VI SA/Wa 951/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. S. H. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Jednocześnie w petitum skargi strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że kara 8.000 złotych, którą nałożył na niego Główny Inspektor Transportu Drogowego jest tak wysoka, że w celu jej uiszczenia musiałby przeznaczyć całe wynagrodzenie z kilku miesięcy, nie opłacając innych zobowiązań finansowych, co bez wątpienia doprowadziłoby do powstania szkody dla jego rodziny, w tym małoletnich dzieci. Skarżący zwrócił się z prośbą o uwzględnienie jego sytuacji finansowej. Postanowieniem Referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2014 r. skarżący został zwolniony od kosztów sądowych (k. 40 akt sądowych). Postanowienie stało się prawomocne. Mając na względzie materiał dowodowy zebrany w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Referendarza sądowego w ramach rozpatrywania wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, Sąd stwierdził, że z dokumentów przesłanych przez stronę skarżącą wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną i dwiema córkami: ośmio- i osiemnastoletnią. Skarżący wraz z rodziną mieszka w lokalu komunalnym o powierzchni 38 m kw. Z oświadczenia skarżącego wynika, że nie dysponuje on żadnym majątkiem. Ponadto, z akt wynika, że skarżący z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osiąga nieregularne dochody wahające się pomiędzy 2.500 złotych a 4.000 złotych netto miesięcznie. Z akt sprawy wynika przykładowo, że w miesiącu styczniu 2014 r. dochód skarżącego wyniósł 2.473,75 złotych (vide: raport fiskalny miesięczny - w aktach sądowych sprawy), zaś w lutym i marcu br. skarżący nie uzyskał żadnego dochodu, ponieważ nie pracował. Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego, małżonka skarżącego jest zatrudniona za miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 3.300 złotych brutto, tj. 2.366,29 złotych netto, przy czym 50% tego wynagrodzenia objęte jest potrąceniem komorniczym (vide: zaświadczenie o zarobkach z dnia 3 czerwca 2014 r. - w aktach sądowych). Jednocześnie należy zauważyć, że w roku 2013 r. przychód skarżącego wyniósł 34.085 złotych, a dochód jego małżonki zamknął się w kwocie 40.146,62 złotych (zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] maja 2014 r. - w aktach sądowych sprawy). Skarżący oświadczył również, że nie posiada żadnych rachunków bankowych. Jednocześnie, z przedłożonego do akt sprawy wyciągu z rachunku bankowego małżonki skarżącego za okres od dnia 25 września 2013 do dnia 3 czerwca 2014 r. - wynika, iż nie ma na nim zgromadzonych środków pieniężnych (saldo początkowe wynosiło 1,48 złotych, a saldo końcowe - 0 złotych). Z przedłożonych przez stronę skarżącą materiałów wynika ponadto, że do miesięcznych wydatków rodziny skarżący zaliczył: opłatę za mieszkanie - kwota 700 złotych, opłata za energię elektryczną i gaz - 340 złotych, a także opłaty za telefony i telewizję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania spornego aktu lub czynności jest uzasadnione. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w ww. przepisie, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie - na skutek uwzględnienia skargi - akt ten zostanie wzruszony. Mając na względzie materiał dowodowy zawarty w aktach niniejszej sprawy, Sąd doszedł do wniosku, że obciążenie miesięcznego budżetu skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą z tytułu prowadzonej egzekucji może pozbawić skarżącego i jego rodzinę niezbędnych środków do życia. W tej sytuacji, Sądu uznał, iż strona skarżąca wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny mogłoby spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, co w konsekwencji daje podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.