VI SA/Wa 946/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnienia do bezpłatnego zaopatrzenia w leki oddala skargę J. T. (skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji stwierdzającą, że skarżącemu nie przysługuje uprawnienie do bezpłatnego zaopatrzenia w leki. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 oraz art. 46 ust. w związku z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o świadczeniach" oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 24 stycznia 2012 r. (data wpływu do organu) J. T. zwrócił się do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z wnioskiem o "zweryfikowanie uprawnień do bezpłatnego zaopatrzenia w leki", na podstawie art. 46 ustawy o świadczeniach. Wnioskodawca do wniosku dołączył kserokopię: - zaświadczenia Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. potwierdzającego uprawnienia kombatanckie, - decyzji Nr [...] Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu znak: [...] z dnia [...] listopada 2005 r. potwierdzające przebywanie bez wyroku w areszcie śledczym powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w K., - zaświadczenie Archiwum Państwowego w P. Oddział w K. znak: [...] z dnia [...] marca 1999 r. zaświadczającego o właścicielu gospodarstwa rolnego w gminie G.. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia po rozpatrzeniu ww. wniosku, decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. ustalił, iż skarżącemu nie przysługuje prawo do bezpłatnego zaopatrzenia w leki, o którym stanowi art. 46 ust. 1 ustawy o świadczeniach. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że J. T. nie przedstawił dokumentu potwierdzającego prawo do korzystania z uprawnień o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o kombatantach, tj. legitymacji osoby represjonowanej wystawionej przez organ rentowy. Wskazano także, iż nie kwestionując faktu, że wnioskodawca jest kombatantem co zostało potwierdzone w zaświadczeniu Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, nie można przyjąć, że wnioskodawca jest uprawniony do bezpłatnego zaopatrzenia w leki na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o świadczeniach. Organ wyjaśnił, że aby uzyskać takie uprawnienia spełnione muszą zostać przesłanki ustawowe, tj. wnioskodawca winien być kombatantem, u którego stwierdzono uszczerbek na zdrowiu powstały w związku z pobytem w miejscach określonych przez ustawę o kombatantach. Podkreślono, że ustawodawca nie włączył do grupy osób uprawnionych na podstawie art. 46 ustawy kombatantów nie będących inwalidami wojennymi ani osobami represjonowanymi. Poinformowano skarżącego, że w celu uzyskania uprawnień do bezpłatnego zaopatrzenia w leki powinien wystąpić do ZUS o wydanie legitymacji osoby represjonowanej ZUS Ru-52. W odwołaniu od powyższej decyzji J. T. wskazał, że nie uzyskał orzeczenia o inwalidztwie związanym z działaniami wojennymi i "nie ma zdrowia walczyć z ZUS-em i komisjami lekarskimi, żeby im udowodnić jego schorzenie z tamtego okresu". Uznając odwołanie skarżącego za pozbawione usprawiedliwionych podstaw Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia opisaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu prawnego oraz wskazaniu wymienionych wyżej dokumentów złożonych przez skarżącego organ odwoławczy stwierdził, że z dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika, iż J. T. nie posiada uprawnień osoby represjonowanej, o której mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o kombatantach, ani statusu osoby inwalidy wojennego z art. 6-8 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów. Organ podkreślił, że skarżący w czasie prowadzonego postępowania nie przedstawił zaświadczenia z organu rentowego, który potwierdzałby jego status inwalidy wojennego, bądź osoby represjonowanej. Prezes NFZ zaakcentował również, iż ustalenie statusu inwalidy wojennego, bądź osoby represjonowanej należy do kompetencji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Narodowy Fundusz Zdrowia potwierdza prawo do bezpłatnego zaopatrzenia w leki osobie, która ma przyznany ww. status przez organ rentowy. W skardze do Sądu na ww. decyzję Prezesa NFZ J. T. zarzucił niesprawiedliwe podejście organu do jego osoby "ponieważ jako osoba represjonowana winienem mieć prawo do bezpłatnego zaopatrzenia w leki. Swoją postawą w moim życzy zasłużyłem sobie na tą formę pomocy". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia nie narusza prawa. Należy się zgodzić z organami orzekającymi w sprawie, że J. T. nie przysługuje prawo do bezpłatnego zaopatrzenia w leki na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o świadczeniach. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o świadczeniach inwalidom wojennym oraz osobom represjonowanym, ich małżonkom pozostającym na ich wyłącznym utrzymaniu oraz wdowom i wdowcom po poległych żołnierzach i zmarłych inwalidach wojennych oraz osobach represjonowanych, uprawnionym do renty rodzinnej, przysługuje bezpłatne zaopatrzenie w leki oznaczone symbolami "Rp" lub "Rpz", dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 5 ust. 22 ustawy o świadczeniach, za osobę represjonowaną uważa się osobę, o której mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r, o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42 poz. 371 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o kombatantach". Stosownie do treści art. 5 pkt 5 ustawy o świadczeniach, za inwalidę wojennego uważa się osobę, o której mowa w art. 6-8 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz członków ich rodzin (Dz. U z 2010 r. Nr 101, poz. 648 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o zaopatrzeniu inwalidów". Natomiast na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o świadczeniach bezpłatne zaopatrzenie w leki objęte wykazami leków podstawowych i uzupełniających przysługuje osobom: 1. które są inwalidami wojskowymi, 2. które doznały uszczerbku na zdrowiu w okolicznościach określonych w art. 7 i 8 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów, nie zostały zaliczone do żadnej z grup inwalidów, 3. wymienionym w art. 42 i 59 ustawy o zaopatrzeniu inwalidów, 4. które są cywilnymi niewidomymi ofiarami działań wojennych. Jak wynika z akt sprawy skarżący J. T. nie posiada statusu inwalidy wojennego. Był niewątpliwie osobą represjonowaną, co zostało potwierdzone w decyzji Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej z [...] listopada 2005 r. Jest również niewątpliwie kombatantem (v. zaświadczenie Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Nr [...]). Nie można jednak przyjąć, iż skarżący jest uprawniony do bezpłatnego zaopatrzenia w leki na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych. Nabycie tego rodzaju uprawnienie wiąże się ściśle z posiadaniem uprawnień do renty, wynikających z ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji. Przyznanie uprawnienia do bezpłatnego zaopatrzenia w leki, o które wnioskował skarżący, byłoby możliwe jedynie w sytuacji gdyby skarżącemu przysługiwały świadczenia pieniężne z tytułu ustawy o kombatantach, tj. jeśli skarżący zostałby zaliczony do jednej z grup inwalidów wskutek inwalidztwa pozostającego w związku z pobytem w miejscach represji. Tymczasem w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący stwierdził, że nie uzyskał stosownego orzeczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o inwalidztwie związanym z działaniami wojennymi i nie stara się o jego wydanie. Z tych powodów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa.