VI SA/Wa 947/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi B. K.. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 947/07 Uzasadnienie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G.decyzją z dnia [...]stycznia 2007 r. nałożył na B. K. wykonującą działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego (przewozy dzieci szkolnych do/ze szkoły) pod nazwa Usługi [...], karę pieniężna w kwocie 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Stan faktyczny ustalono na podstawie kontroli z dnia 9 listopada 2006 r., z której sporządzono protokół stwierdzający, iż kontroli poddano autobus nr rej. [...] należący do B.K.. Kontroli dokonano przed gimnazjum w G., gdzie kierowca kontrolowanego pojazdu oczekiwał na dzieci, które miał przewieść do W. W.. Samochodem kierował E. K., który nie okazał do kontroli wypisu z zezwolenia na przewóz regularny specjalny na trasie G.-W. W. oraz obowiązującego rozkładu jazdy. Kierujący pojazdem podpisał protokół kontroli nie wnosząc uwag do kontroli. Od decyzji tej B. K. złożyła odwołanie. Powołując się na stanowisko Ministerstwa Transportu publikowane na stronie internetowej podniosła, iż skoro ze stanowiska tego wynika, że na przewóz dzieci szkolnych nie jest wymagane zezwolenie, to tym samym kierowca nie miał obowiązku posiadania w pojeździe jego odpisu. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Przytaczając powołane przepisy organ administracji nie uznał argumentów skarżącej za skuteczne. Odnosząc się do wskazanego w odwołaniu stanowiska Ministerstwa Transportu organ stwierdził, że nie jest to wiążący go przepis prawa, a ponadto wypowiedź podana na stronie internetowej pochodzi z okresu po kontroli. Od powyższej decyzji B. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z wnioskiem o uchylenie obu decyzji administracyjnych oraz zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji postawiła zarzut naruszenia przepisów art. 18 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wskazując na stanowisko Ministerstwa Transportu skarżąca podnosiła, iż traktowanie wykonywanych przewozów jako regularne specjalne nie znajduje uzasadnienia. Kierowca bowiem nie może odjechać bez dzieci, jeżeli jednak nastąpi incydentalna zmiana w lekcjach to nie będzie mógł odjechać o wyznaczonej w rozkładzie godzinie, gdyż dzieci nie skończą jeszcze lekcji. Zatem w ocenie skarżącej przepisy powinny być stosowane w sposób racjonalny. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu skarżącej opartego na informacji Ministerstwa Transportu organ wskazał, że wykonywaniu przewozów regularnych specjalnych nie stoi na przeszkodzie (w przypadkach przewozu dzieci szkolnych) elastyczne regulowanie rozkładu jazdy, jak dopuszcza to art. 24 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Ponieważ skarżąca nie posiadała w dniu kontroli wymaganego zezwolenia nałożenie kary pieniężnej było, w ocenie organu administracji, zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Stosownie do art. 4 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ww. ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, z późn. zm.). Przewóz regularny specjalny ustawa definiuje jako niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (art. 4 pkt 9 ustawy). Taki też przewóz wykonywała skarżąca, dowożąc dzieci do szkoły i odwożąc je do domów. Jednakże na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego ustawa o transporcie drogowym wymaga, stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 1, zezwolenia. Zezwolenie to, dla przewozów regularnych specjalnych wykonywanych na obszarze gminy, wydaje wójt gminy (art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym). Natomiast podczas wykonywania takiego przewozu kierowca jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi wymagane zezwolenie lub jego wypis (art. 87 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy). Jest poza sporem, że kierujący pojazdem wymaganego zezwolenia nie okazał w czasie kontroli. Okoliczność ta wynika z protokółu kontroli, który kierujący pojazdem podpisał stwierdzając, iż ustalenia w nim zawarte są zgodne ze stanem faktycznym. W tych okolicznościach organ administracji, stosując art. 92 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy o transporcie drogowym zasadnie nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną, przewidzianą w załączniku do ustawy pod pozycją 1.7, za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Zdaniem skarżącej kontrolowany przewóz należało potraktować, w myśl poglądu Ministerstwa Transportu, jako przewóz okazjonalny nie wymagający zezwolenia. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, który w tym zakresie podziela stanowisko organu administracji, pogląd wyrażony w wyjaśnieniu ministerstwa nie mógł wiązać organu. Organy administracji obowiązane są bowiem działać, jak stanowi to przepis art. 6 k.p.a., wyłącznie na podstawie przepisów prawa, a wspomniane wyjaśnienie ministerstwa przepisem takim nie jest. Nadmienić również wypada, że skarżąca, jako przedsiębiorca wykonujący usługi przewozowe, znała przepisy jakich się od niej wymaga w wykonywanej działalności gospodarczej. Jak wynika bowiem z akt sprawy zaopatrzyła się w odpowiednie zezwolenie na przewozy na terenie Gminy G. na kontrolowaną trasę G.-K.-W. W.-D., jednakże nie wyposażyła kierowcy kontrolowanego pojazdu w wypis tego zezwolenia. Podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące punktualności odjazdów autobusów, które to są uzależnione od planów lekcji, nie miały znaczenia w sprawie. Na przedsiębiorcę nałożona została bowiem kara nie za naruszenie rozkładu jazdy lecz za brak wypisu z zezwolenia w kontrolowanym pojeździe. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.