VI SA/Wa 948/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2014 r. sprawy ze skargi P. S.A. Oddział w Polsce z siedzibą w G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru wytwórców oddala skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. Oddział w Polsce (zwaną dalej przedsiębiorcą/skarżącym) wniesionego od decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego (zwanego dalej Prezesem ARR/organem I instancji) z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] o odmowie wpisu do rejestru wytwórców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu 27 sierpnia 2012 r. przedsiębiorca złożył w Centrali Agencji Rynku Rolnego wniosek o wpis do rejestru wytwórców. Do wniosku załączył oświadczenie, że zna i spełnia warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biokomponentów, określone w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. Nr 169, poz. 1199 ze zm.) wraz z uzasadnieniem interesu prawnego we wpisie do rejestru wytwórców. We wniosku o wpis do rejestru wytwórców zadeklarował wykonywanie działalności gospodarczej w miejscowości D., Węgry, w zakresie wytwarzania i wprowadzania do obrotu biokomponentów pod adresem: [...], natomiast w przypadku magazynowania biokomponentów pod adresem: [...]. Prezes ARR decyzją [...] października 2013 r., odmówił przedsiębiorcy wpisu do rejestru wytwórców. Wskazał, że działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biokomponentów jest działalnością regulowaną w świetle przepisów ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.; dalej ustawą o SDG) i wymaga wpisu do rejestru wytwórców prowadzonego przez Prezesa ARR. Przepis art. 1 tej ustawy stanowi, że ustawa o SDG reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie. Zdaniem organu, przepisy ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych ściśle odnoszą się do przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na terytorium RP. Uzyskanie wpisu do rejestru wytwórców prowadzonego przez Prezesa ARR, wiąże się z wieloma obowiązkami, m.in. dotyczącymi wytwarzania biokomponentów z surowców pochodzących z określonych źródeł, czy też przedkładania okresowych sprawozdań dotyczących prowadzonej działalności. Uznał, że nadanie Prezesowi ARR uprawnień do kontroli wykonywania działalności gospodarczej objętej wpisem do rejestru wytwórców wiąże się z przeprowadzaniem kontroli, również na miejscu. Zdaniem organu I instancji wykonywanie przez przedsiębiorcę działalności poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej RP), może prowadzić do braku możliwości wypełnienia nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie kontroli. Przedsiębiorca złożył do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, za pośrednictwem Prezesa ARR, odwołanie od decyzji Prezesa ARR z dnia [...] października 2013 r., Nr [...], w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i dokonanie wpisu do rejestru wytwórców prowadzonego przez Prezesa ARR. W odwołaniu przedsiębiorca zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów art. 34 i 26 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). W jego opinii Prezes ARR rozstrzygając kwestię wpisu przedsiębiorcy do rejestru wytwórców powinien był dokonać interpretacji przepisów w zakresie pojęcia przedsiębiorcy użytego w definicji wytwórcy, w sposób szerszy uwzględniając prawo Unii Europejskiej. W opinii skarżącego, przedsiębiorcą jest również osoba zagraniczna wywodząca się z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, prowadząca działalność wytwórczą poza granicami Polski, na terenie UE, jak również obywatel polski wykonujący taką działalność na terenie państw członkowskich UE. Nieuwzględnienie powyższych przepisów TFUE skutkuje wprowadzeniem środka o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie poprzez zastosowanie w przepisach ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych rozwiązania umożliwiającego odbiorcom biokomponentów wykorzystanie współczynnika redukcyjnego wyłącznie w przypadku zakupu tych biokomponentów od podmiotów wytwarzających je na terytorium RP i posiadających wpis w rejestrze wytwórców. Zdaniem przedsiębiorcy, pomimo wykonywania działalności wytwórczej na terenie Węgier, przysługują mu takie same prawa i obowiązki jak przedsiębiorcom zajmującym się wytwarzaniem biokomponentów na terenie Polski, w tym m.in.: uprawnienie do uzyskania wpisu w rejestrze wytwórców. Rozpoznając ponownie sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że Przedsiębiorstwo działa na terytorium RP jako oddział zagranicznego przedsiębiorcy. Uznał, że zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o