VI SA/Wa 944/11

PostanowienieWSA w Warszawie2011-07-15

Skład orzekający: Pamela Kuraś-Dębecka, Ewa Frąckiewicz, Halina Emilia Święcicka

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego jest zasadny, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania prejudycjalnego przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej?
Ratio decidendi
Sąd uznał wniosek o zawieszenie postępowania za zasadny, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania prejudycjalnego przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Interpretacja przepisów prawa unijnego przez TSUE ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy głównej, co uzasadnia zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 PPSA.
Stan faktyczny
Spółka B. Sp. z o.o. zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Celnej odmawiającą przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Strona zarzuciła naruszenie przepisów dyrektywy UE dotyczącej notyfikacji przepisów technicznych i wniosła o skierowanie pytania prejudycjalnego do TSUE. Na rozprawie spółka wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia analogicznej sprawy przez TSUE.
Rozstrzygnięcie
Sąd postanowił zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2011 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne Przedmiotem zaskarżenia przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy B. Sp. z o.o. w W. przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. na kolejne 6 lat. Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] odmówił przedłużenia tego zezwolenia a następnie po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ powołał się na art. 8 ustawy z dnia 19 listopada o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 z późna. zm.) stanowiący, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Z kolei zgodnie z art. 253a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji, i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Natomiast w myśl postanowień art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie mogą być przedłużane. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony, który został złożony po dniu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych i przepisy powyższej ustawy są podstawą prawną jego rozpoznania. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona podniosła zarzut naruszenia m.in. przepisów art. 8 i art. 9 Dyrektywy nr 98/34/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielenia informacji o dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego zmienionej dyrektywą nr 98/48/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na przepisach ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, p. 1540 z 2009 r.), której projekt wbrew obowiązkom przewidzianym w art. 8 i 9 dyrektywy nie został notyfikowany Komisji Europejskiej. W związku z tak sformułowanym zarzutem strona wniosła o skierowanie na podstawie art. 267 TFUE w trybie prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stosownego zapytania: a) czy art. 129 ust. 2 i art. 144 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 2 ustawy o grach hazardowych zawierający definicje gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach, które to przepisy mają charakter regulacji o charakterze technicznym, na podstawie których dokonuje się podziału na poszczególne rodzaje gier a także w powiązaniu z pozostałymi przepisami ustawy o grach hazardowych decydują o dopuszczalności i warunkach prowadzenia poszczególnych rodzajów gier oraz art. 3 ustawy o grach hazardowych stanowiący, iż urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie w związku z pozostałymi przepisami ustawy o grach hazardowych wyklucza prowadzenie działalności w tym zakresie poprzez Internet oraz ogranicza działalność w wielu zakresach m.in. w postaci salonów gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych powinien być na podstawie art. 8 i 9 dyrektywy notyfikowany Komisji Europejskiej w trybie określonym w dyrektywie? b) czy w przypadku uchybienia obowiązkowi notyfikacji przepisów na podstawie dyrektywy jednostki mogą się powoływać na art. 8 i 9 dyrektywy przed sądem krajowym, na którym ciąży obowiązek odmowy zastosowania krajowego przepisu technicznego, który nie został notyfikowany zgodnie z dyrektywą a także czy skutki braku notyfikacji (bezskuteczności przepisów) rozciągają się na cały akt prawny? Na rozprawie w dniu 15 lipca 2011 r. spółka wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawnego skierowanego do niego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. III SA/Gd 352/10. Organ wniósł o oddalenie skargi i wniosku o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał wniosek strony o zawieszenie postępowania za zasadny. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Według oceny Sądu udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne zadane Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd352/10 będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Sąd ten bowiem wystosował następujące pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UEL 98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużenia zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W niniejszej sprawie analogiczne zagadnienie występuje, dlatego też interpretacja odnośnie przepisów prawa unijnego ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło