VI SA/Wa 944/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła odpowiedź Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD) na skargę, dotyczącą decyzji z [...] października 2012 r. nr [...] (k. 5 akt). Wraz z tą odpowiedzią złożono akta administracyjne sprawy, zawierające m.in. decyzję nr [...], jednakże opatrzoną inną datą niż [...] października 2012 r. W nadesłanych przez GITD dokumentach nie było skargi. Wobec braku skargi Sąd zarejestrował sprawę w VIKO 413/12 (k. 10 akt) i wezwał pełnomocnika organu do wyjaśnienia rozbieżności w datach decyzji oraz do nadesłania skargi (k. 11 akt). Organ wskazał, że w odpowiedzi na skargę błędnie powołał datę decyzji (winno być [...] września 2012 r.), a także nadesłał potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię niepodpisanej przez skarżącego skargi (k. 13 w zw. z k. 2 akt). Sąd badając treść owej skargi ustalił, że zaskarżono w niej dwie decyzje, przy czym ich numery nie pokrywają się z numerem decyzji wskazanej w odpowiedzi GITD na skargę. Wobec tego Sąd wezwał skarżącego – J. F. (k. 16 akt), do udzielenia w terminie dwóch miesięcy informacji, czy oprócz wskazanych w skardze decyzji, skarży także decyzję z [...] września 2012 r. nr [...], pod rygorem uznania, że ww. decyzja również jest objęta skargą. Jak wynika z akt sprawy wezwanie to skarżący otrzymał 16 stycznia 2013 r. (z.p.o. k. 17 akt). Brak odpowiedzi skarżącego na powyższe wezwanie w zakreślonym terminie oraz rygor nadany temu wezwaniu spowodowały, że 21 marca 2013 r. Sąd zarejestrował skargę na decyzję z [...] września 2012 r. nr [...]. Dnia 2 kwietnia 2013 r. (k. 19 akt) do Sądu wpłynęło pismo organu, w załączeniu którego znalazło się pismo skarżącego, gdzie poinformował on, że nie kwestionuje kary 3.000 złotych. Ponieważ, jak już wskazano, skarga nie została przez skarżącego podpisana Sąd wezwał go na adres w Holandii (k. 18 akt) oraz na adres do doręczeń w Polsce wskazany w skardze (k. 24 akt) do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie dwóch miesięcy, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez podpisanie skargi oraz ustanowienie pełnomocnika do doręczeń, mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Do wezwań załączono ksera skargi, celem ich podpisania i odesłania do Sądu. Wezwanie kierowane na adres w Holandii pozostało bez odpowiedzi do chwili obecnej. Co do drugiego wezwania jego odbiór nastąpił 11 kwietnia 2013 r. (z.p.o. k. 26 akt) i do chwili obecnej nie zostały uzupełnione ww. braki formalne skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 299 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 299 § 1 p.p.s.a., sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 299 § 2 p.p.s.a.). Jak wynika ze sprawy wezwanie do podpisania skargi i do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce zostało doręczone skarżącemu na adres do doręczeń w Polsce 11 kwietnia 2013 r. Zatem dwumiesięczny termin do wykonania tego wezwania rozpoczął bieg 12 kwietnia, a jego ostatnim dniem był 11 czerwca 2013 r. Skoro skarżący do chwili obecnej nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, ani też nie podpisał skargi, to skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 299 § 2 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.