SDG, dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium RP jest to możliwe i nie jest kwestionowane przez organ. Jego zdaniem art. 4 ust 1 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych wskazuje, że działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biokomponentów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów tej ustawy i wymaga wpisu do rejestru wytwórców prowadzonego przez Prezesa ARR. Przepis art. 10 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się przepisy ustawy o SDG. Przepis art. 1 ustawy o SDG przewiduje, że ustawa reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium RP oraz zadania organów w tym zakresie. Jego zdaniem, ww. przepis na gruncie ustawy o SDG oraz przepisów szczególnych, wyraża podstawową zasadę obowiązywania prawa w przestrzeni, tj. zasadę terytorialności, według której prawo wewnątrzkrajowe obowiązuje na terytorium państwa, którego organy go ustanowiły. Warunkiem stosowania prawa polskiego w zakresie regulacji działalności gospodarczej i organów właściwych jest jej wykonywanie na terytorium Polski. Oznacza to, że polskie ustawy mają zastosowanie tylko do działalności gospodarczej wykonywanej na terytorium Polski. Wykonywanie działalności poza granicami Polski wymaga od przedsiębiorcy spełnienia warunków miejscowych (państwa przyjmującego) i funkcjonowania zgodnie z przepisami państwa, w którym działalność jest podejmowana. Uznał, że przedsiębiorca wystąpił z wnioskiem o dokonanie na podstawie prawa polskiego czynności urzędowej dotyczącej działalności gospodarczej wykonywanej na terytorium Węgier. Wskazał, że uwagi z na fakt, że zgodnie z art. 10 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się przepisy ustawy o SDG uznał, że przepisy ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych odnoszą się do przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na terytorium Polski, co wynika z art. 1 ustawy o SDG. Oznacza to, że podjęcie przez polskiego przedsiębiorcę, bądź przedsiębiorcę zagranicznego, działalności gospodarczej poza terytorium Polski nie podlega wpisowi do rejestru wytwórców w trybie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych. Uznał, że rejestr wytwórców prowadzony przez Prezesa ARR służy rejestracji podmiotów wykonujących przedmiotową działalność gospodarczą na terytorium RP. Powołując się na powyższe uznał, że w ustalonych okolicznościach sprawy, organ I instancji prawidłowo stwierdził, że istnieją podstawy do wydania decyzji o odmowie wpisu do rejestru wytwórców na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych w zw. z art. 1 ustawy o SDG. Jego zdaniem, niniejsza sprawa nie dotyczy, swobody przepływu towarów, ale swobody przedsiębiorczości wynikającej z art. 49 i następnych Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Uznał, że wniosek przedsiębiorcy dotyczy podejmowania i prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej. Wskazał, że swoboda przedsiębiorczości rozumiana jako umożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej obywatelom jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej (UE) w innym państwie członkowskim UE nie jest naruszona. Prowadzenie takiej działalności, zgodnie z regulacją TFUE, powinno odbywać się na zasadach określonych przez ustawodawstwo danego państwa członkowskiego UE dla ogółu obywateli tego kraju oraz obywateli UE. W konsekwencji, zakazane jest wprowadzanie przepisów dyskryminujących przedsiębiorców będących obywatelami innego państwa członkowskiego UE oraz takich ograniczeń w prowadzeniu przez nich działalności gospodarczej, którymi nie są objęci obywatele państwa przyjmującego. Wskazał, że na gruncie polskich regulacji prawnych, swobodę działalności gospodarczej regulują przepisy ustawy o SDG, która w dużej mierze miała na celu dostosowanie polskiego prawa do wymogów stawianych przez UE. Jego zdaniem zgodnie z art. 13 ustawy o SDG, osoby zagraniczne z państw członkowskich UE mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach jak obywatele polscy. Oznacza to dopuszczalność podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na podstawie ustawodawstwa, które w tym zakresie dotyczy obywateli polskich. Wskazał, że osoby zagraniczne muszą mieć miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terytorium RP, albowiem taka jest regulacja ustawy o SDG (art. 1) i na to wskazuje zasada terytorialności działania prawa. Przedsiębiorca ma zatem możliwość prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP na takich samych zasadach jak inni przedsiębiorcy, ale musi rzeczywiście i faktycznie działalność taką podjąć i ją prowadzić. Zauważył, że argumenty przedsiębiorstwa sprowadzają się w zasadzie do próby wykazania naruszenia przez organ zasady przepływu towarów. Biorąc to wszystko pod uwagę stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa ARR. