i utrzymaną nią w mocy uchwałę Rady Izby Komorniczej w P. z dnia [...] sierpnia 2004 roku złożył P. W. wnosząc w niej o uchylenie obu uchwał. Zaskarżonym uchwałom zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji przez błędną ich interpretację polegającą na niedopuszczalnej i niczym nieuzasadnionej wykładni rozszerzającej przepisu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Ukończenie wyższej szkoły zawodowej i uzyskanie tytułu licencjata z zakresu prawa administracyjnego, zarówno doktryna jak i ustawodawstwo traktuje jako ukończenie studiów wyższych. Zatem uzyskanie licencjata w wyższej szkole zawodowej spełnia wymóg kwalifikacyjny, o jakim mowa jest w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji, co przyznała Krajowa Rada Komornicza. Tym bardziej oddalenie odwołania jest niezrozumiałe. Brak w nim logicznych powodów jego nieuwzględniania. W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Komornicza wnosiła o jej oddalenie. Podtrzymała argumentację zawarta w uchwale. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 tego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu faktycznego i prawnego z daty podjęcia tych aktów lub czynności, nie zaś według kryteriów słusznościowych czy celowościowych. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżone postanowienia z punktu widzenia powyższych zasad skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu. Zgodzić się należy z Krajową Radą Komorniczą, iż P. W. spełnia wymogi formalne określone art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Ukończył bowiem wyższe studia zawodowe na kierunku administracja w Wyższej Szkole [...] w S. i uzyskał tytuł licencjata. Twierdzenie Rady Izby Komorniczej w P. jakoby nie spełniała wymogu ukończenia wyższych studiów prawniczych lub administracyjnych osoba, która ukończyła wyższą szkołę zawodową w rozumieniu ustawy z dnia 26 czerwca 1997 roku o wyższych szkołach zawodowych /Dz.U. z dnia 13.08.1997r., nr 96, poz. 590 ze zm./ jest niedopuszczalne. Zmierza bowiem do nieuprawnionej i nieuzasadnionej interpretacji art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, wbrew woli ustawodawcy. Uwagi Izby Rady Komorniczej w P. mogą, co najwyżej stanowić postulaty de lege ferenda pod adresem ustawodawcy. Uzyskanie tytułu licencjata w wyższej szkole zawodowej spełnia wymogi kwalifikacji określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1997 roku o wyższych szkołach zawodowych /Dz.U. nr 65, poz. 385 w brzmieniu z daty uchwały Krajowej Rady Komorniczej/ państwowe i niepaństwowe wyższe szkoły zawodowe, zwane dalej "uczelniami zawodowymi", stanowią część systemu szkolnictwa wyższego. Ilekroć w ustawie jest mowa o uczelni zawodowej bez bliższego określenia, należy przez to rozumieć państwową i niepaństwową uczelnię zawodową. Już z brzmienia powyższego przepisu wynika, że ukończenie wyższej szkoły zawodowej oznacza ukończenie wyższych studiów. Dodatkowo art. 6 ust. 1 ustawy stanowi o prawie uczelni zawodowych do nadawania absolwentom tytułu zawodowego licencjata lub inżyniera, a z rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 23 lipca 2004 roku w sprawie rodzajów dyplomów i tytułów zawodowych oraz wzorów dyplomów wydawanych przez uczelnie /Dz.U. nr 182, poz. 1881/ wynika, iż licencjat jest jednym z tytułów nadawanych przez szkoły wyższe. Krajowa Rada Komornicza jest organem odwoławczym wobec Rady Izby Komorniczej w P. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją /uchwałą/ organu I instancji. Odwołanie przenosi więc na organ odwoławczy kompetencje do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej przez organ I instancji. Krajowa Rada Komornicza rozpoznając odwołanie skarżącego uznała jego zarzut za trafny, w świetle obowiązującego prawa, jednakże odwołanie oddaliła powołując się na § 3 regulaminu aplikacji komorniczej. Tymczasem § 3 regulaminu odwołuje się do art. 10 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Zgodzić się więc należy ze skarżącym, iż uchwała Krajowej Rady Komorniczej jest pozbawiona logicznego uzasadnienie. Skoro skarżący spełnia wymogi ustawowe to wszelki inne ultima są dowolne i zmierzają do obejścia przepisów ustawy. Ustawa nie wskazuje wysokiego poziomu wykształcenia posiadanego przez kandydata jako warunku formalnego zostania aplikantem komorniczym. Ten warunek zawarty jest już w dyspozycji art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1) a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku albowiem organy naruszyły prawo materialne, które miało wpływ na wynik sprawy. W przedmiocie wykonalności uchylonych uchwał sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.