VI SA/Wa 944/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Skarżący M. K. wniósł za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję ww. organu z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Przedmiotowa skarga została nadana dnia 6 kwietnia 2009 r. (dowód: data stempla pocztowego na kopercie – k. 11). Z załączonego do akt administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji wynika, iż została ona doręczona skarżącemu w dniu 4 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zaś w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu dnia 4 marca 2009 r. W decyzji tej organ zawarł prawidłowe pouczenie o prawie oraz terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący nadając skargę dnia 6 kwietnia 2009 r., uchybił tym samym terminowi do jej wniesienia, gdyż termin ten upływał w dniu 3 kwietnia 2009 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji orzeczenia.