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. art. 34 ratyfikowanego przez Polskę Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 26 ust. 1 i 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej; 2. art. 2 ust. 1 pkt 18 w zw. z art. 23. ust. 4 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 5 pkt 3 ustawy SDG; 3. art. 4, art. 5 ust. 3 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych; 4. art. 91. ust. 2. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jego zdaniem, kwestia interpretacji przepisów regulujących pojęcie przedsiębiorcy zawartego w definicji wytwórcy, a co za tym idzie wpisu przedsiębiorcy do rejestru wytwórców prowadzonego przez Prezesa ARR, powinna być rozstrzygana, przy uwzględnieniu przepisów prawa Unii Europejskiej. Wskazał, że nieuwzględnienie przepisów TFUE prowadzi do powstania instytucji środka o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie, skutkującej ograniczeniem konkurencyjności w odniesieniu do osób zagranicznych z państwa członkowskiego UE i prowadzących działalność wytwórczą na terenie jednego z tych państw, jak też obywatela polskiego prowadzącego działalność gospodarczą poza granicami Polski w przedmiocie wytwarzanych przez te podmioty biokomponentów, co z kolei świadczy o uprzywilejowanej pozycji wytwórców zajmujących się działalnością wytwórczą wyłącznie na terenie Polski. Podniósł, że stosownie do art 34 (dawnego artykułu 28 TWE) ratyfikowanego przez Polskę Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym są zakazane między Państwami Członkowskimi. Wskazał, że zgodnie z art. 26 (dawny art. 14. TWE) ust. 1 i 2: 1. Wspólnota podejmuje odpowiednie środki w celu stopniowego ustanowienia rynku wewnętrznego do 31 grudniu 1992 r., zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu, art. 15 i 26, art. 47 ust. 2, art. 49, 80, 93 i 95 oraz bez uszczerbku dla innych postanowień niniejszego Traktatu. 2. Rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z postanowieniami niniejszego Traktatu. Zgodnie z treścią art. 23 ust. 4 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, w przypadku podmiotów realizujących Narodowy Cel Wskaźnikowy, które udokumentowały wykorzystanie w danym roku nie mniej niż 70% biokomponentów wytworzonych przez wytwórców, prowadzących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzaniu biokomponentów, z: 1. surowców rolniczych pozyskiwanych z gospodarstwa rolnego położonego na obszarze co najmniej jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym na podstawie umowy kontraktacji zawartej między producentem rolnym prowadzącym to gospodarstwo a wytwórcą lub pośrednikiem, lub 2. biomasy pozyskiwanej na podstawie umowy dostawy zawartej między pośrednikiem a wytwórcą, lub 3. surowców rolniczych pozyskiwanych z produkcji własnej wytwórców - minimalny udział, o którym mowa w ust. 1, jest równy iloczynowi współczynnika redukcyjnego i Narodowego Celu Wskaźnikowego. W pozostałych przypadkach minimalny udział, o którym mowa w ust. 1, jest równy Narodowemu Celowi Wskaźnikowemu. Uznał, że zastosowane w przepisach ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych rozwiązania, umożliwiającego zastosowanie przez podmiot realizujący Narodowy Cel Wskaźnikowy współczynnika redukcyjnego wyłącznie w przypadku zakupu biokomponentów od wytwórców, wytwarzających biokomponenty na terytorium RP wpisanych do rejestru wytwórców, stanowi środek równoważny do niedozwolonych ograniczeń ilościowych w przywozie. Rozwiązania te, są zatem sprzeczne z konkretnymi normami prawa, które winny zostać zastosowane zarówno przy interpretacji przepisów ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych jak i przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przy podejmowaniu decyzji w sprawie wpisu do rejestru wytwórców. Przepisy art. 2 ust. 1 pkt 18 z zw. z art. 23 ust. 4 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych w zw. z art. 4 oraz art. 5 pkt 3 ustawy o SDG, przy zastosowaniu ich dosłownej interpretacji naruszają art. 34 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, wprowadzając środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przywozie. Należy interpretować wobec tego je z uwzględnieniem treści zacytowanego art. 34 Traktatu poprzez rozszerzenie pojęcia przedsiębiorcy również o pojęcie osoby zagranicznej z państw członkowskich UE oraz przedsiębiorcy zagranicznego