VI SA/Wa 942/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. sp. j. z siedzibą w [...] od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprzeciw sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. T. sp. j. z siedzibą w [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD), którą uchylono decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Z treści decyzji GITD wynika, że została ona wydana w oparciu m.in. o art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200). W odpowiedzi na sprzeciw GITD wniósł o oddalenie sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy, w pierwszej kolejności, zobowiązany jest zbadać swoją właściwość miejscową do jej rozpoznania, a dopiero w następstwie tego ustalenia ją rozpoznać, bądź przekazać według właściwości innemu sądowi administracyjnemu. O właściwości miejscowej sądów administracyjnych traktuje art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a." W myśl tego przepisu do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Od powyższej zasady Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w swoim rozporządzeniu z dnia 15 maja 2012 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 604), dalej Rozporządzenie, przewidział jednakże wyjątek. Zgodnie bowiem z § 1 tego Rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej rozporządzeniem z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r., nr 72, poz. 652) utworzył czternaście wojewódzkich sądów administracyjnych, wśród których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał jako właściwy dla obszaru województwa lubelskiego. Zgodnie z art. 64b p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. W niniejszej sprawie spółka wnosząca sprzeciw ma siedzibę w [...] (kod pocztowy [...]), co oznacza, że jest to obszar województwa lubelskiego. W związku z tym faktem oraz w oparciu o ww. przepisy Sąd ustalił, że właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Dodatkowo Sąd zauważa, że organ w kwestionowanej sprzeciwem decyzji prawidłowo pouczył o tym, że od owej decyzji przysługuje sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając powyższe oraz na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.