zdefiniowanego w zmienionym z dniem 1 stycznia 2012 r. art. 5 pkt 3 ustawy o SDG (przepis ten zmodyfikowany został w tej samej dacie, w której dodany został przepis art. 23 ust. 4 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych). Zdaniem przedsiębiorcy przy interpretacji przepisów ustawy o biokomponentach i biopaliwach płynnych nie można opierać się na ich dosłownym brzmieniu, a pojęcie przedsiębiorcy, użyte w definicji pojęcia wytwórca należy rozumień szeroko z uwzględnieniem również treści przepisów art. 34 i 26 ratyfikowanego przez Polskę Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przyjmując, że przedsiębiorcą jest tu również osoba zagraniczna z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, prowadząca działalność wytwórczą poza granicami na terytorium państw członkowskich UE, jak również obywatel polski prowadzący działalność na terenie państw członkowskich UE. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] stycznia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa ARR z [...] października 2013 r. dotyczącą wpisu do rejestru wytwórców. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biokomponentów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy o SDG i wymaga wpisu do rejestru wytwórców prowadzonego przez Prezesa ARR. Przepis art. 1 ustawy o SDG przewiduje, że ustawa ta reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz zadania organów w tym zakresie. Przepis ten, wyraża zasadę terytorialności, według której prawo wewnątrzkrajowe obowiązuję na terytorium państwa, którego organy go ustanowiły. Warunkiem stosowania prawa polskiego w zakresie regulacji działalności gospodarczej i organów właściwych jest zatem jej wykonywanie na terytorium Polski. Polskie ustawy mają zastosowanie tylko do działalności gospodarczej wykonywanej na terytorium RP. Wykonywanie działalności poza granicami Polski wymaga od przedsiębiorcy spełnienia warunków miejscowych (państwa przyjmującego) i funkcjonowania zgodnie z przepisami państwa, w którym działalność jest podejmowana. Skarżący, we wniosku o wpis do rejestru wytwórców zadeklarował wykonywanie działalności gospodarczej w miejscowości D., Węgry. Wystąpił z wnioskiem o dokonanie na podstawie prawa polskiego czynności urzędowej dotyczącej działalności gospodarczej wykonywanej poza terytorium RP, co organy słusznie uznały za uniemożliwiające wydania decyzji o wpisie do rejestru wytwórców. Przepisy ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych ściśle odnoszą się do przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biokomponentów, i dotyczą tylko i wyłącznie działalności, która jest faktycznie wykonywana na terytorium RP. Organ słusznie uznaje, że sprawa nie wykazuje związku ze swobodą przepływu towarów, ale ze swobodą przedsiębiorczości, wynikającej z art. 49 i następnych TFUE. Przedmiotem sprawy jest bowiem podejmowanie i prowadzenie określonego rodzaju działalności gospodarczej. Istotą swobody przedsiębiorczości jest umożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej obywatelom jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej (UE) w innym państwie członkowskim UE. Prowadzenie takiej działalności, zgodnie z regulacją TFUE, powinno odbywać się na zasadach określonych przez ustawodawstwo danego państwa członkowskiego UE dla ogółu obywateli tego kraju oraz obywateli UE. W konsekwencji, zakazane jest wprowadzanie przepisów dyskryminujących przedsiębiorców będących obywatelami innego państwa członkowskiego UE oraz takich ograniczeń w prowadzeniu przez nich działalności gospodarczej, którymi nie są objęci obywatele państwa przyjmującego. Zgodnie z przepisami ustawy o SDG, przedsiębiorstwo P. S.A Oddział w Polsce działa na terytorium RP jako oddział zagranicznego przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o SDG, dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium RP przedsiębiorcy zagraniczni mogą, na zasadzie wzajemności, o ile ratyfikowane umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej, tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium RP. Przepis art. 13 ustawy o SDG wskazuje, że osoby zagraniczne z państw członkowskich UE mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach jak obywatele polscy. Oznacza to dopuszczalność podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na podstawie ustawodawstwa, które w tym zakresie dotyczy obywateli polskich. Osoby zagraniczne muszą mieć miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terytorium RP, albowiem na to wskazuje zasada terytorialności działania prawa. Nie sposób stosować polskiego prawa, obowiązującego na terytorium Polski, w stosunku do podmiotów zagranicznych, prowadzących działalność poza terytorium RP. Przedsiębiorca ma zatem możliwość prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP na takich samych zasadach jak inni przedsiębiorcy, ale musi rzeczywiście i faktycznie działalność taką podjąć i ją prowadzić. Zgodnie z art. 23 ust. 4 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych w przypadku podmiotów realizujących NCW, które udokumentowały wykorzystanie w danym roku nie mniej niż 70% biokomponetów wytworzonych przez wytwórców, prowadzących działalność w zakresie wytwarzania biokomponentów, z biomasy lub surowców rolniczych pozyskanych w określony sposób, minimalny udział biokomponentów i innych paliw odnawialnych w ogólnej ilości paliw ciekłych i biopaliw ciekłych (art. 23 ust. 1 ww. ustawy) jest równy iloczynowi współczynnika redukcyjnego i NCW. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 18 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 5 pkt 3 ustawy o SDG, jest bezzasadny. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, działalność gospodarcza w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biokomponentów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy o SDG i wymaga wpisu do rejestru wytwórców prowadzonego przez Prezesa ARR. Wpis do rejestru, zgodne z art. 5 ust. 3 ww. ustawy, odbywa się w drodze decyzji administracyjnej, na pisemny wniosek wytwórcy. Zgodnie z art. 10 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych, w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się przepisy ustawy o SDG. Przepis art. 1 ustawy o SDG przewiduje, że ustawa ta reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium RP oraz zadania organów w tym zakresie. Powyższe przepisy, mogą być stosowane jedynie w odniesieniu do działalności gospodarczej która jest wykonywana na terytorium RP, co wynika z powołanej wyżej zasady terytorialności prawa. W związku z tym, warunkiem stosowania przepisów ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych jest prowadzenie przedmiotowej działalności na terytorium RP. Tym samym, wpisowi do rejestru wytwórców prowadzonego przez Prezesa ARR, w trybie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych podlegają ci przedsiębiorcy, którzy prowadzą działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu biokomponentów na terytorium RP. Podjęcie przez polskiego przedsiębiorcę, bądź przedsiębiorcę zagranicznego, działalności gospodarczej poza terytorium RP nie podlega wpisowi do rejestru wytwórców prowadzonego przez Prezesa ARR, w trybie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych. Rejestr wytwórców prowadzony przez Prezesa ARR służy bowiem rejestracji podmiotów wykonujących przedmiotową działalność gospodarczą na terytorium Polski. Do rejestru wytwórców prowadzonego przez Prezesa ARR wpisywane są podmioty, wytwarzające, magazynujące lub wprowadzające do obrotu biokomponenty. Działalność gospodarcza którą zamierza prowadzić skarżący będzie polegała na wytwarzaniu biokomponentów na terytorium Węgier, a następnie sprzedaży tych biokomponentów podmiotom realizującym Narodowy Cel Wskaźnikowy w Polsce. Zgodnie z przepisami ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (art. 2 ust. 1 pkt 13) działalność taka określana jest jako nabycie wewnątrzwspólnotowe, które ustawa definiuje jako przemieszczenie paliw ciekłych, biopaliw ciekłych, biokomponentów lub surowców do ich wytworzenia na terytorium Polski z pozostałej części obszaru celnego Wspólnoty Europejskiej. W ocenie Sądu, z tego względu brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wpis do rejestru wytwórców, albowiem działalność jaką ma zamiar prowadzić nie podlega obowiązkowi rejestracji w rejestrze prowadzonym przez Prezesa ARR. W związku z powyższym, w ustalonych bezspornych okolicznościach sprawy organy zasadnie stwierdziły, że istnieją podstawy do wydania decyzji o odmowie wpisu do rejestru wytwórców na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych w zw. z art. 1 ustawy o SDG. Co do zarzutu naruszenia przez organ art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej należy podkreślić, że przedmiotowa sprawa dotyczy uzyskania wpisu do rejestru wytwórców w trybie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych. W związku z tym, organ prawidłowo zbadał spełnienie warunków niezbędnych do uzyskania przedmiotowego wpisu. Zdaniem Sądu należy uznać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Rozstrzygając sprawę oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto, stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.